The process of transformation

Ο Σμαράγδινος πίνακας του Ερμή από το 'Ερμητικό Μουσείο'

Ο Σμαράγδινος πίνακας του Ερμή από το Ερμητικό μουσείο

John Daniel Mylius ''Opus Medico–Chymicum'' 1618

Ο Αλχημιστής βρίσκεται στην μέση του εμβλήματος, μέσα του περιέχεται ο ανακαινισμένος πνευματικής φύσης μικρόκοσμος ο οποίος βρίσκεται σε μια απόλυτη ισορροπία και αρμονία με τον πνευματικό μακρόκοσμο.

Ο Αλχημιστής είναι ταυτόχρονα το Εν και το Παν.

Είναι ο κύριος του ερμητικού σύμπαντος, γνώστης των μυστικών της ημέρας και της νύχτας, του φωτός και του σκότους, εμφανίζεται κατά ένα θριαμβευτικό τρόπο στο κέντρο μιας εικονιστικής φαντασμαγορίας που ταυτόχρονα αντιπροσωπεύει τα βασικά σύμβολα τα πιο αγαπημένα στους δυτικούς αλχημιστές όπως και αυτά των τεσσάρων στοιχείων.

Στα δεξιά του είναι οι αρσενικές αρχές του έργου: στο φως της ημέρας υπάρχει το ατρόμητο ασυγκράτητο λιοντάρι, ο Ήλιος, ο άνθρωπος ο φοίνικας και η πηγή του γήινου πυρός. 

Στα αριστερά του βρίσκονται οι θηλυκές αρχές της εργασίας της μεταλλαγής βυθισμένες μέσα στο σκοτάδι ο ''πιστός υπηρέτης'', η Σελήνη, η γυναίκα η οποία μέσα από τα στήθη της εκρέει η ζωτική ροή, ο αετός, από την γη αναβλύζουν οι πηγές του καθαρού ύδατος. 

Γύρω του, τα δέντρα των μετάλλων του φιλοσοφικού κήπου. 

Επάνω βρίσκουμε όλα τα ζώα μέσω των οποίων συμβολίζονται τα στάδια της εργασίας μας, το σύμβολο των φάσεων του έργου: το κοράκι της σήψης, η στρουθοκάμηλος της λεύκανσις, ο δράκος του υδράργυρου, ο πελεκάνος της ερύθρωσης και ο φοίνικας της μεταμόρφωσης, το τελικό στάδιο, ο Φιλόσοφος της Λίθου. 

Ακόμη ψηλότερα, ανάμεσα στις αγγελικές σφαίρες, διακρίνουμε την Θεία Τριάδα: ο μυστικός αμνός, το μυστικό όνομα του Θεού και το Άγιο Πνεύμα. 

Όλη η ζωής προέρχεται από αυτό, στο κέντρο της βρίσκεται η δομή της αλχημικής γνώσης, η ένωση των κατώτερων και ανώτερων αρχών. Γύρω και κάτω διακρίνουμε και το ζωδιακό.

Οι ιδέες και ο στόχος του Ροδόσταυρου.

Οι ιδέες και ο στόχος του Ροδόσταυρου.

Η γη, όπου η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει τον δραματικό αγώνα της για τη ζωή, είναι μόνο το ορατό μέρος ενός τέλειου και πολύπλοκου συστήματος.  

Η γη δεν είναι ένα ανεξάρτητο σύστημα, αλλά ένα κομμάτι, θα μπορούσαμε να πούμε ενός επταπλού πλανήτη από όπου επτά κόσμοι περιστρέφονται γύρω από ένα κοινό κέντρο. 

Αυτοί οι κόσμοι ενώ είναι διαφορετικών δονητικών επιπέδων αλληλοσυνδέονται, και ο καθένας από αυτούς υποστηρίζει τον άλλον. 

Ωστόσο, αυτό το ουράνιο σώμα δεν αντιπροσωπεύει, ακόμη και στο σύνολο του, μια αυτόνομη δημιουργία, αλλά αποτελεί μέρος ενός επταπλού Κόσμου, προικισμένου με έναν επταπλό ήλιο, του οποίου το κέντρο είναι ο Πνευματικός Ήλιος. 

Αυτή η επταπλότητα σχηματίζει μια ενότητα που αποτελεί μια πραγματική δημιουργία, και η τελειότητα μπορεί να εκδηλωθεί μόνο μέσα από αυτήν την αρμονική ενότητα αυτών των επτά όψεων.

Γεννημένος από τον κόσμο του πνεύματος, ο πρωταρχικός θεϊκός άνθρωπος ήταν η εικόνα αυτού του επταπλού σύμπαντος και θα μπορούσε να οριστεί ως ένας μικρόκοσμος. Η θεϊκή πνευματική ανθρωπότητα δημιουργήθηκε με σκοπό τη συνεργασία με την συμπαντική εκδήλωση στο έβδομο κοσμικό επίπεδο, που είναι η υλική όψη που γνωρίζουμε.

Σε αυτό το έβδομο κοσμικό επίπεδο εμφανίζεται ένας αδιάσπαστος μετασχηματισμός της ύλης, μια διαδικασία αιώνιας μετάλλαξης σε σχέση με τις άλλες έξι όψεις. Είναι η περιοχή των αιώνων μεταλλάξεων, όπου όλα τα πράγματα εμφανίζονται και εξαφανίζονται,  επιστρέφοντας διαρκώς στο σημείο εκκίνησης τους. Σε αυτή την υλική όψη υπάρχει μια δύναμη και ζωή, αλλά όχι σε πνευματική κατάσταση. Σε αυτή την υλική σφαίρα, ο αρχικός άνθρωπος, που ήταν προικισμένος με μια ουράνια προσωπικότητα, έπρεπε να επιτελέσει το μεγαλειώδες σχέδιο, τη θεϊκή ιδέα της δημιουργίας, χρησιμοποιώντας την υλική όψη, χωρίς όμως να προσκολληθεί και να περιοριστεί από αυτήν.

Ωστόσο, ένα μέρος της πρωταρχικής ανθρωπότητας, καταχράστηκε την ελεύθερη βούλησή της, αποκλίνοντας από την επταπλή κοσμική τάξη πραγματώνοντας την αποστολή της πειραματικά, αναζητώντας την δική της δόξα. 

Εξαιτίας αυτής της επιβεβαιωμένης κοσμικής ανισορροπίας, μια προοδευτική κατάσταση αναπτύχθηκε, κατά την οποία αυτοί οι πρωταρχικοί άνθρωποι ενσωματώθηκαν μέσα σε αυτήν την υλική όψη. 

Το πνεύμα είναι αιώνιο και αμετάβλητο, ενώ η ύλη υφίσταται μια συνεχόμενη μετάλλαξη και μετασχηματισμό. Σε αυτή την κατάσταση διαχωρισμού, η υλική όψη προσπάθησε να ενσωματώσει το πνεύμα μέσα στις μεταλλάξεις της. 

Ωστόσο, το πνεύμα παρέμεινε αμετάβλητο και αυτές οι παρεκκλίνουσες αλχημικές διεργασίες μετασχηματισμού, λόγω μιας διορθωτικής αντίδρασης, οδήγησαν στην κρυστάλλωση, ενώ οι δυνάμεις που απελευθερώθηκαν κατά αυτόν τον τρόπο διέφυγαν από τον έλεγχο του ανθρώπου.

Ως αποτέλεσμα αυτής της διαταραχής της κοσμικής ισορροπίας, η ανθρώπινη εμβέλεια περιορίστηκε για την προστασία του σύμπαντος. Το πνεύμα αποσύρθηκε από αυτόν και η θεϊκή του κατάσταση έγινε ημιθεϊκή. 

Στη συνέχεια, λόγω της ισχυρογνωμοσύνης του στο να ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι, διαχωρίστηκε επίσης και η συνείδηση του από την ψυχή και ο άνθρωπος απώλεσε την ουράνια προσωπικότητά του. 

Λόγω της στάσης του, ο άνθρωπος προσέλκυσε έναν φυσικό διορθωτικό νόμο. Με άλλα λόγια, έχασε το πρωταρχικό πεδίο ζωής, και ακολούθησε η εμφάνιση μιας φύσης η οποία ήταν σε συμφωνία με την κατάσταση της ύπαρξής του, αφαιρέθηκε από το θεϊκό σχέδιο, όπου όλα σύμφωνα με το θείο νόμο αποσυντίθεται. 

Από αυτό το συμβάν προέκυψε ο κόσμος του περιορισμού και του χρόνου. Κατά συνέπεια η ασθένεια και ο θάνατος εμφανίστηκαν,  για αυτό και η ύπαρξη όλων των πραγμάτων εξαρτάται από το νόμο των αντίθετων. Το καλό και το κακό, η χαρά και ο πόνος, το φως και το σκοτάδι: δεν μπορεί κανένα να σταθεί χωρίς το άλλο.

Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν εγκαταλείφθηκε κατά την διάρκεια της πτώσης του. Για τους μικρόκοσμους, για τα έκπτωτα ανθρώπινα συστήματα, δημιουργήθηκε μια νέα δυνατότητα εκδήλωσης, μια προσωπικότητα μέσω της οποίας ο άνθρωπος θα μπορούσε να διορθωθεί, σε αυτή τη χωριστή φύση της θείας σφαίρας, το νόημα της πορείας της ζωής του. Έτσι ένα τεράστιο σχέδιο σωτηρίας άρχισε. Μέσα από αμέτρητες χρονικές περιόδους, και στην πορεία μιας τεράστιας διαδοχής κύκλων, ημερών εκδήλωσης, αιώνων και ενσαρκώσεων, προέκυψε από την παροδική φύση η σημερινή προσωπικότητα, ο άνθρωπος του σήμερα, που ενσωματώθηκε στους μετουσιωμένους μικροκόσμους. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ο πρωταρχικός άνθρωπος, αλλά ένας ψευδό-άνθρωπος, ένα ανώτερο ζωικό είδος, το οποίο ως αποτέλεσμα της μεγάλης ανάπτυξης που αναφέρθηκε, είναι προικισμένο με μια βιολογική συνείδηση και μια διάνοια.

Κατά την διάρκεια της πορείας της, αυτή η ανθρωπότητα συνοδεύτηκε από κάθε είδους θρησκείες που προσαρμόστηκαν στην αναπτυσσόμενη κατάσταση των διαφόρων φυλών. Την ίδια στιγμή, σιγά-σιγά, αποκαλύφθηκε σε αυτόν ότι υπήρχε μια υψηλότερη ζωή, μια ζωή εσωτερικά αποσπασμένη από την ύλη.

Ωστόσο, πριν να κατανοήσει την κατάσταση της ζωής του, την τόσο αποκομμένη από τη θεία αρμονία, πριν να συνεργαστεί για την ανασυγκρότηση του ανθρώπινου-θεϊκού μικροκόσμου, ο άνθρωπος έπρεπε να ολοκληρώσει την ανάπτυξή του. Για αυτό, και καθ όλη την διάρκεια αυτής της περιόδου, μια συμπαντική γνώση, μια συμπαντική διδασκαλία συνόδευσε την ανθρωπότητα. 

Αυτή η διδασκαλία εκφράστηκε μόνο μερικώς και και με έναν καλυμμένο τρόπο μέσα στις ιερές γραφές και τους θρύλους όλων των λαών. Δεν είναι μια διδασκαλία με τη συνήθη διανοητική έννοια, αλλά η εκδήλωση μιας θεϊκής δύναμης. Αυτή μας εξηγεί το σχέδιο του Θεού και είναι πανταχού παρούσα, αλλά είναι προσβάσιμη μόνο στον άνθρωπο που επιθυμεί να επιστρέψει πίσω στο θεϊκό πεδίο ζωής καθώς αυτός θα απελευθερώνεται από την ύλη.

Από όλα τα πλάσματα της γης, μόνο ο άνθρωπος είναι ένα διπλό ον. Αναφορικά με το σώμα και τη συνείδησή του, προέρχεται από αυτή τη φύση, οπότε είναι θνητός. Ωστόσο, αναφορικά με τον μικρόκοσμο - το αρχικό ανθρώπινο σύστημα - είναι μιας θεϊκής προέλευσης και επομένως αθάνατο. Ωστόσο, από την ένδοξη σχέση του με το θεϊκό πνεύμα παρέμεινε σε αυτόν μόνο μια μικρή ατομική σπίθα, ο σπινθήρας πνεύματος. Τοιουτοτρόπως, οι δύο κόσμοι που βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο διάμεσο του θεϊκού σπινθήρα της καρδιάς, είναι, από την άποψη του απόλυτου, σε πλήρη δυσαρμονία. Συνενώθηκαν μόνο προσωρινά, σε συμφωνία με το σχέδιο σωτηρίας. Γι 'αυτόν τον λόγο, η ανθρώπινη ζωή που αναπτύσσεται εδώ είναι μια συνεχής επανάληψη των δεινών που δεν κατανοούνται ή αφομοιώνονται, αλλά τα οποία πρέπει να οδηγήσουν τον άνθρωπο, με τη βοήθεια του χρόνου, να καταλάβει την αιτία της δυστυχίας του. Αλλά αυτή η αποκάλυψη μπορεί να σας κάνει να περιμένετε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στην πορεία των επανειλημμένων ενσαρκώσεων.

Κινούμενος από μια βαθιά αλλά ασυνείδητη λαχτάρα που μπορεί να εξηγηθεί μόνο από τη θεϊκή του προέλευση, ο άνθρωπος αγωνίζεται συνεχώς για την ευτυχία, για να βρει ξανά τον χαμένο παράδεισο. Αγνοώντας την αλήθεια και τον λόγο για τον οποίο υπάρχει μέσα σε αυτόν τον κόσμο και δεδομένου ότι η μόνη ευτυχία που έχει γνωρίσει είναι το να αισθάνεται απλά καλά, προσπαθεί να συμβιβάσει την γήινη προσωπικότητά του με τον σύνολο της ύπαρξης του, κάτι το οποίο είναι ασυμβίβαστο προσπαθώντας να βρει τον πρωταρχικό κόσμο σύμφωνα με τα ιδεώδη της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης που έχει. Αγωνίζεται έτσι να οικοδομήσει, μέσα σε αυτόν τον φευγαλέο κόσμο, τον ονειρεμένο του παράδεισο.

Ταυτόχρονα, ζει τη ζωή ενός εγωϊκού ανθρώπου, αναζητώντας πάντα την ασφάλεια και την προσωπική του έκφραση για να διατηρηθεί, ανεξάρτητα από τις καθημερινές δυσκολίες και τον αγώνα για την ύπαρξη του.

Έτσι, μέσω αυτών των επαναλαμβανόμενων δεινών και του πόνου, ο άνθρωπος θα φτάσει κάποτε στο σημείο του να βιώσει αυτό το αδιέξοδο, μέσα από αυτό το βίωμα, θα αναφλεγεί μια νέα συνείδηση. Διότι μόνον μέσω αυτής της νέας του αφύπνισης, μπορεί να κατανοήσει τους περιορισμούς του. Τότε σε αυτό το κρίσιμο σημείο αρχίζει να αναρωτιέται για το ποιος στην πραγματικότητα είναι αλλά και για τον αληθινό σκοπό της ζωής του. Τότε γίνεται ένας αναζητητής. Ωστόσο, η αναζήτηση του θα τελειώσει μόνον αν συνειδητοποιήσει ότι η ατομική του ζωή είναι απλώς μια φευγαλέα και απατηλή ζωή.

Μετά το θάνατο, όλη η προσωπικότητα - το σώμα, η ψυχή και η συνείδηση - αποσυντίθεται, ένα μέρος εδώ και ένα άλλο στο υπερπέραν. Ούτε ο εαυτός ούτε η βιολογική συνείδηση ούτε η φυσική ψυχή αναγεννάτε.

Ούτε μπορεί κανείς να μιλήσει για μια αιώνια ζωή στον κόσμο πέρα από το πέπλο, την περιοχή των νεκρών. Μόνο ο μικρόκοσμος που εκκενώνεται από τα στοιχεία του, αφού επεξεργαστεί τις προηγούμενες εμπειρίες, επιστρέφει και πάλι σε αυτή την πλευρά του πέπλου, της γήινης ζωής, για να υιοθετήσει και πάλι μια νέο γεννημένη προσωπική αρχή.

Αυτή η νέα οντότητα ανταποκρίνεται πλήρως στην ώθηση του μικρόκοσμου για μια νέα ανάπτυξη λόγω των περασμένων εμπειριών που έχει ζήσει. Αυτός ο θησαυρός της εμπειρίας αποτελεί τη ζωτική βάση της νέας προσωπικότητας. Αυτό μας εξηγεί την διαφορετικότητα των προσωπικοτήτων και τους περιορισμούς τους, όλα τα ευχάριστα χαρακτηριστικά, όλες τις συμπάθειες και αντιπάθειες, την ευτυχία και τη δυστυχία, την υγεία και την ασθένεια.

Κατά αυτόν τον τρόπο, το μικροκοσμικό ον είναι αλυσοδεμένο στους νόμους της γέννησης και του θανάτου, της αιτίας και του αποτελέσματος. 

Αυτό θα διαρκέσει μέχρις του σημείου όπου εξαιτίας των συσσωρευμένων εμπειριών των διαφόρων προσωπικοτήτων που έζησαν μέσα στον μικρόκοσμο, εγερθεί μια νέα συνειδητή προσωπικότητα, η οποία να μπορεί να κατανοήσει τα αίτια, το γιατί δηλαδή είναι φυλακισμένη μέσα στην ύλη, ώστε τελικώς να μπορέσει να τα εξαλείψει.

Η γνώση που αποκτάται κατά αυτόν τον τρόπο τον διδάσκει ότι αυτά τα αίτια δεν προέρχονται από τον κόσμο, αλλά ότι βρίσκονται αποκλειστικά μέσα σε αυτόν τον ίδιο. 

Η επιθυμία του να ζήσει κάποιος μια προσωπική θέωση μέσω μιας εγωκεντρικής προσωπικότητας πρέπει να κατανικηθεί και να εγκαταλειφθεί με στόχο ο ψυχικός-άνθρωπος να επιστρέψει στη σωστή του θέση.

Στη συνέχεια στρέφεται στον αναπόφευκτο σκοπό της ανθρώπινης ζωής μέσα σε αυτή τη φύση: την ανακατασκευή του αρχικού θεϊκού ανθρώπου.

Η καθημερινή ζωή, με όλες τις ανάγκες της, έχει νόημα μόνο εάν είναι αποδεκτή ως μια προετοιμασία για αυτόν τον μεγαλοπρεπή στόχο. Μόνο εκεί, και μόνον τότε, η ζωή γίνεται η αρχή του μονοπατιού που μας οδηγεί πίσω στο αρχικό σχέδιο της ζωής. Αυτή η πορεία προς την ανάσταση του αρχικού θεϊκού ανθρώπου δεν μπορεί να ανιχνευθεί από απλή περιέργεια ή πειραματισμό, αλλά μόνο από την πίεση της εμπειρίας, με πλήρη αυτογνωσία και απαλλαγμένη από την επιρροή οποιασδήποτε αρχής ή ιδεολογίας.

Η μεταμόρφωση, δηλαδή η εγκατάλειψη της φυσικής προσωπικότητας από μια εντελώς ξεχωριστή συνειδητή προσωπικότητα, ταυτόχρονα κατεδαφίζει και ανοικοδομεί, ξεθωριάζει και αρχίζει ξανά. 

Αυτή είναι η πλήρης αυτοθυσία του γήινου ανθρώπου, που στοχεύει στην αναγέννηση της αθάνατης ψυχής και την ανάσταση της ουράνιας προσωπικότητας. Μόνο τότε θα είναι δυνατή η επιστροφή στο βασίλειο της πρωταρχικής ανθρώπινης ζωής, στη θεία περιοχή, στον Θεό.

Πολλοί πιστεύουν ότι η θεϊκή ζωή, η θεϊκή πατρίδα του ανθρώπινου όντος, βρίσκεται στην μετά θάνατον ζωή, αλλά και αυτή η περιοχή είναι εξ ολοκλήρου αποκλεισμένη από το θεϊκό σχέδιο, επειδή η «ζωή» που εκδηλώνεται εκεί είναι ξεκάθαρα το αόρατο αντίγραφο της ζωής της υλικής σφαίρας, το οποίο υπόκειται στους ίδιους χρονικούς περιορισμούς.

Αυτή η μεταθανάτια σφαίρα, η σφαίρα που αντανακλά, έχει γίνει ο κόσμος των καταπιεσμένων παθών και ενστίκτων, ο κόσμος των απατηλών ιδεών και του ψεύδους, ένα πεδίο έντασης που αναπόφευκτα απελευθερώνεται από καιρό σε καιρό. Ταυτόχρονα, είναι μια σφαίρα καθαρισμού και αποσύνθεσης των νεκρών, ένας κόσμος στον οποίο οι μικρόκοσμοι εκκενώνονται και προετοιμάζονται για μια νέα ζωή μέσα στην υλική σφαίρα. Επιπλέον, σε αυτήν την πέρα περιοχή δεν υπάρχει κανένα σημάδι θεϊκής ζωής, της αιώνιας ζωής.

Αντίθετα, ο κόσμος αυτός έχει γίνει, με την υπαιτιότητα των ανθρώπων, ένας τόπος όπου ορισμένες οντότητες ζουν ως παράσιτα της αλαζονικής και αυτοσυντηρούμενης ανθρώπινης ζωής. Το μόνο ενδιαφέρον αυτών των οντοτήτων είναι η διατήρηση και η συντήρηση αυτής της 'περιοχής τους'.

Ένα κεφάλαιο από το βιβλίο 'De weg van het Rosekruis in onze tijd' μια έκδοση του Lectorium Rosicrucianum

Η δημόσια προβολή άκριτα δείχνει ιδιοτέλεια

Η δημόσια προβολή άκριτα δείχνει ιδιοτέλεια

Όταν η καρδιά μας πλημμυρίσει από το Φως το Χριστού αυτό είναι μια ευλογία, την ομολογούμε καθημερινά μέσα από τις καλές μας πράξεις απρόσωπα, χωρίς προβολή, δεν φωτογραφιζόμαστε, δεν κάνουμε βίντεο που μιλούν για μας, δεν εκθέτουμε το πρόσωπα μας ή σκηνές του βίου μας.

Όλα αυτά είναι ανοησίες, ψευδαισθήσεις, έπαρση, ματαιότητα.

Η δημόσια προβολή των λόγων μας άκριτα δείχνει ιδιοτέλεια, ο μαθητής (γιατί πάντοτε μαθητές θα είμαστε) δεν είναι προϊόν προς πώληση, δεν παίζουμε σε τηλεπαιχνίδι με την ελαφρότητα της κενολογίας.

Ειλικρινά σας λέω πως οι αληθινοί δάσκαλοι δεν παρελαύνουν στο ίντερνετ σωρηδόν, δεν φωτογραφίζονται σε καλά προετοιμασμένα στούντιο με μια εκλεπτυσμένη σκηνοθεσία ούτε παίρνουν πόζες σαν ηθοποιοί του Χόλιγουντ.

Ελάχιστοι τους γνωρίζουν από το πλήθος, σπάνια θα δεις φωτογραφία τους στο ίντερνετ, δεν γνωρίζεις καν το αληθινό τους όνομα.

Έχω βαρεθεί αυτήν την υποκρισία των ημερών που κατάντησαν τα εσωτερικά δρώμενα σε τηλεοπτικές διαφημίσεις.

Το εγώ δεν μπορεί να κάνει τίποτα

Το εγώ δεν μπορεί να κάνει τίποτα

Η νέα συνείδηση που σημαίνει ''αναγέννηση της ψυχής από ύδωρ και πνεύμα'', δεν επιτυγχάνεται μέσω ασκήσεων της προσωπικότητας αλλά μέσα από την εκμηδένιση της.

Το σκουλήκι όσες ασκήσεις και να κάνει σκουλήκι θα μείνει, δεν θα γίνει ποτέ πεταλούδα γιατί απλά αυτό είναι μια μετάλλαξη της της ίδιας του της φύσης η οποία υπάρχει εν δυνάμει και αποκαλύπτεται στον κατάλληλο για αυτό χρόνο.

Η διαφορά όμως στον άνθρωπο είναι τεράστια μιας και αυτός εξελικτικά κατέχει ανώτερα οχήματα.

Και επειδή εδώ δεν μιλάμε μόνον για μια απλή υλική αιθερική μεταμόρφωση αλλά μια ουσιαστική μετάβαση σε έναν ανώτερο, πνευματικό κόσμο με τα νέα πνευματικής φύσης ενδύματα μας, αυτή η εργασία θα πρέπει να γίνει συνειδητά από εμάς μέσω της αυτό παράδοσης στο Φως.

Η πνευματική όραση θα έλθει όταν ο άνθρωπος αποκτήσει πνευματικούς οφθαλμούς, και αυτό σημαίνει πως έχει υφάνει το Χρυσό ένδυμα του Γάμου, κατέχει δηλαδή ένα πνευματικό σώμα.

Χρειάζεται μια ολοκληρωτική αλλαγή για αυτό.

Δεν μπορείς να κάνεις εδώ μια εγχείρηση και να βάλεις πνευματικούς οφθαλμούς σε ένα φυσικό υλικό σώμα.

Δέκα χιλιάδες χρόνια να τραγουδάς ή να κάνεις ασκήσεις νοητικές ή σωματικές απλά δεν θα επιτύχεις τίποτα γιατί αυτές έχουν σημείο αναφοράς το εγώ και γίνονται από το εγώ.

Και το εγώ, απλά σας το λέω δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Για αυτό και είναι εσφαλμένο να ρωτά κάποιος πως μπορεί να αποκτήσει την όραση των ανώτερων κόσμων, πως δηλαδή το Φως θα αποκαλυφθεί μέσα του αν δεν κατανοήσει πως αυτός ο ίδιος θα πρέπει να γίνει αυτό το Φως.

Για αυτό και μερικές φορές σας εξηγούμαι το πόσο καλά προστατευμένος είναι ο Οίκος της Αδελφότητας μας και πως οι θησαυροί του είναι πολύ καλά ασφαλισμένοι από τους τυμβωρύχους, για τον απλό λόγο πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να εισέλθει εκεί γιατί απλά δεν αντιστοιχεί δομικά, σωματικά, δονητικά.

Πάντως στο βιβλίο Ποιμάνδρης του Ερμή Τρισμέγιστου μας εξηγούνται όλα αυτά με απλό όμορφο λόγο, είναι κουραστικό να τα επαναλαμβάνω. Καλημέρα.

Σκέψεις από ένα ερώτημα σε μια σελίδα ανθρωποσοφική.

Steiner has given us a lot of instructions of how we achive directly insigth in the spirituel World- but why has so few people succes in achiving this insight-after following these instructions?

Προβολή ταινίας - The Prince Who Contemplated His Soul (2006) by Nacer Khemir

Bab'Aziz - The Prince Who Contemplated His Soul (2006) by Nacer Khemir

Προβολή ταινίας Κυριακή 13 Οκτωβρίου και ώρα 19:30

Bab'Aziz - The Prince Who Contemplated His Soul (2006) by Nacer Khemir

Με Ελληνικούς υπότιτλους

Την ταινία θα την δείτε από DVD, όχι χαμηλής ανάλυσης file από το youtube...

Έναστρον Βιβλιοκαφέ Σόλωνος 101 Αθήνα, πλησίον Μετρό Πανεπιστήμιο

Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση θα προβάλω ξανά την πιο διδακτική και όμορφη ταινία που έχω δει ποτέ στην ζωή μου, με μια μουσική που σε αναγαλλιάζει την ψυχή σου.

Είναι ένα αριστούργημα επηρεασμένο από την σοφία της παράδοσης των Σούφι.

Μετά το τέλος της ταινίας θα υπάρξει συζήτηση για τους συμβολισμούς και τα σοφά λόγια των διαλόγων.

Επειδή η αίθουσα είναι μικρή θα παρακαλούσαν να μου στείλετε ένα μήνυμα από πριν ώστε να ξέρω ποιος θα συμμετάσχει γιατί δεν θα αισθανθώ ωραία να έρθει κάποιος και να μην χωρά να μπει.

Τηλ. Επικοινωνίας 6987288881

Synopsis

A visual poem of incomparable beauty, this masterpiece from director Nacer Khemir (Wanderers of the Desert) begins with the story of a blind dervish named BabâAziz and his spirited granddaughter, Ishtar. Together they wander the desert in search of a great reunion of dervishes that takes place just once every thirty years.

With faith as their only guide, the two journey for days through the expansive, barren landscape. To keep Ishtar entertained, BabâAziz relays the ancient tale of a prince who relinquished his realm in order to remain next to a small pool in the desert, staring into its depths while contemplating his soul.

As the tale of the prince unfolds, the two encounter other travelers with stories of their own - including Osman, who longs for the beautiful woman he met at the bottom of a well, and Zaid, who searches for the ravishing young woman who fled from him after being seduced by his songs. Filled with breathtaking images and wonderful music, Nacir Khemir has created a fairytale-like story of longing and belonging, filmed in the enchanting and ever-shifting sandscapes of Tunisia and Iran.

Cast:

Parviz Shahinkhou - BabâAziz

Maryam Hamid - Ishtar

Nessim Kahloul - Zaid

Mohamed Grayaa - Osman

Maryam Mohaid

Hossein Panahi

Golshifteh Farahani - Nour

Reviews:

A structurally audacious fairy tale that imparts moral lessons and shows how narratives reflect and shape life¦ cinematographer Mahmoud Kalari frames the dunes, rock formations and sandblasted village and cities with a poets eye, turning real spaces into dreamscapes.

Matt Zoller Seitz, New York Times

The breathtaking desert landscapes that dominate Nacer Khemirs beautiful, elliptical Middle East drama deserve the big screen¦ you all remember the dreamlike state the film induces long after the credits roll.

New York Magazine

Cinematographer Mahmoud Kalari infuses the screen with sumptuous yet unemphatic colors, filtered through sun and wind and sand. There as nothing forced about BabaAziz; its ideas resonate quietly, building to a breathtaking climax.

Sheri Linden, LA Times

Tunisian filmmaker Nacer Khemir spins an exquisite, mystical tone poem of a film¦ the arrival of BabâAziz - The Prince Who Contemplated His Soul is, to misuse a dervish cliche, something worth singing and dancing about.

Phil Hall, Film Threat

An Arabian dream that weaves timeless story threads with mystical and Sufi elements into a beautiful film object¦..as fascinating as reading a new chapter of 1,001 Nights.

Deborah Young, Variety

Watching it is like entering another realm in both form and content, which is what makes the film so intriguing, especially in this day and age of the so-called clash of civilizations between Islam and the West.

Ed Rampell, Los Angeles Journal

Produced by Cyriac Auriol .... producer, Karl Baumgartner .... co-producer, Lauraine Heftler .... assistant producer, András Muhi .... co-producer, Ali Reza Shoja-Nuri .... producer

Original Music by Armand Amar

The Pythagorean Sourcebook and Library: An Anthology of Ancient Writings which Relate to Pythagoras and Pythagorean Philosophy

The Pythagorean Sourcebook and Library: 

An Anthology of Ancient Writings which Relate to Pythagoras and Pythagorean Philosophy

by Kenneth Sylvan Guthrie  (Compiler, Translator), David Fideler (Editor, Introduction)

3. Journey to Egypt

PYTHAGORAS HAD BENEFITED by the instruction of Thales in many respects, but his greatest lesson had been to learn the value of saving time, which led him to abstain entirely from wine and animal food, avoiding greediness, confining himself to nutriments of easy preparation and digestion. As a result, his sleep was short, his soul pure and vigilant, and the general health of his body was invariable. Enjoying such advantages, therefore, he sailed to Sidon, both because it was his native country, and because it was on his way to Egypt. In Phoenicia he conversed with the prophets who were the descendents of Moschus the physiologist,* and with many others, as well as with the local hierophants. He was also initiated into all the mysteries of Byblos and Tyre, and in the sacred function performed in many parts of Syria. He was led to all this not from any hankering after superstition, as might easily by supposed, but rather from a desire and love for contemplation, and from an anxiety to miss nothing of the mysteries of the divinities which deserved to be learned. 

After gaining all he could from the Phoenician mysteries, he found that they had originated from the sacred rites of Egypt, forming as it were an Egyptian colony. This led him to hope that in Egypt itself he might find monuments of erudition still more genuine, beautiful and divine. Therefore following the advice of his teacher Thales, he left, as soon as possible, through the agency of some Egyptian sailors, who very opportunely happened to land on the Phoenician coast under Mount Carmel where, in the temple on the peak, Pythagoras for the most part had dwelt in solitude. He was gladly received by the sailors, who intended to make a great profit by selling him into slavery. But they changed their mind in his favor during the voyage, when they perceived the chastened venerability of the mode of life he had undertaken. They began to reflect that there was something supernatural in the youth's modesty, and in the manner in which he had unexpectedly appeared to them on their landing, when, from the summit of Mount Carmel, which they knew to be more sacred than other mountains, and quite inaccessible to the vulgar, he had leisurely descended without looking back, avoiding all delay from precipices or difficult rocks; and that when he came to the boat, he said nothing more than, '' Are you bound for Egypt?'' What is more, on their answering affirmatively he had gone aboard and had, during the whole trip, sat silent where he would be least likely to inconvenience them at their tasks. 

For two nights and three days Pythagoras had remained in the same unmoved position, without food, drink, or sleep, except that, unnoticed by the sailors, he might have dozed while sitting upright. Moreover, the sailors considered that contrary to their expectations, their voyage had proceeded without interruptions, as if some deity had been on board. From all these circumstances they concluded that a veritable divinity had passed over with them from Syria into Egypt. Addressing Pythagoras and each other with a gentleness and propriety that was uncommon, they completed the remainder of their voyage through a halcyon sea, and at length happily landed on the Egyptian coast. Reverently the sailors here assisted him to disembark; and after they had seen him safe onto a firm beach, they raised before him a temporary altar, heaped on it the now abundant fruits of trees, as if these were the first fruits, of their freight, presented them to him and departed hastily to their destination. Pythagoras, however, whose body had become emaciated through the severity of so long a fast, did not refuse the sailors' help on landing, and as soon as they had left partook as much of the fruits as was requisite to restore his physical vigor. Then he went inland, in entire safety, preserving his usual tranquility and modesty.

4. Studies in Egypt and Babylonia

HERE IN EGYPT he frequented all the temples with the greatest diligence, and most studious research, during which time he won the esteem and admiration of all the priests and prophets with whom he associated. Having most solicitous- ly familiarized himself with every detail, he did not, nevertheless, neglect any contemporary celebrity, whether a sage renowned for wisdom, or a peculiarly performed mystery. He did not fail to visit any place where he thought he might discover something worthwhile. That is how he visited all of the Egyptian priests, acquiring all the wisdom each possessed. He .. thus passed twenty-two years in the sanctuaries of temples, studying astronomy and geometry, and being initiated in no casual or superficial manner in all the mysteries of the Gods. At length, however, he was taken captive by the soldiers of Cambyses, and carried off to Babylon. Here he was overjoyed to be associated with the Magi, who instructed him in their venerable knowledge, and in the most perfect worship of the Gods. Through their assistance, likewise, he studied completed arithmetic, music and all the other sciences. After twelve years, about the fifty-sixth year of his age, he returned to Samos.

https://www.amazon.com/Pythagorean-Sourcebook-Library-Pythagoras-Philosophy/dp/0933999518