Ποικίλες αναρτήσεις μου στο facebook σχετικά με την Blavatsky
1. Κάποιος σήμερα μου θύμισε αυτές τις ασυναρτησίες :
Είναι φυσικό -ακόμη και από την άποψη του νεκρού γράμματος- να βλέπουμε τον Σατανά, το φίδι της Γένεσης, ως τον πραγματικό δημιουργό και ευεργέτη, τον Πατέρα της πνευματικής ανθρωπότητας. Διότι είναι αυτός που ήταν ο "προάγγελος του Φωτός", ο φωτεινός ακτινοβόλος Εωσφόρος, ο οποίος άνοιξε τα μάτια του αυτόματου που δημιούργησε ο Ιεχωβά, όπως ισχυρίζεται, και αυτός που ήταν ο πρώτος που ψιθύρισε: "την ημέρα που θα φάτε από αυτό, θα γίνετε σαν τον Ελοχίμ, γνωρίζοντας το καλό και το κακό' - μπορεί να θεωρηθεί μόνο υπό το φως ενός Σωτήρα. Ένας "αντίπαλος" του Ιεχωβά, το "προσωποποιητικό πνεύμα", εξακολουθεί να παραμένει στην εσωτερική αλήθεια ο πάντοτε αγαπητός "αγγελιοφόρος" (ο άγγελος), τα Σεραφείμ και οι Χερουβείμ που και γνώριζαν καλά και αγαπούσαν ακόμη περισσότερο και που ανέθεσαν στον πνευματική, αντί για φυσική αθανασία - η τελευταία ένα είδος στατικής αθανασίας που θα μετέτρεπε τον άνθρωπο σε έναν αθάνατο "περιπλανώμενο". Εβραίο". (. (Blavatsky 1888a, Vol. II, 243.)
Ο "Σατανάς", μόλις πάψει να αντιμετωπίζεται με το δεισιδαιμονικό, δογματικό, αντιφιλοσοφικό πνεύμα των Εκκλησιών, εξελίσσεται στη μεγαλειώδη εικόνα εκείνου που έκανε από γήινο έναν θεϊκό άνθρωπο- που του έδωσε, καθ' όλη τη διάρκεια του μακρού κύκλου της Μάχα-Κάλπα το νόμο του Πνεύματος της Ζωής, και τον απελευθέρωσε από το Αμάρτημα της Άγνοιας, άρα και του θανάτου (Blavatsky 1888a, Vol. I, 198).
2. Ένα βιβλίο που είχα προτείνει για ανάγνωση πριν μερικά χρόνια.
''Οι Roerichs άσκησαν αυστηρή κριτική σε όλους σχεδόν τους ηγέτες της δεύτερης γενιάς της TS και αποδοκίμασαν έντονα τους ηγέτες της ομάδας του Adyar, την Annie Besant (1847-1933) και του Charles Webster Leadbeater (1854-1934). Οι Roerichs δεν αναγνώριζαν την ηγεσία τους, ισχυριζόμενοι ότι μετά το θάνατο της Blavatsky, η Besant είχε χάσει την επαφή της με την Ιεραρχία. Κατά τη γνώμη τους, η "μαύρη ιδιοφυΐα" C.W. Leadbeater είχε διαστρεβλώσει και παραποιήσει τη διασκέδαση της διδασκαλίας- ως εκ τούτου, θεωρήθηκε "επιζήμιος". (Y. Rerih 2000-2009, II: 174, 322, 506, 241).''
3. The dangers of a mediumistic personality
This phenomenon leads up to much that has happened in a terribly psychologically-tragic way, one night call it, in the case of poor H.P. Blavatsky, who in the most eminent sense of the word, was a mediumistic personality. Her intellect was, however, never adequate to examine what was passed over to her by people who were not always honourable, but who could work precisely through Madame-Blavatsky. These persons concocted things which were not always irreproachable; in an egoistic sense and through the mediumistic intellect of Blavatsky they made this into something which then worked on people in a suggestive way.
[...]
You see, my dear friends, it happens all too often that one may become a member of the Anthroposophical Society, and yet carry into that Society all the various habits, inclinations, sympathies and antipathies that one had before becoming a member, and continue to exercise them. It is necessary to think this over. I have therefore today made the subject of our studies something that closely concerns us and that is real—and that is: how it is possible for imposters to appear who want to make propaganda for some one-sided world concept and make use of a mediumistic personality in order to introduce this one-sided world concept to the world. Just as the one who appeared in the place of the Master Kut-Humi stood there as an imposter and implanted a one-sided world concept in Blavatsky, so also was it possible for people not to see that behind her stood a grey magician who was in the pay of a narrowly circumscribed human society, and wished to promulgate a definite human world conception.
The Tree of Life and the Tree of the Knowledge of Good and Evil
GA 162, 21 August 1915, Dornach, Lecture 4: Harmonizing Thinking, Feeling and Willing
https://rsarchive.org/.../English/TS1989/19150801p01.html
4. Isis Unveiled contains references to ca. 1400 titles, so Blavatsky’s erudition might seem impressive at first sight. However, we know that the book relied to a very great extent on largely unacknowledged borrowings and quotations that can be traced to just about one hundred nineteenth-century books and articles about religion and the occult. This fact was demonstrated conclu- sively by the researches of William Emmette Coleman, who notoriously accused Blavatsky of plagiarism in his much-noted article “The Sources of Madame Blavatsky’s Writings,” published in 1895 as an appendix to Vsevolod Sergyeevich Solovyoff ’s A Modern Priestess of Isis......
Και όπως μας λέει πιο κάτω και ο μελετητής :
Ωστόσο, ενώ η πολεμικές προθέσεις Coleman είναι προφανείς, δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφιβολία ότι η ανάλυση του ήταν ουσιαστικά σωστή. Όπως αποδείχθηκε πρόσφατα από τον Τζέικ Γουίντσεστερ, οι αναλύσεις του ήταν σχολαστικές και τα αποδεικτικά στοιχεία του ήταν πειστικά.
The Theosophical Imagination από τον Wouter J. Hanegraaff (Correspondences 5 (2017) 3–39 )
5. Μια τραγική βλακώδης γενικευμένη τοποθέτηση :
The Christian religion – including its God, its Saviour, its Bible, and its doctrines – is largely built upon centuries and centuries of lies, treachery, ignorance, and corruption. H.P. Blavatsky, founder of the Theosophical Movement, had no qualms about describing Christianity as the most arrogant, ignorant, and impudent of all the world’s religions. It is also the one which stands on the shakiest and most dangerous ground when it comes to the investigation of facts, history, theology, and proofs – for in the 21st century blind fanatical faith and wilful ignorance will not and CANNOT prevail against evidence and hard fact. It could also be described as the most unphilosophical, unscientific, illogical, and hypocritical of religions, not to mention the one which has caused and instigated the most violence, destruction, and bloodshed in the world. It is “a parasitic growth” and it is “suicidal” for any country to adopt it as the national religion (“Five Messages from H.P. Blavatsky to the American Theosophists” p. 11).
6. Το Βιβλίο του Dzyan (ή "Dzan") είναι εντελώς άγνωστο στους φιλολόγους μας, ή εν πάση περιπτώσει δεν το άκουσαν ποτέ με το σημερινό του όνομα. Αυτό είναι, φυσικά, ένα μεγάλο μειονέκτημα για όσους ακολουθούν τις μεθόδους έρευνας που ορίζει η επίσημη Επιστήμη, αλλά για τους σπουδαστές του Αποκρυφισμού και για κάθε γνήσιο Αποκρυφιστή, αυτό έχει μικρή σημασία.
Ο κύριος όγκος των Διδασκαλιών που παρατίθενται βρίσκεται διασκορπισμένος σε εκατοντάδες και χιλιάδες Σανσκριτικά MSS., μερικά ήδη μεταφρασμένα - παραμορφωμένα στις ερμηνείες τους, ως συνήθως, - άλλα περιμένουν ακόμα τη σειρά τους. Κάθε μελετητής, επομένως, έχει την ευκαιρία να επαληθεύσει τις δηλώσεις που γίνονται εδώ και να ελέγξει τα περισσότερα από τα αποσπάσματα. Μερικά νέα γεγονότα (νέα μόνο για τον βέβηλο Ανατολιστή) και αποσπάσματα που παρατίθενται από τα Σχόλια θα είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Αρκετές από τις διδασκαλίες, επίσης, έχουν μέχρι τώρα μεταδοθεί προφορικά: όμως ακόμη και αυτές υπονοούνται σε κάθε περίπτωση στους σχεδόν αμέτρητους τόμους της Βραχμανικής, Κινεζικής και Θιβετιανής ναο-λογοτεχνίας.
Helena Blavatsky
7. Gurdjieff and Blavatsky: Western Esoteric Teachers in Parallel
by Johanna Petsche
Το παρόν άρθρο ασχολείται με τις σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των βιογραφιών (πραγματικών και μυθολογικών), των δημόσιων προσώπων και των διδασκαλιών της Μαντάμ Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ (1831-1891) και του Τζορτζ Ιβάνοβιτς Gurdjieff (περ. 1866-1949). Αν και οι ζωές τους συμπίπτουν στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, η Μπλαβάτσκυ και ο Γκουρτζίεφ δεν συναντήθηκαν ποτέ. Τα χρόνια που είναι πιο προφανές ότι τους συνδέουν είναι μεταξύ 1912 και 1916, μετά το θάνατο της Μπλαβάτσκυ, όταν ο Γκουρτζίεφ εδραιωνόταν ως πνευματικός δάσκαλος και διατύπωνε τις διδασκαλίες του στο Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη. Εκείνη την εποχή η Θεοσοφία ανθούσε στη Ρωσία, ιδιαίτερα σε αυτές τις πόλεις, οι οποίες αποτελούσαν σημαντικά κέντρα της αποκρυφιστικής αναγέννησης. Θα υποστηριχθεί ότι ο Γκουρτζίεφ επωφελήθηκε από τη δημοτικότητα της Θεοσοφίας με το να φορώντας μια εικόνα σαν του Μπλαβάτσκι και χρησιμοποιώντας αναγνωρίσιμες θεοσοφικές ορολογία προκειμένου να προσελκύσει οπαδούς στη Ρωσία.
Literature & Aesthetics 21 (1) June 2011
8. Blavatsky το Besant:
Child,’ she said to me long afterwards, ‘your pride is terrible; you are as proud as Lucifer himself.
9. That Blavatsky wrote Isis “with a little help from her friends,” as suggested above, is in fact an understatement. It is clear that without the labors of her long-suffering collaborator Henry Steel Olcott and Bouton’s editor, the classical scholar Alexander Wilder – in addition to various other people who were involved in the process at some point and to some extent – the book would never have seen the light of day. 30 The manuscript went through an enormously complicated and chaotiprocess of writing, re-writing, correcting, cutting and pasting, editing, re-editing,and revising; but even so, with characteristic candor Blavatsky herself would lateadmit that the published version still had “no system in it” and looked “as if mass of independent paragraphs having no connection with each other, had beewell shaken up in a waste-basket, and then taken out at random and – published.”
The Theosophical Imagination
Wouter J. Hanegraaff
10. Δεν θέλω να κακολογήσω αλλά για να υποστηρίζεις όλα αυτά τα παρακάτω θα πρέπει να έχεις μαλάκυνση εγκεφάλου και μια σατανική καρδιά.
Είναι "ο Σατανάς που είναι ο θεός του πλανήτη μας και ο μοναδικός θεός", και αυτό χωρίς καμία υπαινικτική μεταφορά στην κακία και τη διαφθορά του. Διότι είναι ένα με τον με τον Λόγο, "ο πρώτος γιος, ο μεγαλύτερος των θεών "59 . Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι παρά φυσικό -ακόμη και από τη σκοπιά του νεκρού γράμματος- να δούμε τον Σατανά, το φίδι της Γένεσης, ως τον πραγματικό δημιουργό και ευεργέτη, τον Πατέρα της πνευματικής ανθρωπότητας. Διότι είναι αυτός που ήταν ο "προάγγελος του φωτός", ο φωτεινός λαμπερός Εωσφόρος, που άνοιξε τα μάτια του αυτόματου που δημιούργησε ο Ιεχωβά, όπως ισχυρίζεται- και αυτός ήταν ο πρώτος που ψιθύρισε: "την ημέρα που θα το φάτε, θα το φάτε... θα γίνετε σαν τον Ελοχίμ, γνωρίζοντας το καλό και το κακό"- μπορεί να θεωρηθεί μόνο στο φως ενός Σωτήρα.60 Ο Σατανάς, ο εχθρός του Θεού, είναι στην πραγματικότητα, το ύψιστο θείο Πνεύμα61. Ο Εωσφόρος είναι το θεϊκό και το επίγειο φως, το "Άγιο Πνεύμα" και ο "Σατανάς", σε ένα και την ίδια στιγμή.62
Blavatsky, Helena. The Secret Doctrine. Vol. 2, Theosophical University
Press, 1888.
11. THE BOOK OF DZYAN: THE CURRENT STATE OF THE EVIDENCE
BY DAVID REIGLE
The Secret Doctrine, H. P. Blavatsky's 1888 magnum opus, is based on stanzas allegedly translated from a secret 'Book of Dzyan.' In 125 years, not a single one of these stanzas has been traced in any known book. While we would not expect to trace verses from a secret book in known books, this has nonetheless been taken to confirm the widely held view that the Book of Dzyan is a product of Blavatsky's imagination. Indeed, it is practically impossible to verify the authenticity of a book when we have only alleged translations from it, and not an original language text. On the expectation that a Sanskrit or Tibetan original would become available in my lifetime, I have devoted the past few decades to preparing for this. In the course of doing so, I have come across significant circumstantial evidence in favor of the authenticity of the Book of Dzyan. Until conclusive evidence in the form of an original language manuscript becomes available, it may be worthwhile to present the current state of the circumstantial evidence.
From among this circumstantial evidence, five distinctive parallels between the teachings of the Book of Dzyan and those of known books stand out. The first of these parallels is of something described as being neither non-existent nor existent, yet breathing, when there was only darkness. This parallel is to Rgveda X.129, the so-called 'Hymn of Creation.' This text was already available in Blavatsky's time. The remaining four are to texts that were not available in her time. The second of these parallels is the highly,) unusual idea of four modes of birth for humans: the self-born or parentless, the sweat-born, and the eggborn, preceding the womb-born as at present. This parallel is to the Abhidharma-kosa and Bhasya by Vasubandhu, chapter 3, verses' 8-9. This fundamental Buddhist text did not become available in any European language until its 1923-193 ] French translation from the Chinese and Tibetan translations, while its Sanskrit original was not discovered until the mid-1930s, and not published until 1946 (kosa-karika) and 1967 (bhasya).
12. Some time ago, a Theosophist, Mr. R***, was travelling by rail with an American gentleman, who told him how surprised he had been by his visit to our London Headquarters. He said that he had asked Mdme. Blavatsky what were the best Theosophical works for him to read, and had declared his intention of procuring Isis Unveiled,* when to his astonishment she replied, “Don’t read it, it is all trash.”
Now I did not say “trash” so far as I remember; but what I did say in substance was: “Leave it alone; Isis will not satisfy you. Of all the books I have put my name to, this particular one is, in literary arrangement, the worst and most confused.” And I might have added with as much truth that, carefully analysed from a strictly literary and critical standpoint, Isis was full of misprints and misquotations; that it contained useless repetitions, most irritating digressions, and to the casual reader unfamiliar with the various aspects of metaphysical ideas and symbols, as many apparent contradictions; that much of the matter in it ought not to be there at all and also that it had some very gross mistakes due to the many alterations in proof-reading in general, and word corrections in particular. Finally, that the work, for reasons that will be now explained, has no system in it; and that it looks in truth, as remarked by a friend, as if a mass of independent paragraphs having no connection with each other, had been well shaken up in a waste-basket, and then taken out at random and—published.
Such is also now my sincere opinion. The full consciousness of this sad truth dawned upon me when, for the first time after its publication in 1877, I read the work through from the first to the last page, in India in 1881. And from that date to the present, I have never ceased to say what I thought of it, and to give my honest opinion of Isis whenever I had an opportunity for so doing.
MY BOOKS
[Lucifer, Vol. VIII, No. 45, May, 1891, pp. 241-247]
