Η αλχημεία είναι η «γεωμετρία» της μεταμόρφωσης.

 

Η αλχημεία είναι η «γεωμετρία» της μεταμόρφωσης.

Έμβλημα από το βιβλίο

Η Αληθινή Αρχαία Οδός της Φύσης του Ερμή Τρισμέγιστου 

Λειψία 1782

Το Magnum Opus δεν είναι χάος, είναι επαναφορά της ύλης στην ορθή αναλογία και τάξη.

Στο πάνω μέρος διαβάζουμε:

Hermes: Ascendit a terra in coelum, iterumque descendit in terram et recipit vim superiorum et inferiorum

Ερμής: Ανέρχεται από τη γη στον ουρανό, και πάλι κατέρχεται στη γη και λαμβάνει τη δύναμη των ανώτερων και των κατώτερωv.

Απόσπασμα από τον περίφημο Σμαραγδένιο Πίνακα.

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι πως η αλχημική μεταμόρφωση δεν ολοκληρώνεται με την εγκατάλειψη της ύλης. 

Η ανώτερη δύναμη πρέπει να επιστρέψει και να εμψυχώσει την ύλη. Πριν την μεταμόρφωση ως το τελικό στάδιο υπάρχει η μετατροπή της φυσικής μας ύπαρξης ώστε αυτή να μπορεί να δεχτεί τις ανώτερες ενέργειες κατά ένα θετικό τρόπο.

Ο διπλός Ουροβόρος δεν είναι ένας απλός Ουροβόρος διότι έχει δύο διαφορετικές πτυχές, το επάνω τμήμα είναι πράσινο, το κάτω τμήμα είναι ερυθρό/πορφυρό, έχει φτερά

και παρουσιάζεται με δύο κεφαλές.

Αυτό παραπέμπει στον αλχημικό δράκοντα/ερμητικό δράκοντα, δηλαδή στην πρωταρχική ύλη και στη μεταμορφωτική δύναμη του Mercurius.

Ο κύκλος του Ουροβόρου σημαίνει μια διαδοχική γέννηση, ένα θάνατο, την αναγέννηση και μια νέα γέννηση.

Αλχημικά : διάλυση - ένωση - νέα μορφή.

Η ουρά που επιστρέφει προς το στόμα υποδηλώνει ότι η διαδικασία δεν είναι γραμμική. Είναι κυκλική και αυτοανανεούμενη.

Τα φτερά του δράκοντα είναι πολύ σημαντικά διότι ο δράκοντας είναι κατεξοχήν χθόνιος/γήινος συμβολισμός, ενώ τα φτερά του επιτρέπουν την κίνηση προς τον ουράνιο κόσμο.

Έτσι έχουμε ακριβώς την αντίθεση της επιγραφής: terra - coelum δηλαδή Γη - Ουρανός.

Στην αλχημεία ο Mercurius μπορεί να είναι ταυτόχρονα: γήινος και ουράνιος, υλικός και πνευματικός, σταθερός και πτητικός, θηλυκός και αρσενικός, ζωή και θάνατος.

Για αυτό και ο Ερμής σε αυτήν την εικόνα είναι ο μεσάζων μεταξύ των αντιθέτων.

Στο εσωτερικό γεωμετρικό σχήμα βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον μέρος. Βλέπουμε δύο αλληλοτεμνόμενα τρίγωνα, δηλαδή μια μορφή που θυμίζει εξάκτινο αστέρα/εξάγραμμα.

Το ένα τρίγωνο δείχνει προς τα πάνω: △

και το άλλο προς τα κάτω: ▽

Αυτό είναι το κλασικό αλχημικό ζεύγος: 

△ = άνοδος / φωτιά / πνευματικό

▽ = κάθοδος / νερό / υλικό

Όταν ενώνονται σημαίνει: △ + ▽ = σύζευξη των αντιθέτων. 

Άρα το γεωμετρικό σχήμα είναι μια μικρογραφία της ίδιας της φράσης του Ερμή: «Ανεβαίνει από τη γη στον ουρανό και πάλι κατεβαίνει στη γη.»

Γύρω από το κεντρικό σχήμα βρίσκονται τα σύμβολα των επτά κλασικών πλανητών. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Στην παραδοσιακή αλχημεία οι επτά πλανήτες αντιστοιχούν στα επτά βασικά μέταλλα.

☉ Ήλιος - Χρυσός

☽ Σελήνη - Άργυρος

☿ Ερμής - Υδράργυρος

♀ Αφροδίτη - Χαλκός

♂ Άρης - Σίδηρος

♃ Δίας - Κασσίτερος

♄ Κρόνος - Μόλυβδος

Στην εικόνα διακρίνουμε:

♄ Κρόνος επάνω αριστερά

♃ Δίας επάνω δεξιά

♂ Άρης αριστερά

♀ Αφροδίτη δεξιά

☿ Ερμής κάτω αριστερά

☽ Σελήνη κάτω δεξιά

Και ο ☉ Ήλιος δεν εμφανίζεται ως απλό πλανητικό σύμβολο στην περιφέρεια, έχει μεταφερθεί στο κέντρο της σύνθεσης.

Η θέση του δηλώνει το Sol ως κέντρο της αλχημικής διαδικασίας.

Οι επτά πλανητικές δυνάμεις περιβάλλουν το κέντρο, ενώ ο Ήλιος βρίσκεται στην καρδιά της σύνθεσης.

Αυτό μπορεί να διαβαστεί ως: οι επτά κοσμικές δυνάμεις συγκεντρώνονται στο Sol. 

Σε αλχημικό επίπεδο: τα διάσπαρτα στοιχεία συγκεντρώνονται στο τέλειο/χρυσό κέντρο.

Η επιγραφή κάτω από την εικόνα λέει:

Conjungite Solem rubeum et Lunam albam una via et una dispositione

Ενώστε τον κόκκινο Ήλιο και τη λευκή Σελήνη με μία οδό και με μία μέθοδο.

Εδώ έχουμε την κλασική αλχημική coniunctio.

☉ Sol ruber ο κόκκινος Ήλιος αντιστοιχεί στο:

αρσενικό

ενεργητικό

θερμό

θείο

χρυσό

πνευματικό πυρ

☽ Luna alba

η λευκή Σελήνη αντιστοιχεί στο:

θηλυκό

δεκτικό

ψυχρό

υγρό

άργυρο

σεληνιακή ουσία.

Η ένωση των δύο δεν σημαίνει ότι το ένα καταστρέφει το άλλο. Σημαίνει ότι:

Sol + Luna = νέος ενιαίος οργανισμός.

Αυτό είναι το αλχημικό Rebis, η ενοποίηση των αντιθέτων.

Στο κέντρο διακρίνονται επίσης ένας διαβήτης και ένας γνώμονας (κόκκινου χρώματος), τα οποία αποτελούν κλασικά σύμβολα της αρχιτεκτονικής δημιουργίας του σύμπαντος και της γεωμετρικής τάξης, στοιχεία που συνδέουν το έργο με τον Ροδοσταυρισμό και τον Ελευθεροτεκτονισμό της εποχής.

Διαβήτης → κύκλος

Γνώμονας → ορθή γωνία

Χάρακας → μέτρο

Δηλαδή: η κοσμική τάξη μπορεί να εκφραστεί μέσω της γεωμετρίας. Αυτό είναι πολύ κοντά στη βαθύτερη ερμητική αντίληψη ότι ο κόσμος είναι κόσμος τάξης, αριθμού και αναλογίας.

Θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε σχηματικά:

ΟΥΡΟΒΟΡΟΣ

Κύκλος / αιωνιότητα

↓

ΔΙΑΒΗΤΗΣ

Κύκλος / ουράνια τάξη

↓

ΓΝΩΜΟΝΑΣ

Γωνία / γήινη τάξη

↓

ΧΑΡΑΚΑΣ

Μέτρο / αριθμός

↓

SOL + LUNA

Ένωση αντιθέτων

↓

ΑΛΧΗΜΙΚΗ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΗ

Μια εργασία από τον G.J.P.

Βασικά σημεία της Ερμητικής διδασκαλίας μέσω του Ερμητικού Σώματος

 

Βασικά σημεία της Ερμητικής διδασκαλίας μέσω του Ερμητικού Σώματος

Αν και το Ερμητικό σώμα περιέχει πολλά διαφορετικά βιβλία, παρόλα αυτά μπορούμε να βρούμε κάποια βασικά σημεία όσον αφορά την Ερμητική διδασκαλία.

1. Ο Θεός είναι Ένας, υπερβατικός και ταυτόχρονα παρών.

Στα Ερμητικά κείμενα ο Θεός παρουσιάζεται ως το Ένα, η απόλυτη Πηγή από την οποία προέρχονται όλα. Δεν είναι απλώς ένας θεός ανάμεσα σε άλλους. Είναι η αρχή του είναι, της ζωής, του νου και της δημιουργίας. 

Στο Corpus Hermeticum εμφανίζεται με διάφορα ονόματα και περιγραφές: Ως Θεός, Πατήρ, Αγαθόν, Έν, Νους, Φως.

Ένα σημαντικό σημείο εδώ είναι πως ο Θεός δεν ταυτίζεται απλώς με τον κόσμο, αλλά ο κόσμος υπάρχει χάρη στην παρουσία και την ενέργειά του.

2. Ο Νους είναι το μεγάλο μέσο μεταξύ Θεού και ανθρώπου.

Εδώ διακρίνουμε ένα από τα θεμελιώδη σημεία του Ερμητισμού. Ο Νους δεν είναι απλώς η διανοητική ικανότητα του ανθρώπου. Είναι μια ανώτερη αρχή συνείδησης, μέσω της οποίας ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει τον Θεό.

Έτσι δημιουργείται μια χαρακτηριστική ερμητική αλυσίδα: Θεός → Νους → Κόσμος → Άνθρωπος.

Και ταυτόχρονα: Άνθρωπος → Νους → Γνώση → Θεός

Αυτό μας οδηγεί κατευθείαν στην τρίτη αρχή.

3. Η σωτηρία έρχεται μέσω της Γνώσης και όχι απλώς μέσω πίστης.

Η γνώση στον Ερμητισμό δεν σημαίνει ότι κάποιος αποκτά πληροφορίες σχετικά με τον Θεό αλλά σημαίνει την άμεση εσωτερική αναγνώριση της θεϊκής πραγματικότητας.

Γι' αυτό και τα Ερμητικά κείμενα συχνά περιγράφουν μια μεταμόρφωση: ο άνθρωπος αρχικά αγνοεί ποιος είναι → αποκτά επίγνωση → αναγνωρίζει την προέλευσή του → επιστρέφει προς τον Θεό.

Επομένως, η γνώση είναι ταυτόχρονα γνώση του Θεού και αυτογνωσία. Αυτό θυμίζει πολύ την περίφημη ερμητική ιδέα: «Γνώθι σεαυτόν» όχι όμως με την απλή φιλοσοφική έννοια της ψυχολογικής αυτογνωσίας. Ο άνθρωπος γνωρίζει τον εαυτό του επειδή ανακαλύπτει την ουράνια και θεϊκή του καταγωγή.

4. Ο άνθρωπος είναι ένα μικρό σύμπαν.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα σημαντικότερα ερμητικά σημεία της Ερμητικής διδασκαλίας. Ο άνθρωπος ως μικρόκοσμος και ο κόσμος ως μακρόκοσμος.

Ο άνθρωπος βρίσκεται στη μοναδική θέση να συμμετέχει και στις δύο πραγματικότητες: στην γήινη φύση + νοητική, θεϊκή φύση.

Γι' αυτό ο άνθρωπος μπορεί είτε να βυθιστεί στον υλικό κόσμο και να ζει αποκλειστικά μέσω των αισθήσεων, είτε να στραφεί προς τον Νου και να επιστρέψει προς την πνευματική του πηγή και εδώ βρίσκεται και η βάση της Ερμητικής ανθρωπολογίας.

5. Ο υλικός κόσμος δεν είναι απλώς «κακός».

Αυτό είναι μια πολύ σημαντική διαφοροποίηση από ορισμένες άλλες γνωστικές αντιλήψεις. Ο κόσμος στον Ερμητισμό μπορεί να θεωρείται θεϊκό δημιούργημα και εικόνα του Θεού.

Το πρόβλημα δεν είναι κατ' ανάγκην η ύλη αυτή καθαυτή αλλά το πρόβλημα είναι η άγνοια.

Ο άνθρωπος υποφέρει επειδή έχει ξεχάσει την πραγματική του φύση και ταυτίζεται αποκλειστικά με: το σώμα, τις επιθυμίες, τα πάθη, τις αισθήσεις, τον εγωισμό.

Άρα η ερμητική «πτώση» μπορεί να περιγραφθεί περισσότερο ως η πτώση της συνείδησης μέσα στην άγνοια.

6. Η επιστροφή είναι μια εσωτερική μεταμόρφωση.

Εδώ διακρίνουμε, υπάρχει το πρακτικό σκέλος της διδασκαλίας διότι ο άνθρωπος πρέπει να πραγματοποιήσει μια εσωτερική αναγέννηση. Ένα από τα σημαντικότερα κείμενα γι' αυτό είναι ο Λόγος περί Αναγέννησης (Corpus Hermeticum XIII).

Εκεί η αναγέννηση δεν είναι βιολογική. Είναι μια νέα γέννηση της συνείδησης. Ο παλαιός άνθρωπος, ο οποίος κυβερνάται από τα πάθη και την άγνοια, υποχωρεί και εμφανίζεται ένας νέος άνθρωπος που κυβερνάται από τον Νου. Αυτό είναι εξαιρετικά κοντά στη Χριστιανική γλώσσα της αναγέννησης, χωρίς όμως να σημαίνει ότι τα δύο συστήματα είναι ιστορικά ταυτόσημα.

7. Το Σύμπαν είναι ζωντανό και εμψυχωμένο.

Ο Ερμητικός κόσμος δεν είναι μια νεκρή μηχανή, ο Κόσμος παρουσιάζεται ως ένα ζωντανό ον, οργανωμένο και διαποτισμένο από Νου και θεϊκή τάξη.

Γι' αυτό ο Ερμητισμός δίνει τόσο μεγάλη σημασία στην: αστρολογία, κοσμολογία, την αντιστοιχία του ουρανού και της γης, σχέση μικρόκοσμου και μακρόκοσμου.

Αργότερα αυτή η αντίληψη θα συμπυκνωθεί στη γνωστή Ερμητική αρχή: «Όπως επάνω, έτσι και κάτω.»

Η ακριβής φράση ανήκει στον Σμαράγδινο Πίνακα και όχι στο Corpus Hermeticum, αλλά εκφράζει πολύ καλά αυτή την ευρύτερη Ερμητική κοσμοαντίληψη.

8. Η γνώση του Θεού μεταμορφώνει την ίδια τη ζωή. 

Και εδώ υπάρχει κάτι που συχνά χάνεται όταν ο Ερμητισμός παρουσιάζεται απλώς ως «απόκρυφη γνώση». Η γνώση πρέπει να μεταμορφώσει τον άνθρωπο διότι δεν αρκεί να γνωρίζει κάποιος διάφορες κοσμολογικές θεωρίες.

Η Ερμητική πορεία αναπτύσσεται διαδοχικά από την άγνοια στην επίγνωση, στην κάθαρση, στην αναγέννηση, στην γνώση, στην ένωση ή επιστροφή προς το Θείο.

Και επομένως υπάρχει και ηθική διάσταση, η οποία σηματοδοτεί μια αποδέσμευση από τα πάθη, την αυτοκυριαρχία, την ευσέβεια και μια ολική μεταβολή του τρόπου ζωής.

Αν μελετήσουμε σωστά το σύνολο του Ερμητικού σώματος φαίνεται πολύ καθαρά ότι, παρά την ποικιλία των βιβλίων και των συγγραφέων, υπάρχει πράγματι ένας εντυπωσιακός κοινός «σκελετός» της Ερμητικής διδασκαλίας. 

Εκεί βλέπουμε:

1. Ο Θεός ως Ένα, Αγαθό και Πηγή όλων.

Από το Corpus Hermeticum I, 8–9 (Poimandres)

Ο Ποιμάνδρης διδάσκει τον Ερμή ότι ο Θεός είναι:

«Το Αγαθόν και το Καλόν… η αρχή και η ρίζα όλων των όντων.»

Η ιδέα είναι ότι πίσω από την πολλαπλότητα των όντων υπάρχει μία υπέρτατη αρχή, από την οποία προέρχεται η ζωή και η δημιουργία.

Ένα → Πολλά, χωρίς τα πολλά να είναι ανεξάρτητα από το Ένα.

2. Ο Νους ως θεϊκή αρχή.

Corpus Hermeticum I, 18–19

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία του Ποιμάνδρη είναι η διάκριση ανάμεσα στον Νου και στον άνθρωπο. Ο Νους παρουσιάζεται ως θεϊκή αρχή που δόθηκε στον άνθρωπο ώστε να μπορεί να γνωρίσει τον Θεό. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί ο άνθρωπος δεν βρίσκεται απλώς απέναντι στον Θεό ως εξωτερικός παρατηρητής. Υπάρχει μέσα του η δυνατότητα της θεϊκής γνώσης.

3. Η γνώση του Θεού μέσω της αυτογνωσίας.

Corpus Hermeticum I, 21

Ο Ποιμάνδρης λέει στον Ερμή ότι ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει: «τον εαυτό του και τον Πατέρα.»

Εδώ βλέπουμε ένα θεμελιώδες ερμητικό μοτίβο: από την αυτογνωσία προς την γνώση της θείας πραγματικότητας.

Δεν πρόκειται απλώς για ψυχολογική αυτοπαρατήρηση. Ο άνθρωπος πρέπει να ανακαλύψει ποια είναι η βαθύτερη πνευματική του φύση.

4. Ο άνθρωπος ως μικρόκοσμος.

Corpus Hermeticum I, 12–15

Στο Ποιμάνδρη περιγράφεται η δημιουργία του ανθρώπου και η ιδιαίτερη θέση του μέσα στον κόσμο. Ο άνθρωπος έχει συγγένεια με τον Κόσμο, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει τον Νου, και μέσω αυτού μπορεί να στραφεί προς το θείο. Αυτό δημιουργεί την περίφημη Ερμητική διπλή φύση: άνθρωπος = θνητό σώμα + αθάνατη νοητική/θεϊκή αρχή.

Και αυτό εξηγεί γιατί ο άνθρωπος μπορεί να γίνει είτε «γήινος» είτε «θεϊκός» ανάλογα με το πού στρέφει τη συνείδησή του.

5. Η άγνοια είναι η πραγματική ασθένεια του ανθρώπου.

Corpus Hermeticum I, 21–23

Στο τέλος του Poimandres εμφανίζεται μια πολύ χαρακτηριστική αντίθεση: γνώση ↔ άγνοια.

Όποιος γνωρίζει τον Θεό και τον εαυτό του οδηγείται προς τη ζωή. Όποιος παραμένει στην άγνοια παραμένει δεμένος με τον κόσμο των αισθήσεων και των παθών. 

Επομένως η «πτώση» στον Ερμητισμό δεν πρέπει να κατανοείται πάντα ως μια εξωτερική ιστορική καταστροφή. 

Μπορεί να διαβαστεί ως την λήθη της θεϊκής του καταγωγής μια ταύτιση με το κατώτερο και την απώλεια της γνώσης.

6. Η μεγάλη ερμητική αρχή: «Γνώρισε τον εαυτό σου και τον Θεό».

Εδώ υπάρχει ένα πολύ όμορφο χωρίο στο Corpus Hermeticum IV, 9–10 (The Cup or Monad)

Ο Ερμής διδάσκει ότι ο άνθρωπος πρέπει να στραφεί προς τον Νου και να γνωρίσει: «ποιος είσαι και από πού ήρθες.» 

Και η γνώση αυτή οδηγεί στην επίγνωση της πραγματικής καταγωγής του ανθρώπου και αυτός είναι ο πυρήνας της Ερμητικής ανθρωπολογίας.

7. Η αναγέννηση του ανθρώπου. 

Corpus Hermeticum XIII, 1–2 και 10–14

Το κείμενο ονομάζεται ουσιαστικά «Περί Της Αναγέννησης».

Ο Ερμής ρωτά τον Τάτ: «Θέλω να αναγεννηθώ.» Και η απάντηση δεν αφορά φυσική γέννηση. Πρόκειται για μια εσωτερική γέννηση, κατά την οποία ο άνθρωπος εγκαταλείπει την κυριαρχία των παθών και γεννιέται μέσα του μια νέα κατάσταση συνείδησης. Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά σημεία ολόκληρου του Corpus Hermeticum.

8. Τα επτά πάθη που πρέπει να ξεπεραστούν.

Στο ίδιο Corpus Hermeticum XIII παρουσιάζεται μια πολύ ενδιαφέρουσα διδασκαλία. Ο αναγεννώμενος άνθρωπος πρέπει να υπερβεί τις επτά δυνάμεις-μορφές του κοσμικού πάθους:

την άγνοια, την λύπη, την ασυδοσία, την επιθυμία, την αδικία, την απληστία και το ψεύδος. Η ακριβής απόδοση των όρων ποικίλλει ανά μετάφραση.

Εδώ βλέπουμε ότι η Γνώση δεν είναι απλώς διανοητική γνώση και πως αυτή πρέπει και μπορεί να αλλάξει τον ίδιο τον άνθρωπο.

9. «Ο Θεός είναι μέσα σου».

Ένα ιδιαίτερα σημαντικό μοτίβο εμφανίζεται στο: Corpus Hermeticum XI, 20

Ο Ερμής διδάσκει ότι ο άνθρωπος πρέπει να κατανοήσει τη θεϊκή παρουσία μέσα στην ίδια τη δημιουργία και στον εαυτό του.

Η σκέψη είναι περίπου: αν ο Θεός είναι η πηγή της ζωής, τότε κάθε ζωντανό ον συμμετέχει κατά κάποιον τρόπο στη θεία ζωή. Αυτό δεν σημαίνει απλά πως «ο άνθρωπος είναι Θεός» με απλοϊκό τρόπο. Πρόκειται για πολύ πιο λεπτή σχέση μετοχής του ανθρώπου στο θείο.

10. Ο κόσμος είναι ζωντανός. 

Corpus Hermeticum VIII, 1–2

Το κείμενο υποστηρίζει ότι ο Κόσμος είναι ζωντανός και ότι η ζωή του προέρχεται από τον Θεό. Αυτό είναι θεμελιώδες για να καταλάβουμε γιατί ο Ερμητισμός δεν βλέπει τη φύση απλώς ως νεκρή ύλη. Ο κόσμος είναι: ζωντανός, νοήμων, θεϊκά οργανωμένος.

Γι' αυτό αργότερα η Ερμητική παράδοση θα δώσει τόσο μεγάλη σημασία στις αντιστοιχίες μεταξύ ανθρώπου και του κοσμικού συστήματος.

11. Η φύση είναι θεϊκό έργο.

Corpus Hermeticum IX, 8–10

Εδώ συναντάμε την ιδέα ότι ο κόσμος και η φύση δεν πρέπει να περιφρονούνται. Το πρόβλημα βρίσκεται περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται και χρησιμοποιεί τον κόσμο. Αυτό είναι μια σημαντική διαφορά από ορισμένες μορφές ριζικού γνωστικού δυϊσμού: ύλη = αναγκαστικά κακό. Η άγνοια και η λανθασμένη προσκόλληση είναι το πρόβλημα.

12. Η αγάπη και η ευσέβεια προς τον Θεό.

Corpus Hermeticum I, 31–32

Στο τέλος του Ποιμάνδρη η γνώση του Θεού οδηγεί σε ύμνο και δοξολογία. Αυτό έχει μεγάλη σημασία διότι ο ερμητικός γνωστικός άνθρωπος δεν αποκτά απλώς μια «μυστική πληροφορία». Αυτή η αποκαλυπτική γνώση γεννά: δέος και ευγνωμοσύνη, ευσέβεια και τελικά μεταμόρφωση.

Και αυτό δείχνει ότι ο Ερμητισμός είναι πολύ περισσότερο θρησκευτικός και μυστικιστικός απ' όσο συχνά μας παρουσιάζεται από διάφορους σχολιαστές.

Μπορούμε να δούμε ολόκληρη αυτήν τη διδασκαλία σε μία αλυσίδα αν πάρουμε αυτά τα χωρία και τα βάλουμε μαζί. Τότε προκύπτει ένα εξαιρετικά καθαρό σχήμα:

ΘΕΟΣ

ΝΟΥΣ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΛΗΘΗ / ΑΓΝΟΙΑ

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

ΓΝΩΣΙΣ

ΚΑΘΑΡΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

ΘΕΩΣΗ / ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΘΕΙΟ

Το Corpus Hermeticum XIII είναι ίσως το καλύτερο κείμενο για να δούμε αυτή τη διαδικασία ως εσωτερική πορεία, ενώ το I (Poimandres) είναι το καλύτερο για να κατανοήσουμε την κοσμολογία και την ανθρωπολογία.

Μια εργασία από τον G.J.P.

Ο αναγεννημένος άνθρωπος, στην κατοικία του εν Χριστώ, του οποίου η γέννηση στην Καρδιά συντρίβει εντελώς το φίδι

 

Ο αναγεννημένος άνθρωπος, στην κατοικία του εν Χριστώ, του οποίου η γέννηση στην Καρδιά συντρίβει εντελώς το φίδι.

Στη θεοσοφία του Jakob Böhme και του Johann Georg Gichtel, ο Κρόνος / Μόλυβδος  δεν είναι απλώς ο πλανήτης. Αντιπροσωπεύει την πρώτη ιδιότητα (erste Qualität), τη συστολή (Contraction), τη ρίζα της φύσης, τη σοβαρότητα, τη σιωπή και την αυτογνωσία, αλλά και τον κίνδυνο της σκλήρυνσης και της μελαγχολίας όταν αποκοπεί από το θείο Φως. Για τον Böhme, οι επτά πλανήτες αντιστοιχούν στις επτά Ποιότητες (Quellgeister) και όχι απλώς σε ουράνια σώματα. Ο Gichtel δεν χρησιμοποιεί τον Κρόνο αστρονομικά, αλλά ως αρχή. Θα μπορούσε να σημαίνει ότι η κεφαλή βρίσκεται ακόμη κάτω από την κρονική αρχή της κρίσης και της αυτογνωσίας, ενώ η καρδιά έχει ήδη δεχθεί το IHS, δηλαδή τον Χριστό. Αυτό θα ταίριαζε εξαιρετικά με τη διδασκαλία του Gichtel περί της νέας γέννησης στην καρδιά. ♄ Κρόνος = η αυστηρότητα, η συστολή, το όριο, η δοκιμασία, η αρχική κατάσταση του ανθρώπου. ♃ Δίας = η σοφία, η δικαιοσύνη, η επέκταση, η εξισορρόπηση της κρόνιας δύναμης. IHS στην καρδιά → ο Χριστός, η Νέα Γέννηση. Οι κόκκινες σταγόνες που κατέρχονται → η κάθοδος της ζωής ή του πνευματικού πυρός. Ο διπλός άνθρωπος (σκοτεινή και φωτεινή πλευρά) → ο παλαιός και ο νέος άνθρωπος. Βλέπουμε δηλαδή τρία στάδια: ♄ Κρόνος – η αρχική κατάσταση, η δοκιμασία, η κάθαρση. ♃ Δίας – η αφύπνιση της ανώτερης διάνοιας. IHS – η αναγέννηση της καρδιάς, το κέντρο της Χριστικής μεταμόρφωσης.

Αυτό το ζωγραφισμένο με το χέρι χαρακτικό απεικονίζει την ολόσωμη μορφή ενός άνδρα που στέκεται πάνω σε ένα κομμάτι πράσινου γρασιδιού. Το σώμα του άνδρα είναι χωρισμένο κάθετα: η αριστερή πλευρά είναι σκιασμένη με σκούρο γκρι χρώμα, που συμβολίζει τον παλιό ή σαρκικό άνθρωπο, και περιέχει ένα τυλιγμένο φίδι μέσα στον κορμό.

Η δεξιά πλευρά έχει απαλό χρώμα δέρματος, που συμβολίζει τον νέο ή πνευματικό άνθρωπο. Η περιοχή του στήθους είναι ανοιχτή, αποκαλύπτοντας μια φλεγόμενη, ακτινοβόλα καρδιά με κόκκινο κέντρο που περιέχει το όνομα «Ιησού». Κάτω από την καρδιά, αρκετές σταγόνες αίματος πέφτουν πάνω σε μια σκούρα καφέ σφαίρα που βρίσκεται στην κάτω κοιλιακή χώρα. Η μορφή έχει μακριά ξανθά μαλλιά και κοιτάζει μπροστά. Πάνω από το κεφάλι του υπάρχει ένας μικρός κόκκινος κύκλος που περιέχει τον σύμβολο του Κρόνου. Στο μέτωπό του βρίσκεται το αστρολογικό και αλχημικό σύμβολο του Δία. Φοράει μια ζώνη με κόκκινα και χρυσά μοτίβα γύρω από τους γοφούς του.

Ολόκληρη η σκηνή περικλείεται σε ένα ορθογώνιο πλαίσιο με περίγραμμα πολλαπλών επιπέδων. Στο άνω μέρος της εικόνας υπάρχει Γερμανικό κείμενο:

Ο αναγεννημένος άνθρωπος, 

στην κατοικία του εν Χριστώ, του οποίου η γέννηση στην Καρδιά συντρίβει εντελώς το φίδι

Ένας αποσυμβολισμός ενός εμβλήματος από αλχημικό έργο Splendor Solis 1532-1535.

 

Ένας αποσυμβολισμός ενός εμβλήματος από αλχημικό έργο Splendor Solis 1532-1535.

Ο Νέος Βασιλιάς συμβολίζει την αρχή της ολοκλήρωσης του μεταμορφωμένου ανθρώπου, τον ηλιακό άνθρωπο για αυτό και φορά ένα χρυσό ένδυμα.

Το Σκήπτρο που κρατά συμβολίζει την κυριαρχία του πάνω στη φύση διότι κυβερνά τα πάθη του τις επιθυμίες του την κίνηση του νου του αλλά και τη ζωτική του δύναμη.

Η Χρυσή Σφαίρα συμβολίζει τη δυνατότητα της ολοκλήρωσης της φιλοσοφικής λίθου του μεγάλου έργου.
Για αυτό και αυτή βρίσκεται στο χέρι του, στην κατοχή του.

Το Λευκό Περιστέρι συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα, τη θεία έμπνευση και συνεπώς την κάθοδο της επουράνιας δύναμης.
Αυτή η δυνατότητα επιτυγχάνεται μόνο μέσω της συνεργασίας του ανθρώπου με τον Θεό.

Ο Ήλιος συμβολίζει το Πνεύμα ή τη Θεία Διάνοια, είναι ο Χριστός ο οποίος φωτίζει την εσωτερική μας πνευματικής φύσης συνείδηση. Για αυτό και οι ακτίνες του πέφτουν πάνω στον βασιλιά διότι η δύναμη του προέρχεται από το Πνεύμα.

Το Αστέρι συμβολίζει τη θεία καθοδήγηση ή την πρωταρχική σοφία.

Οι Ακτίνες Φωτός δεν είναι το απλό φυσικό φως του ηλίου αλλά συμβολίζουν τη μετάδοση της θείας ενέργειας του πνευματικού ήλιου.

Ο Ηλικιωμένος Βασιλιάς συμβολίζει τον παλαιό άνθρωπο, τον Αδάμ πριν τη μεταμόρφωση, είναι μαθητής πάνω στην οδό που αναζητά τη χάρη του Θεού.

Τα Βουνά ή οι Λόφοι συμβολίζουν την ανάβαση αυτής της πορείας, τις δοκιμασίες που πρέπει να υπερβούμε ή αλλιώς την πορεία της μύησης.

Στην Ροδοσταυρική παράδοση θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τα εξής:

Ο Ήλιος είναι ο Χριστικός Λόγος, 

Το Περιστέρι η νέα ψυχή,

Η Χρυσή Σφαίρα ο νέος μικρόκοσμος,

Το Σκήπτρο συμβολίζει την κυριαρχία επί της κατώτερης φύσης,

Το Ξερό Δέντρο συμβολίζει τον παλαιό άνθρωπο που νεκρώνεται,

Ο Γέρος Βασιλιάς στο βάθος συμβολίζει την παλιά ανθρωπότητα ή τον αναζητητή που δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει την πορεία του.

Αυτό το έργο τέχνης προέρχεται από το αλχημιστικό χειρόγραφο Splendor Solis, που χρονολογείται γύρω στο 1532-1535.

Ένας πίνακας εμπνευσμένος από τη φιλοσοφία του Jakob Böhme

 

Ένας πίνακας εμπνευσμένος από τη φιλοσοφία του Jakob Böhme

Η εικόνα αυτή περιγράφει και περιέχει ένα μυστικιστικό-αλχημικό Χριστιανικό θέμα, πιθανότατα εμπνευσμένο από τον Jakob Böhme (1575–1624), έναν Γερμανό Χριστιανό μυστικιστή. 

Αυτή συγκεντρώνει σύμβολα της Χριστιανικής μυστικής παράδοσης, της αλχημείας και της θεοσοφίας.

Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε μια περιγραφή των συμβόλων:

1. Το τρίγωνο μέσα στο φως (επάνω): συμβολίζει την Αγία Τριάδα (Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα). Οι ακτίνες υποδηλώνουν τη θεία δόξα και παρουσία.

2. Το μάτι: είναι το λεγόμενο «Παντεπόπτης Οφθαλμός», δηλαδή η παντογνωσία και η πανταχού παρουσία του Θεού. Στη χριστιανική τέχνη είναι σύμβολο της θείας πρόνοιας.

3. Τα φτερά: παραπέμπουν στο Άγιο Πνεύμα ή στις αγγελικές δυνάμεις. Σε ορισμένες μυστικιστικές απεικονίσεις συμβολίζουν επίσης την πνευματική ανάταση.

4. Το σκήπτρο ή η ράβδος: συμβολίζει τη θεία εξουσία, τη σοφία ή τον Λόγο του Θεού που κυβερνά τη δημιουργία.

5. Οι ακτίνες που κατεβαίνουν από το μάτι: δείχνουν τη θεία χάρη ή τη θεία ενέργεια που εκπορεύεται προς τον κόσμο.

6. Η γη (η σφαίρα): αντιπροσωπεύει τον υλικό κόσμο και ολόκληρη τη δημιουργία.

7. Το κρανίο: είναι το παραδοσιακό σύμβολο της θνητότητας («memento mori» – θυμήσου ότι θα πεθάνεις). Στη χριστιανική τέχνη το κρανίο συνδέεται επίσης με τον Αδάμ και τη λύτρωση.

8. Ο σταυρός πάνω από το κρανίο: δηλώνει τη νίκη του Χριστού επί του θανάτου. Ο σταυρός υπερισχύει του κρανίου, δηλαδή της φθοράς και της αμαρτίας.

Η σύνθεση φαίνεται να εκφράζει ότι η θεία σοφία και η Αγία Τριάδα κυβερνούν τον κόσμο, η θεία ενέργεια κατέρχεται στη δημιουργία, ενώ ο σταυρός του Χριστού υπερνικά τον θάνατο και οδηγεί στην πνευματική αναγέννηση.

Η εικόνα αυτή δεν είναι αποκρυφιστική με τη στενή έννοια, αν και χρησιμοποιεί αλχημικά και θεοσοφικά σύμβολα, κάτι συνηθισμένο στα έργα που σχετίζονται με τον Jakob Böhme. Για τον Böhme, η αλχημεία λειτουργούσε κυρίως ως συμβολική γλώσσα για να περιγράψει τη μεταμόρφωση της ψυχής και όχι ως κυριολεκτική πρακτική μετατροπής μετάλλων.

Σχετικά με το μάτι.

Το μάτι μέσα στο τρίγωνο είναι από τα πιο παρεξηγημένα σύμβολα, επειδή χρησιμοποιήθηκε σε διαφορετικές παραδόσεις. Η σημασία του εξαρτάται από το πλαίσιο στο οποίο εμφανίζεται, για παράδειγμα:

Στη Χριστιανική τέχνη το τρίγωνο συμβολίζει την Αγία Τριάδα και το μάτι τη θεία παντογνωσία και πρόνοια. Θέλει να μας πει πως ο Θεός βλέπει και γνωρίζει τα πάντα, πως η δημιουργία βρίσκεται υπό τη θεία πρόνοια, και ότι το φως που ακτινοβολεί εκφράζει τη θεία δόξα.

Το σύμβολο αυτό έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα και υπάρχει σε πολλές ορθόδοξες και καθολικές εκκλησίες (αν και στην ορθόδοξη παράδοση δεν ήταν ποτέ τόσο κεντρικό όσο ο σταυρός ή οι εικόνες του Χριστού).

Στον Τεκτονισμό οι Τέκτονες υιοθέτησαν επίσης το Παντεπόπτη Οφθαλμό. Εκεί δεν συμβολίζει αποκλειστικά την Αγία Τριάδα, αλλά εκφράζει τον Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, δηλαδή την ανώτερη θεία αρχή που επιβλέπει την ηθική τάξη του κόσμου. Επειδή ο Τεκτονισμός χρησιμοποίησε το ίδιο σύμβολο, πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι κάθε μάτι μέσα σε τρίγωνο είναι τεκτονικό.

Στην εσωτερική φιλοσοφία και τη θεοσοφία στους μυστικιστές όπως ο Jakob Böhme το μάτι σημαίνει αυτό σημαίνει την εσωτερική όραση, τη θεία σοφία, τη φώτιση της ψυχής. Δεν αναφέρεται σε κάποια μυστική οργάνωση, αλλά στη δυνατότητα του ανθρώπου να γνωρίσει τον Θεό μέσω της πνευματικής μεταμόρφωσης.

Στη σύγχρονη λαϊκή κουλτούρα το σύμβολο συνδέθηκε με θεωρίες συνωμοσίας επειδή εμφανίζεται στο πίσω μέρος του αμερικανικού χαρτονομίσματος του ενός δολαρίου, αλλά και διότι χρησιμοποιείται σε ταινίες και μυθιστορήματα. 

Έτσι δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι σημαίνει αποκλειστικά «Ιλλουμινάτι» ή μυστικές εταιρείες. Ωστόσο, ιστορικά αυτό δεν ισχύει. Το σύμβολο υπήρχε στη χριστιανική τέχνη για αιώνες πριν εμφανιστούν αυτές οι ερμηνείες.

Στη συγκεκριμένη εικόνα όμως το μάτι βρίσκεται κάτω από το τρίγωνο της Αγίας Τριάδας, περιβάλλεται από φως, στέλνει ακτίνες προς τον κόσμο, και κάτω από αυτό βρίσκεται ο σταυρός που νικά τον θάνατο (κρανίο).
Όλα αυτά δείχνουν ότι ο καλλιτέχνης θέλει να εκφράσει μια ενιαία θεολογική ιδέα: η Αγία Τριάδα αποκαλύπτεται στον κόσμο, ο Θεός φωτίζει τη δημιουργία και μέσω του Σταυρού υπερνικά τον θάνατο. Είναι μια σύνθεση χριστιανικού μυστικισμού με συμβολική γλώσσα.

Σχετικά με την 'ιερότητα' της Οδύσσειας, ήταν μια πραγματική ιστορία; Και την βαρύτητα του βιβλίου στις αρχαίες Ελληνικές πόλεις.

Σχετικά με την 'ιερότητα' της Οδύσσειας, ήταν μια πραγματική ιστορία; Και την βαρύτητα του βιβλίου στις αρχαίες Ελληνικές πόλεις.

Η Οδύσσεια και η Ιλιάδα δεν ήταν «ιερά κείμενα» με την έννοια που είναι, για παράδειγμα, η Βίβλος ή το Κοράνι σε μεταγενέστερες θρησκείες. Ωστόσο, τα ομηρικά έπη είχαν μια σχεδόν ιερή πολιτισμική και θρησκευτική αυθεντία. Συγκεκριμένα: Τα έπη θεωρούνταν η βασική πηγή γνώσης για τους θεούς, τους ήρωες και το μυθικό παρελθόν. Για πολλούς Έλληνες, ο Όμηρος ήταν αυτός που «δίδαξε» ποιοι είναι οι θεοί και πώς σχετίζονται με τους ανθρώπους.

Ο Ηρόδοτος γράφει ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος ήταν εκείνοι που έδωσαν στους θεούς τα ονόματα, τις ιδιότητες και τις μεταξύ τους σχέσεις. Τα έπη απαγγέλλονταν σε μεγάλες θρησκευτικές γιορτές, όπως τα Παναθήναια, γεγονός που τους προσέδιδε ιδιαίτερο κύρος. Χρησιμοποιούνταν στην εκπαίδευση. Για αιώνες, οι νέοι μάθαιναν ανάγνωση, ήθος και ρητορική μέσα από τον Όμηρο. Ο Πλάτων μάλιστα αποκαλεί τον Όμηρο «παιδευτή της Ελλάδας», αν και ταυτόχρονα τον επικρίνει σε ορισμένα σημεία.

Ήταν λοιπόν "ιερός" ο Όμηρος; Όχι με τη σημερινή θρησκευτική έννοια. Κανείς δεν πίστευε ότι το κείμενο είχε θεϊκή αποκάλυψη ή ότι ήταν αλάθητο. Αλλά είχε εξαιρετική αυθεντία. Οι άνθρωποι συχνά επικαλούνταν τον Όμηρο για να στηρίξουν απόψεις σχετικά με: τη φύση των θεών, την ηθική, την ανδρεία, τη φιλοξενία, τις ταφικές τελετές, ακόμη και ορισμένα θρησκευτικά έθιμα. Σε αυτό το επίπεδο, ο ρόλος του ήταν ανάλογος με εκείνον που έχουν τα ιερά κείμενα σε άλλους πολιτισμούς, χωρίς όμως να είναι επίσημο θρησκευτικό δόγμα.

Στην κλασική εποχή υπήρχαν ακόμη και οι λεγόμενοι Ομηρίδες, μια ομάδα ραψωδών που θεωρούσαν ότι διατηρούσαν και μετέδιδαν την ομηρική παράδοση. Αυτό δείχνει πόσο μεγάλο κύρος είχε το έργο του. Με λίγα λόγια: η Οδύσσεια δεν ήταν «ιερό βιβλίο» με τη στενή έννοια, αλλά ήταν ίσως το πιο αυθεντικό και σεβαστό κείμενο του Ελληνικού κόσμου, με τεράστια επίδραση τόσο στη θρησκεία όσο και στην παιδεία και τον πολιτισμό.

Επίσης Τα ομηρικά έπη λειτουργούσαν ως κοινό πολιτισμικό σημείο αναφοράς για τον Ελληνικό κόσμο. Επειδή κάθε πόλη-κράτος είχε τους δικούς της νόμους και θεσμούς, αλλά όλες αναγνώριζαν τον Όμηρο, τα έπη παρείχαν ένα κοινό πλαίσιο αξιών και παραδειγμάτων. Για παράδειγμα Η έννοια της ξενίας (φιλοξενίας και προστασίας του ξένου) παρουσιαζόταν ως θεμελιώδης αξία. Μια πόλη που παραβίαζε τη φιλοξενία μπορούσε να κατηγορηθεί ότι ενεργούσε αντίθετα σε μια αξία που όλοι αναγνώριζαν. Οι όρκοι, οι ικέτες και ο σεβασμός προς τους θεούς ήταν επαναλαμβανόμενα μοτίβα στα έπη και χρησιμοποιούνταν ως ηθικά επιχειρήματα. Σε δημόσιους λόγους, πολιτικοί και ρήτορες επικαλούνταν επεισόδια από τον Όμηρο, επειδή ήξεραν ότι το ακροατήριό τους τα γνώριζε.

Από την άλλη πλευρά, δεν έχουμε στοιχεία ότι οι πόλεις έλυναν δικαστικές ή διπλωματικές διαφορές ανοίγοντας την Οδύσσεια ή την Ιλιάδα και αναζητώντας "τι λέει ο Όμηρος", όπως θα συνέβαινε με ένα ιερό νομικό κείμενο. Υπάρχουν όμως ενδιαφέρουσες περιπτώσεις όπου ο Όμηρος χρησιμοποιήθηκε ως αυθεντία: Ο Θουκυδίδης επικαλείται τον Όμηρο όταν θέλει να τεκμηριώσει πώς ήταν η Ελλάδα στους πρώιμους χρόνους, αν και με κριτική διάθεση. Ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί επανειλημμένα ομηρικά παραδείγματα για να εξηγήσει πολιτικά και ηθικά ζητήματα. Οι ρήτορες της Αθήνα συχνά παρέπεμπαν στον Όμηρο, επειδή αποτελούσε κοινό σημείο αναφοράς για όλους τους Έλληνες.

Υπάρχει επίσης μια πιο ενδιαφέρουσα πολιτική διάσταση: κατά περιόδους, οι Ελληνικές πόλεις επικαλούνταν την κοινή τους καταγωγή από τους ήρωες του Ιλιάδα και της Οδύσσεια για να ενισχύσουν την ιδέα ότι, παρά τις μεταξύ τους συγκρούσεις, ανήκαν σε έναν κοινό ελληνικό κόσμο. Αυτή η κοινή ομηρική παράδοση συνέβαλε στη διαμόρφωση της πανελλήνιας ταυτότητας, ιδιαίτερα απέναντι σε εξωτερικούς αντιπάλους, όπως κατά τους Περσικούς Πολέμους. Υπάρχει μια συγκεκριμένη αναφορά ότι ο Όμηρος χρησιμοποιούνταν ως «διαιτητής» μεταξύ πόλεων, πες μου πού το διάβασες· πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα αλλά πιο εξειδικευμένη ιστορική άποψη που αξίζει να εξεταστεί.

Οι περισσότεροι ιστορικοί και αρχαιολόγοι σήμερα θεωρούν ότι η Οδύσσεια δεν είναι ιστορική αφήγηση με τη σύγχρονη έννοια. Είναι ένα επικό ποίημα που συνδυάζει μύθους, λαϊκές παραδόσεις και πιθανές αναμνήσεις πραγματικών γεγονότων. Υπάρχουν όμως αρκετοί λόγοι να πιστεύουμε ότι ένας ιστορικός πυρήνας είναι πιθανός.

Ο Τρωικός Πόλεμος ίσως βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, η ανακάλυψη της Τροία από τον Χάινριχ Σλήμαν τον 19ο αιώνα έδειξε ότι υπήρχε πράγματι μια μεγάλη οχυρωμένη πόλη, η οποία καταστράφηκε αρκετές φορές. Μία από αυτές τις καταστροφές, γύρω στον 12ο αιώνα π.Χ., θα μπορούσε να συνδέεται με μια σύγκρουση που αργότερα έγινε θρύλος. Οι περισσότεροι ειδικοί δεν πιστεύουν ότι ο πόλεμος έγινε ακριβώς όπως τον περιγράφει η Ιλιάδα, αλλά θεωρούν πιθανό ότι πίσω από τον μύθο υπήρξε μια πραγματική πολεμική σύγκρουση.

Και ο Οδυσσέας; Εδώ τα πράγματα είναι πιο αβέβαια. Υπάρχουν τρεις βασικές πιθανότητες: Ήταν πραγματικό πρόσωπο, ένας Μυκηναίος ηγεμόνας της Ιθάκη, του οποίου οι περιπέτειες μεγεθύνθηκαν με τον χρόνο. Είναι σύνθεση πολλών διαφορετικών προσώπων: ιστορίες από διάφορους θαλασσοπόρους ενώθηκαν σε έναν ήρωα. Πως είναι εξ ολοκλήρου μυθικός χαρακτήρας, δημιουργημένος για τις ανάγκες του έπους. Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν τη δεύτερη εκδοχή την πιο πιθανή.

Είναι ενδιαφέρον ότι πολλά από τα μέρη που επισκέπτεται ο Οδυσσέας φαίνεται να αντανακλούν πραγματικές γνώσεις των Ελλήνων για τη δυτική Μεσόγειο. Οι Κύκλωπες, οι Σειρήνες, η Σκύλλα και η Χάρυβδη πιθανόν συμβολίζουν πραγματικούς κινδύνους της ναυσιπλοΐας: απόκρημνες ακτές, ισχυρά ρεύματα, ηφαιστειακά νησιά ή άγνωστους λαούς, τους οποίους η προφορική παράδοση μετέτρεψε σε μυθικά όντα. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως η Οδύσσεια περιγράφει με αρκετή ακρίβεια πολλές λεπτομέρειες της Μυκηναϊκής ζωής — όπλα, ανάκτορα, έθιμα φιλοξενίας, θυσίες, βασιλική εξουσία — παρότι το ποίημα πήρε τη μορφή που γνωρίζουμε περίπου τέσσερις ή πέντε αιώνες αργότερα. Αυτό δείχνει ότι διατηρήθηκαν ζωντανές μνήμες μέσω της προφορικής παράδοσης.

Άρα, η πιο ισορροπημένη άποψη είναι ότι η Οδύσσεια μοιάζει περισσότερο με ένα ιστορικό μυθιστόρημα βασισμένο σε πολύ παλιές αναμνήσεις παρά με καθαρή μυθοπλασία ή με ακριβές ιστορικό χρονικό. Όπως συμβαίνει και με πολλούς εθνικούς μύθους άλλων πολιτισμών, ο πυρήνας μπορεί να είναι πραγματικός, αλλά έχει εμπλουτιστεί με ποιητική φαντασία, συμβολισμούς και υπερφυσικά στοιχεία μέσα στους αιώνες.

Μια εργασία από τον G.J.P.

Ο Ερμητικός Κήπος του Daniel Stolcius - Έμβλημα 94

Ο Ερμητικός Κήπος του Daniel Stolcius -  Έμβλημα 94

 Έμβλημα 94

Ludovic Lazarellus, ο Φιλόσοφος.

Αυτό που είδαμε και δημιουργήσαμε με τη βοήθεια της Φύσης

είναι το τέλειο Ελιξίριο.

Είναι το Ελιξίριο που εδώ και καιρό παράγουμε με τη βοήθεια της Φύσης,

και το έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια.

Και έτσι το ώριμο πουλί του Δία στεφανώνεται από τον Απόλλωνα,

και δεν φοβάται τη δύναμή σου, τολμηρή φωτιά.

EMBLEM 94

Ludovic Lazarellus, the Philosopher.

What we have see and made with the help of Nature

is the perfect Elixir.

It is the Elixir that we have long produced with Nature’s help,

And seen with our own eyes.

And so the mature bird of Jove is crowned by Apollo,

And does not fear your strength, bold fire.

Source: Based on emblem 14 from Splendor solis manuscript.