Κεφάλαιο Τρίτο
Η Ανθρώπινη Φωνή
Στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, η σημασία της σιωπής. Ένας καλά κατευθυνόμενος μαθητής μιας Γνωστικής Πνευματικής Σχολής θα πρέπει να αγαπά τη σιωπή και να διαθέτει τη συγκρατημένη στάση ως πτυχή του χαρακτήρα του. Είναι ίσως επιθυμητό να εξετάσουμε αυτές τις χρήσιμες και απαραίτητες ικανότητες από μια άλλη οπτική γωνία και να εξηγήσουμε τα «γιατί» και τα «πού» αυτών. Αρθρώνουμε μέσω του λάρυγγα. Με τη δόνηση, οι φωνητικές χορδές στο λάρυγγα μας επιτρέπουν να παράγουμε σύνθετους ήχους και, επομένως, λέξεις. Οι αποχρώσεις της δόνησης επιτυγχάνονται, μεταξύ άλλων, με μεγαλύτερη ή μικρότερη τάση των φωνητικών χορδών και με τη θέση τους σε σχέση με τον αέρα που εισέρχεται από το λάρυγγα. Ο λάρυγγας, σε συνεργασία με το στόμα και το λαιμό, είναι ένα από τα τελειότερα μουσικά όργανα που διαθέτει ο άνθρωπος. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να πούμε ότι η ανθρώπινη φωνή είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας διαφόρων οργάνων. Γνωρίζατε ότι η ανθρώπινη φωνή και οι λέξεις που λέμε είναι επίσης το αποτέλεσμα ολόκληρου του αισθητηριακού μας προσανατολισμού: των σκέψεών μας, της συναισθηματικής μας ζωής, των εντάσεων στο αίμα μας, της συνολικής μας κατάστασης όντος; Γνωρίζατε ότι με τη φωνή μας όχι μόνο κάνουμε γνωστή την κατάσταση της ύπαρξής μας, αλλά και τη διαδίδουμε γύρω μας; Έτσι, δεν είναι μόνο οι ακτινοβολίες μας που προκαλούν αυτό το γεγονός, διότι η φωνή μας καθιστά αυτές τις ακτινοβολίες ενεργές σε αυτή τη φύση ως μαγική ικανότητα. Όταν κάποιος σας μιλάει προσωπικά και εσείς τον ακούτε, ολόκληρη η κατάσταση της ύπαρξής του φέρεται συνειδητά στην ακτίνα δράσης σας και γίνεται αποδεκτή από εσάς. Διότι πίσω από τη φωνή δεν υπάρχουν μόνο σκέψεις, ή συναισθήματα, ή η δραστηριότητα της βούλησης, αλλά και τέσσερις αιθέρες, και κάθε ένας από αυτούς τους τέσσερις αιθέρες υπάρχει σε τρεις καταστάσεις, έτσι υπάρχουν δώδεκα όψεις. Μέσω του αέρα από τους πνεύμονες, που κάνει τη φωνή να ηχεί, αυτές οι δώδεκα προσωπικές αιθερικές καταστάσεις μεταφέρονται στο σύστημά σας, γίνονται τις περισσότερες φορές αποδεκτές από εσάς και έτσι γίνονται ενεργές. Με αυτόν τον τρόπο, μέσω της αμοιβαίας συνομιλίας, υφαίνετε αμέτρητους δεσμούς και αναπόφευκτα θα πιαστείτε σε αυτόν τον ιστό της φύσης, όπως ένα έντομο στον ιστό της αράχνης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ένας αληθινός μαθητής μιας καλόπιστης Πνευματικής Σχολής μιλάει όσο το δυνατόν περισσότερο μόνο με απρόσωπο τρόπο. Ένας αληθινός μαθητής αποφεύγει όσο το δυνατόν περισσότερο τη συνηθισμένη συζήτηση. Επανειλημμένως η προσοχή του μαθητή εστιάζεται στη συγκράτηση, στη σιωπή, γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του και να αποτρέψει προβλήματα για τους άλλους. Κατά τη διάρκεια των απαραίτητων προσωπικών επαφών η Σχολή αναμένει από τους μαθητές της να συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφεύγεται κάθε κίνδυνος για τους ίδιους και τους άλλους. Ένας ναός δεν είναι απλώς ένας τόπος συνάντησης, ο ναός της νεαρής Γνώσης είναι πάντα μια εστία για την παρέμβαση της συμπαντικής Αδελφότητας, ένα κενό μέσα στη φύση του θανάτου. Μετά από πολλά χρόνια εργασίας οι εστίες, οι ναοί και οι τόποι συνάντησης μας έχουν θεμελιωθεί και έχουν ισχυροποιηθεί, και ως τέτοιοι πρέπει να διατηρηθούν, να προστατευθούν και να γίνουν σεβαστοί από όλους. Έτσι, πάνω απ' όλα χρειάζεται κατανόηση σε σχέση με αυτά τα πράγματα. Η κατάλληλη συμπεριφορά είναι προϋπόθεση για την παραμονή στο ναό ή στην περιοχή του, με τη σιωπή να αποτελεί τη βασικότερη προϋπόθεση από αυτή την άποψη. Καθώς συχνά υπάρχουν πολλές εκατοντάδες μαθητές μαζί κατά τη διάρκεια μιας λειτουργίας του ναού, αυτή η απαίτηση είναι πολύ πιεστική, γιατί αν πολλοί άρχιζαν να κουνάνε τα πόδια τους, να καθαρίζουν το λαιμό τους ή να βήχουν και να φτερνίζονται κατά βούληση, τότε το πεδίο του ναού θα καταστρεφόταν εντελώς. Αν ένας μαθητής αισθάνεται αδιαθεσία, δεν πρέπει να επισκέπτεται τον ναό ή πρέπει να βρει μια θέση στο πίσω μέρος, από την οποία μπορεί να φύγει χωρίς να προκαλέσει καμία ενόχληση. Η αρνητική συμπεριφορά στο ναό μπορεί επίσης να πάρει τη μορφή της τάσης να αποκοιμηθεί κανείς. Τι εννοούμε, γενικά, με τη λέξη «αρνητική»; Όσον αφορά το πεδίο του ναού, τη σφαίρα του ναού, τη χρησιμοποιούμε για να αναφερθούμε στον μαθητή που δεν είναι ακόμη σε θέση να αντιδράσει σε αυτό. Αν δούμε τη σφαίρα του ναού ως θετικό πόλο, τότε, για να μπορέσετε να αντιδράσετε σε αυτήν, θα πρέπει να είστε εσείς ο αρνητικός πόλος. Όταν το θετικό και το αρνητικό έρθουν σε επαφή, υπάρχει μια σπίθα, μια φλόγα, και επομένως φως, και τότε τα πράγματα είναι όπως πρέπει να είναι. Αν, ωστόσο, μια τέτοια ανάφλεξη δεν είναι δυνατή, ο μαθητής βρίσκεται, κατά κάποιον τρόπο, σε ένα πεδίο στο οποίο είναι εντελώς ξένος, στο οποίο δεν μπορεί να αναπνεύσει και στο οποίο συχνά πρέπει να παραμείνει για μια ολόκληρη ώρα. Το φυσικό αποτέλεσμα θα είναι είτε η ανησυχία, είτε η τάση να κοιμηθεί, να αποκοιμηθεί, να εκδιωχθεί. Ακόμα και η πιο επιτακτική ομιλία και η πιο δυναμική υπηρεσία συχνά δεν μπορούν να το αλλάξουν αυτό, ή το πολύ για ελάχιστες στιγμές. Γιατί συμβαίνει αυτή η αρνητικότητα, η οποία είναι πολύ ενοχλητική για τον ενδιαφερόμενο; Μπορούμε να σας διευκολύνουμε λέγοντας ότι, αν εξαιρέσουμε ορισμένες εξαιρέσεις, πολλοί προπαρασκευαστικοί μαθητές εξακολουθούν να αντιδρούν εντελώς αρνητικά στο πεδίο του ναού. Η συνείδηση της καρδιάς δεν έχει ακόμη αφυπνιστεί και δεν μπορεί ακόμη να αντιδράσει. Στην πραγματικότητα, το πεδίο του ναού επηρεάζει μόνο την καρδιά, την αύρα της καρδιάς, το μαγνητικό σύστημα της καρδιάς, με επίκεντρο το ρόδο. Αν αυτή η συνείδηση της καρδιάς είναι ακόμη αγέννητη, τότε η αντίδραση θα είναι πάντοτε αρνητική, οποιαδήποτε άλλη αντίδραση σε αυτό το στάδιο θα ήταν εντελώς αδύνατη. Αυτό που έχει ο αρχάριος μαθητής είναι ένα περισσότερο ή λιγότερο ενεργό ρόδο της καρδιάς με την έννοια ενός ευαίσθητου σημείου επαφής. Αυτό μπορεί να συγκριθεί με την προηγούμενη κατάσταση της σημερινής φυλής μας, όταν η νοητική συνείδηση δεν είχε ακόμη αφυπνιστεί. Εκείνη την εποχή ο άνθρωπος ήταν μια οντότητα με καθαρά βιολογική συνείδηση, μόνο η πενταπλή ικανότητα των αισθήσεων ήταν ενεργή στην κεφαλή, όπως και τώρα, και υπήρχε μια ορισμένη έκτη αίσθηση, που αποτελούνταν από την περισσότερο ή λιγότερο ευαίσθητη επίφυση. Αυτή η επίφυση ήταν ευαίσθητη στο φως και γενικά στις εντυπώσεις-δονήσεων, και αυτές μπορούσαν να προκαλέσουν μια αόριστη απόκριση με τη μορφή δονήσεων που εισέρχονταν και εξέρχονταν από τη βιολογική συνείδηση. Αυτή η ευαίσθητη επίφυση προκαλούσε επίσης ένα ορισμένο μέτρο ανησυχίας, δυσαρέσκειας και φόβου για κάθε είδους κινδύνους. Γενικά, το αρχικό άτομο στην καρδιά του μαθητή είναι ευαίσθητο με τον ίδιο τρόπο. Πώς λοιπόν μπορεί κανείς να αποφύγει την τάση να τριβελίζει ή να κοιμάται στο πεδίο του ναού; Ως απάντηση, δεν μπορούμε να υπερτονίσουμε το αίτημά μας προς τους μαθητές να προετοιμάζονται για κάθε λειτουργία του ναού. Αποφύγετε τη σωματική υπερδραστηριότητα εκ των προτέρων και, ως καλά κατευθυνόμενος μαθητής της Σχολής, προσέξτε τη διατροφή σας ακόμη περισσότερο απ' ότι κάνατε μέχρι τώρα. Μια σωστά και λογικά επιλεγμένη διατροφή θα αποτρέψει πολλές ταλαιπωρίες. Λίγα ακόμη λόγια για τις δραστηριότητες της σκέψης σας. Αν μια συγκεκριμένη σκέψη αναπτύσσεται και εξετάζεται νοητικά, ένα φως, μια ακτινοβολία δημιουργείται στο ιερό της κεφαλής, το φως μπορεί να γίνει αντιληπτό ακριβώς όπως μια λάμπα που λάμπει σε ένα παράθυρο και παρατηρώντας το, μπορεί κανείς να αντιληφθεί τι είδους σκέψεις απασχολούν τον ενδιαφερόμενο. Είναι σαφές ότι αυτές οι ακτίνες σκέψης είναι ενεργές, είτε εποικοδομητικά, είτε καταστροφικά, με βοηθητικούς ή επιβλαβείς, γνωστικά υπεύθυνους ή πολύ υποβαθμιστικούς τρόπους. Έτσι, θα είναι προφανές πόσο απαραίτητο είναι να έχετε τις νοητικές σας δραστηριότητες υπό έλεγχο κάθε φορά που πηγαίνετε στο ναό, μπαίνετε στο ναό ή μένετε στο ναό. Ένας ναός, που ακτινοβολεί από στοργικές, καλά κατευθυνόμενες και βοηθητικές σκέψεις σε πλήρη αρμονία με το τελετουργικό και το έργο του ναού, προκαλεί μια πανίσχυρη, πύρινη ακτινοβολία που εξέρχεται μέσα στις σκοτεινές περιοχές μας.
Στο πρώτο κεφάλαιο της δεύτερης επιστολής του Πέτρου, στους στίχους 12-15, διαβάζουμε:
''Για αυτό, σκοπεύω πάντα να σας τα υπενθυμίζω αυτά τα πράγματα, αν και τα γνωρίζετε και έχετε εδραιωθεί στην αλήθεια που έχετε. Θεωρώ σωστό, όσο βρίσκομαι σ' αυτή το σκήνωμα, να σας αφυπνίζω με την υπενθύμιση, αφού γνωρίζω ότι η απομάκρυνση του σκηνώματος μου θα γίνει σύντομα, όπως μου έδειξε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Και θα φροντίσω ώστε μετά την αναχώρησή μου να μπορείτε ανά πάσα στιγμή να θυμάστε αυτά τα πράγματα.''
Μέσα στους αιώνες πολλές αφηγήσεις έχουν υφανθεί γύρω από αυτά τα λόγια του Πέτρου. Θεωρήθηκε, για παράδειγμα, ότι αναφέρονταν στο μαρτύριο που θα βίωνε ο Πέτρος στη Ρώμη, μετατρέποντας έτσι τα λόγια αυτά σε ένα είδος θεϊκής προπαγάνδας για τον ανθρώπινο πόνο γενικά και για τα βασανιστήρια και το μαρτύριο ειδικότερα. Δεν το είχε πει αυτό ο Κύριος στον Πέτρο; Για να μπορέσετε να καταλάβετε τη μεταμορφωτική σημασία αυτών των λέξεων θα πρέπει πρώτα απ' όλα να συνειδητοποιήσετε ότι το σκήνωμα είναι μια πολύ προσωρινή κατοικία, ένα είδος οίκου έκτακτης ανάγκης. Γι' αυτό η εικόνα αυτή παρέχει ένα εξαιρετικό μέσο για να υποδείξει τον σκοπό ενός μεταμορφωτή. Μπορούμε να διαβάσουμε στο βιβλικό απόσπασμα ότι «Το διαλεκτικό μου σώμα είναι ένα σκήνωμα στο οποίο κατοικώ προσωρινά, γιατί η αληθινή μου κατοικία είναι τελείως διαφορετική, και τώρα η Γνώση μου έδειξε ότι πολύ σύντομα θα μπορέσω να ανταλλάξω την προσωρινή μου κατοικία με τη μόνη αληθινή. Έτσι, τα λόγια αυτά δεν έχουν σκοπό να επιστήσουν την προσοχή σε έναν επερχόμενο θάνατο κάτω από βασανιστήρια, αλλά σε ένα χαρμόσυνο γεγονός: την ιερή ανάβαση στη νέα ζωή με μια δομική, μικροκοσμική έννοια, την τελική κορωνίδα του μεταμορφωτικού μυστηρίου. Η εξαφάνιση του σκηνικού σώματος στην περίπτωση αυτή είναι συμπτωματική. Γι' αυτό ο Πέτρος είπε στους μαθητές του (στίχος 16):
''Διότι δεν ακολουθήσαμε έξυπνα επινοημένους μύθους όταν σας γνωστοποιήσαμε τη δύναμη και την έλευση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.''
Και εσείς επίσης, φίλοι της Πνευματικής Σχολής της νεαρής Γνώσης, καλά θα κάνετε να το λάβετε υπόψη σας αυτό. Μέχρι σήμερα μπορεί να ήσασταν σε θέση να κατανοήσετε τη θεωρία του ενός ή του άλλου απόκρυφου μυστηρίου αρκετά εύκολα, διότι τα απόκρυφα μυστήρια αφορούν διαλεκτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα σε στάδια μέχρι να επιτευχθούν ορισμένοι στόχοι, όπως η εξέλιξη ενός σπόρου σε φυτό ή ενός φυτού που αναπτύσσει λουλούδια ή καρπούς. Το μεταφυσικό μυστήριο, ωστόσο, είναι πιο περίπλοκο. Δεν πρόκειται για μια εξέλιξη στη βάση της συνηθισμένης προσωπικότητας ή ενός ανώτερου εαυτού, ενός αυρικού όντος, αλλά συνιστά την πτώση τόσο του ανώτερου όσο και του κατώτερου εαυτού της φύσης, μια πλήρη μεταμόρφωση ολόκληρου του μικρόκοσμου, με ένα νέο στερέωμα και μια νέα προσωπικότητα που σχηματίζεται στη βάση του πρωταρχικού ατόμου. Αυτός που εισέρχεται σε αυτά τα μυστήρια και έχει εισαχθεί στις διαδικασίες της καθόδου και της ανόδου μπορεί να μιλάει για μια προσωρινή κατοικία, ένα σκήνωμα-κατοικία, όσον αφορά την παλαιά φύση. Ο μαθητής που κατευθύνεται με αυτόν τον τρόπο περιμένει τον χρόνο κατά τον οποίο η αποβολή της προσωρινής κατοικίας θα ανακοινωθεί ως η θαυμαστή κορωνίδα της δόξας. Κάθε υπηρέτης της Γνώσης θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να υπενθυμίσει σε όποιον θέλει να ακούσει την πανίσχυρη και χαρούμενη σωτηρία της αναγέννησης - όπως κάνουμε και εμείς τώρα.
