The Nuctemeron of Apollonius of Tyana

The Nuctemeron of Apollonius of Tyana

The Greek text was first published after an ancient manuscript, by Gilbert Gautrinus, in De Vita et Morte Moysis, Lib. III., p. 206 ; and subsequently reproduced by Laurent Moshemius in his Sacred and Historico-Oitical Observations. Amsterdam, 1721. Translated and interpreted for the first time by Eliphas Levi. 

This bibliography contains over 195 entries spanning the last 500 years. It does not contain any references to Apollonius of Tyana that can be found in various dictionaries and encyclopedias which have been published in numerous Western countries in the past. It also does not include any source of information about Apollonius prior to the republication of the Philostratus biography in Venice in 1501-1504. After the original publication of the Philostratus biography in 220 CE, the Council of Nicaea in 325 CE and the Edicts of Emperor Theodosius I in 381-389 CE, which made the dissemination of such information punishable by death, the Philostratus biography "officially disappeared" from history until 1501 when Aldus Manutius rediscovered it and published it along with numerous other ancient manuscripts, commonly known collectively as Rhetores Graeci. From that point until the present-day, all other attempts to censor or prohibit this book have been futile. Where this invaluable book had been hidden away for the thousand years prior to Aldus is, to date at least, unknown

A Gaul/Frenchman named Apollinaris Sidonius (now known in France as Saint Sidoine), who married the daughter of Roman Emperor Avitus, apparently saw the Philostratus biography around the year 460 and prepared an analytical treatise about it for Pope Léon I, including at one point making a comparison of sorts between Apollonius and Léon. Catholic Bishop Nemesius of Emesa, Syria, who is peripherally connected to the Emerald Tablet, wrote that he had met Apollinaris Sidonius, a meeting that most probably took place in Rome when Sidonius was the Ambassador from Bordeaux and during a visit by Bishop Nemesius to the "Holy See". But whether Bishop Nemesius discussed the Emerald Tablet with Apollinaris Sidonius cannot be determined. It should also be noted here that Bishop Nemesius was from Emesa, the hometown of Philostratus’ patroness, the "philosophical" Syrian Roman Empress Julia Domna, whose own father Bassianus was himself the High Priest of Emesa. Certainly then, Bishop Nemesius was aware of the history of Julia Domna’s involvement with the biography of Apollonius and possibly also the Emerald Tablet, which centuries later may have become known as "The Table of the Sun".

Although I cannot say this with absolute certainty, as I have not yet seen this work, the 1932 French book by Maurice Magre, noted below, seems to link the saga of Apollonius to the Albigensians, a Gnostic Cathar cult that flourished in Albi, France, in the 12th-13th Centuries, until they were obliterated in the final medieval Crusade, the so-called "Albigensian Crusade" initiated in 1208 CE by Pope Innocent III and completed by his papal successors in 1244. And, curiously, Christian Rosenkruez (the pseudonym of Johan V. Andrea), founder of the Rosicrucian Order around 1614, is said by legend to have been buried on a mountain near Albi.

In that meantime, 500-1500 CE, other than works by Arab alchemist and philosopher Jabir Ibn Hayyan (now known as "Father of Arab Chemistry") in about the year 800 CE, and a Spanish writer Hugues de Santalla (styling himself "Geber" after Jabir) around 1150, citing both Aristotle’s "Secretum Secretorum" ("Secret of Secrets") and Jabir’s work about "Balinas The Wise" (i.e., Apollonius of Tyana), very little, if anything, regarding Apollonius was published in either Europe or the Middle East. One of Jabir’s books was titled Kitab al-Hajar ’ala Ra’y Balinas (or The Book of the Stone of Balinas [The Wise]). Apparently, it is from the writings of Jabir and "Geber" that we have modern knowledge of the "Emerald Tablet" ("Tabula Smaragdina") that was first attributed to Aristotle in his "Secretum Secretorum" which Hugues de Santalla translated from Arabic into Latin. For more information, the reader is referred below to the 1942 publication by Paul Kraus in Cairo, as well as the 1994 preface by D. Kahn, the 2000 article by Françoise Hudry and the more obscure 1798 document by Pierre Samuel Sylvestre de Sacy, all published in Paris. I also refer the reader to my own companion treatises titled "The Synchronized Chronologies of Roman and Related Histories" and "The Aldus Preface".

Parenthetically here, my work on this bibliography has undergone extensive revision and updating as the months have passed. Recently last March 2002, Professor David Armstrong of the University of Texas at Austin completed a translation from Latin/Greek into English of the preface which Aldus Manutius wrote to accompany his publication of Philostratus’ biography of Apollonius. Professor Armstrong’s work is an original translation commissioned by me, the first ever (that I know) of this Aldus preface into English. Simultaneously, Professeur François Gadeyne completed the first known modern French translation of the preface, which translation is not available here. This preface is analyzed in greater detail in another essay. However, it can be noted here that in 1501 Alemannus Rhinuccinus completed his translation of Philostratus’ Life of Apollonius; but Aldus postponed its publication for three years until after Friar Zanobi Acciaioli (addressed by Aldus as "Zenobius") of the San Marco Monastery Library in Florence could complete his new translation of Bishop Eusebius’ Contra Hieroclem, which Aldus stated in the preface was "the antidote to the poison" of the liar Philostratus.

Also, Aldus opened his preface by noting that the translation by Alemannus Rhinuccinus was the fourth translation into Latin, since (apparently) the Fifth Century contact between Apollinaris Sidonius and Pope Léon I in France. Thus, between the time of "Saint Sidoine" and Aldus, a period of one thousand years, three "lost" translations of this biography were completed; and Aldus knew about them all, but Aldus did not record for posterity’s sake exactly who undertook these three translations.

1501 Η ζωή του Απολλώνιου Τυανέα από τον Flavius ​​Φιλόστρατος (Original Ελληνική, 220 CE)
Τέταρτη μετάφραση στα Λατινικά από Alemannus Rhinuccinus, Βενετία

1504 Δημοσίευση από τις λέξεις «Τύπου της Φιλόστρατου Aldus Mantius ζωή του Απολλώνιου &
Επίσκοπος Ευσέβιος »κατά τον Ιεροκλή,« το αντίδοτο στο δηλητήριο "(ελληνικά, C316 CE),
Πρώτη μετάφραση στα Λατινικά από Friar Zanobi (Ζηνόβιος) Acciaioli,
San Marco Μονή Βιβλιοθήκη, Φλωρεντία

1508 Ζωές των σοφιστών από τον Flavius ​​Φιλόστρατος (ελληνικά, 237 CE)
Λατινική μετάφραση από τον Άλντο Μανούτιου Press, Βενετία

1515 Θάνατος στη Βενετία του Άλδου Μανούτιου,
"Ο παππούς του Paperback Book"

1549 Della Vita di Απολλώνιο Tianeo από Francesco Baldelli, Φλωρεντία
Ιταλική μετάφραση του Aldus 'Latin Version

1549 La Vita del Gran Philosopho Απολλώνιο Tianeo από Lodovico Dolce, Βενετία
Ιταλική μετάφραση του Aldus 'Latin Version

1549 Della Vita del Mirabile Απολλώνιο Tyaneo από Giovambernardo Gualandi, Βενετία
Ιταλική μετάφραση του Aldus 'Latin Version

1555 Lemnii, senioris, historia de vita Απολλωνίων Tyanei - Philostrate, Gourbinus, Παρίσι

1560 Ανέκδοτες Πρώτη γαλλική μετάφραση από Sibilet

1572 Auriferae artis, quam chemiam vocant, ο Petrus Perna, Βασιλεία

1578 "Μανδηλίου" (σάβανο) Μεταφέρθηκε από τη Γαλλία στην Τορίνο, Ιταλία

1588 Vie d'Απολλώνιος de Tyane από τον Jan Van der Straeten, Βρυξέλλες (κατά προσέγγιση ημερομηνία)

1588 Series 10 Χαρακτική Σκίτσα της ζωής του Απολλώνιου
από Johannes Stradanus (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Jan Van der Straeten, κατά προσέγγιση ημερομηνία)

1596 Η ζωή του Απολλώνιου Τυανέα από τον Flavius ​​Φιλόστρατος
Πρώτη μετάφραση στα γαλλικά από Blaise de Vigenere

1599 De la vie d'Απολλώνιος de Tyane - Philostrate, Angelier, Παρίσι

1600 Giordano Bruno κάηκε στην πυρά στη Ρώμη

1608 Philostrati lemnii opera quae exstant από Federic Morel, Παρίσι

1610 Hiacum carmen Poetae Graeci ονοματολογίας cujus ignoratur από Federic Morel, Παρίσι
(Κατά προσέγγιση ημερομηνία)

1611 Αναδημοσίευση από τη γαλλική μετάφραση Blaise de Vigenere του
με τα σχόλια και διορθώσεις από Artus Thomas

1611 De la vie d'Απολλώνιος de Tyane - Philostrate, Veuve-Angelier, Παρίσι

1645 De θρησκείες Gentilium errorum que eos apud αιτίες
από τον Edward, Λόρδος Herbert του Cherbury, Λονδίνο

1660 * Μια εξήγηση του Μεγάλου Μυστηρίου της αγιότητας από τον Henry More, Λονδίνο

1670 Entretiens sur les Sciences εκκρίνει ou le Comte de Gabalis
από l'Abbé Μονφοσόν de Villars, Παρίσι (Rosicrucian Exposé)

1680 Απολλώνιος ο Τυανεύς από τον Charles Blount, Λονδίνο
Πρώτη μετάφραση στα αγγλικά, με τα σχόλια (4 τόμοι)

1693 Η ζωή του Απολλώνιου Τυανεύς
Εκκλησία της Αγγλίας Πρώτη Επίσημη Καταδίκη &
Τραγική αυτοκτονία του Charles Blount (άσχετα με τον Απολλώνιο)

1696 Dictionnaire Historique et Critique (Σελίδες 266-269) από τον Pierre Bayle, Paris

1699 Χρονολογική Λογαριασμό της ζωής του Πυθαγόρα από τον William Lloyd, Λονδίνο

1705 * L'Histoire d'Απολλώνιος de Tyane Convaincue d'απάτη et de Fausseté
από L'abbé du Pin, Παρίσι

1709 Φιλόστρατος, Opera Omnia από τον Johann Gottfried Olearius, Λειψία

1709 "Η Φιλοσοφική και Θρησκευμάτων ζωή του Απολλώνιου» από Christianus Herzog

1713 Mémoires ρίξτε Servir à l'Histoire des Ecclésiastique Έξι Πρωθυπουργούς Siècles
(8 τόμοι) από το Le Nain de Tillemont, Παρίσι

1720 Recit de la vie d'Απολλώνιος de Tyane από L'abbé Tillemont, Παρίσι

1720 Histoire ecclésiastique από τον Claude Fleury, Παρίσι

1721 Απολλώνιος Tyanaeus από Laurent Moshe-Muis, Άμστερνταμ

1740 "Essai sur les moeurs" από τον François Marie Arouet de Voltaire
(Σύγκριση του Απολλώνιου και του Ιησού, κατά προσέγγιση ημερομηνία)

1750 Εποχή των le Comte de Saint-Germain (έζησε γύρω στο 1691 - 1788)

1760 Δοκίμιο για τον Απολλώνιο από τον Jean de Castillon, Παρίσι (κατά προσέγγιση ημερομηνία)
Υποκινήθηκε από το βασιλιά Frederick II, The Great, της Πρωσίας

1773 Απολλωνίων Sophistae Lexicon graecum Ηλιάδης et Odysseae
από τον Jean-Baptiste de d'Ansse Villoison, Παρίσι
(Λαμβάνεται από l'Abbaye de Saint-Germain-des-Pres, πριν από το θάνατο του le Comte de Saint-Germain)

1779 Γαλλικά Μετάφραση του Blount Απολλώνιος ο Τυανεύς
Δημοσιεύθηκε στο Άμστερνταμ από τον Michel Rey
Αφιερωμένο στον Πάπα Κλήμη XIV, "Lover of Truth" (Παπισμός ημερομηνία 1769-1774)

1787 Gewissheit der Beweise des Apollinismus oder der Widerlegung Preufung und
Vertheidigung der Apollonischen Θρησκεία από AL Cotta, Φρανκφούρτη και Λειψία

1788 Η ιστορία της πτώσης και της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
από τον Edward Gibbon, Λονδίνο

1794 Προέλευσης de tous les Cultes από τον Charles François Dupuis, Παρίσι

1798 "Le Livre du Secret de la πλάσμα par le Sage Bélinous"
Ανακοίνωση et des Extraits Manuscrits IV
Μεταφράστηκε από τον Pierre Samuel Sylvestre de Sacy (Σελίδες 107-158), Παρίσι

1801 Ο Μάγος του Francis Barrett, του Λονδίνου (University Βιβλία Επανεκτύπωση, 1989)

1804 Παρατηρήσεις σε ... Philostrati Vitam Απολλωνίων από τον F. Jacobs, Jena

1807 Vie d'Απολλώνιος de Tyana από PJB Legrand d'Aussy, Παρίσι
(Δημοσιεύτηκε μετά θάνατον)

1808 Υπόδειγμα Variarum Lectionum ... σε Φιλόστρατος ΣΗΜΕΙΩΜΑ Apol. Librum Primum
από GJ Bekker

1809 Η ζωή του Απολλώνιου Τυανέα από τον Flavius ​​Φιλόστρατος
Αγγλική μετάφραση από την αναθ. Edward Berwick, Λονδίνο

1826 * "Ο Απολλώνιος Τυανέας" από τον John Henry Newman
Εγκυκλοπαίδεια Metropolitana, Λονδίνο

1828 Φλάβιος Φιλόστρατος Werke από τον Friedrich Jacobs, Στουτγκάρδη

1829 Der Fall des Herdenthurus από τον Δρ HG Tschinier, Λειψία

1831 "Le Opere dei λόγω Filostrati» του Β. Lancetti
Collezione degli Antichi Storici Greci Volgarizzati, Milano

1832 Histoire de la καταστροφή de Paganisme en l'Δύση από τον Α. Beugnot, Παρίσι

1832 Απολλώνιος von Tyana und Christus από Ferdinand Christian Baur, Tübingen

1844 Η φιλοσοφία του Magic, θαύματα και θαύματα Προφανής από Eusèbe Salverte
Σημειώσεις από τον Anthony T. Thompson, Λονδίνο

1844 Φλάβιος Φιλόστρατος από τον Carl Ludwig Kayser, Ζυρίχη

1845 Zanoni από τον Edward Bulwer Lytton, Λονδίνο

1849 Philostratorum et Callistrati όπερα recognovit από Antonius Westermann, Παρίσι

1850 Η ινδική Ταξίδια του Απολλώνιου Τυανέα από Osmond de Beauvoir Priaulx
Παρίσι (κατά προσέγγιση ημερομηνία)

1853 Isaac Laquedem (κεφάλαια 30-41) από Alexandre Dumas, Père, Παρίσι

1856 * Δυσμενής Μνεία του Απολλώνιου σε ένα άρθρο από τον Charles Baudelaire, Παρίσι

1856 Δόγμα και Τελετουργικό de la Haute Magic (Nychéméron) από τον Ελιφάς Λεβί, Παρίσι

1858 "Απολλώνιος von Tyana ein Christusbild des Heidenthums" από τον L. Noack
Ψυχή: Polulârwissenschaftliche Zeitschrift, Λειψία

1860 Commentatio qua de Philostrati σε Componenda Memoria Apoll. Tyan.
από IPE Müller, Onoldi et Landavii

1861 Απολλώνιος von Tyana από τον Δρ Eduard Müller, Breslau

1862 Απολλώνιος de Tyana παρ. Philostrate από τον Α. Chassang, Παρίσι

1865 * Ο Απολλώνιος, ο Pagan Χριστού από την αναθ. Jean Albert Réville, Παρίσι

1866 Hellenismus und Christenthum από τον Δρ H. Kellner, Kohn

1871 Φλαβίων Philostrati όπερα auctiora από τον Carl Ludwig Kayser, Λειψία
(Αναδημοσίευση το 1964, Χιλντεσχάιμ)

1874 * La Tentation de Saint Antoine του Gustave Flaubert, Παρίσι

1875 La Science du bien et du mal παρ. Απολλώνιος, Imprimerie Roanniase, Roanne

1877 Απολλώνιος von Τυάνων ein Weihnachtsgabe από τον C. Mönckeberg, Αμβούργο

1877 Madame Helena Π. Μπλαβάτσκυ για τον Απολλώνιο στην Αποκαλυμμένη Ίσις, Αγία Πετρούπολη

1878 Histoire des διώξεις de l'Eglise από τον Β. Aube, Παρίσι

1879 "Απολλώνιος von der Heiden Tyana Heiland, ein Philosophische Studie"
από CH Pettersch, Reichenberg

1879 Απολλώνιος fra Τυάνων og Filostrats Beskrivelse af Hans Levnet
από CL Nielsen, Κοπεγχάγη

1880 Τι είναι ο Χριστιανισμός; από τον Thomas L. Strange, Λονδίνο

1882 * Ιστορικά σκίτσα, τόμος I, από τον John Henry Newman Cardinal, Λονδίνο

1882 "Ερμής ο Τρισμέγιστος", Ποίημα από τον Henry Wadsworth Longfellow

1883 Απολλώνιος von Τυάνων aus den Griech. Übersetzt u. Erläutert
από τον Ε. Baltzer, Rudolstadt

1883 Ο Ιησούς Χριστός, A Φαντασίας Ιδρύθηκε Μετά η ζωή του Απολλώνιου
από τον Michael Faraday, Λονδίνο

1885 Απολλώνιος von Tyana und sein Βιογραφικό Φιλόστρατος από τον J. Jessen, Αμβούργο

1886 Ένα σκίτσο της ζωής του Απολλώνιου Τυανέα από τον Daniel M. Tredwell, ως εξής, Νέα Υόρκη

1886 La Vie d'Απολλώνιος de Tyana από τον J. Guiraud, Μοντομπάν
(University of Montauban Διατριβή μόνο)

1889 Απολλώνιος ο Τυανεύς από τον J. Goettsching, Λειψία

1890 Λεξικό Ελλήνων και ρωμαϊκής βιογραφίας και της μυθολογίας
Τόμος Ι, σελίδες 242-244, από τον καθηγητή William Smith & κ.λπ., Λονδίνο

1890 "Απολλώνιος Τυανέας», Δοκίμια και Μελέτες από BL Gildersleeve, Βαλτιμόρη

1892 Αρχαιότητα Τα αποκαλυπτήρια έγιναν από τον Jonathan M. Roberts, Φιλαδέλφεια (εν μέρει διοχετεύεται)

1894 Η άγνωστη ζωή του Ιησού Χριστού από τον Nicolas Notovitch, Μόσχα

1895 δεν υπήρχε ο Ιησούς:
Ο Δάσκαλος της Καινής Διαθήκης ήταν ο Απολλώνιος ο Τυανεύς
Ο Jonathan M. Roberts & Γκρέτα Spearman, Φιλαδέλφεια (κατά προσέγγιση ημερομηνία)

1898 "Απολλώνιος Τυανέας" από Α.Π.Σίνετ, Λονδίνο
Συναλλαγές του London Lodge της Θεοσοφικής Εταιρείας

1898 "Supérieur Inconnu" από τον Gabriel de Sacy, Παρίσι
Μπαχάι γραφές Θρησκευτικά Όσον αφορά Balinas & Baha'u'llah

1900 Το Ευαγγέλιο του Απολλώνιου Τυανέα από τον Kenneth S. Guthrie, Νέα Υόρκη

1901 Απολλώνιος ο Τυανεύς από GRS Mead, Λονδίνο

1904 Απολλώνιος ο Τυανεύς από HC de Λαφοντέν, Λονδίνο (κατά προσέγγιση ημερομηνία)

1906 Απολλώνιος ο Τυανεύς και άλλα δοκίμια από τον Τ. Whittaker, Λονδίνο

1908 * Μια Ιστορία της Κλασικής Υποτροφιών, Τόμος Ι, από το Sir John Edwin Sandys, Λονδίνο

1908 Απολλώνιος ο Τυανεύς από FW Groves Campbell (Argonaut Επανεκτύπωση, 1968)

1910 Απολλώνιος ο Τυανεύς από τον Ralph Shirley, Λονδίνο (κατά προσέγγιση ημερομηνία)

1910 αποκρυφιστές και μυστικιστές όλων των ηλικιών από Ralph Shirley, Λονδίνο (κατά προσέγγιση ημερομηνία)

1911 Roman Society από το Nero για να το Μάρκο Αυρήλιο από S. Dill, Λονδίνο

1912 Η ζωή του Απολλώνιου Τυανέα από τον Flavius ​​Φιλόστρατος
Νέα αγγλική μετάφραση από την ομάδα FC Conybeare, Λονδίνο
Επανέκδοση το 1989 από το Classical Library Harvard Loeb, Boston

1912 * Φιλόστρατος, Τιμητικός του Απολλώνιου Τυανέα από τον JS Phillimore, Glasgow

1914 "Οι ινδικές Ταξίδια του Απολλώνιου Τυάνων" από Βιρτζίνια Smith
(Άγνωστος εκδότης)

1915 Τα Ευαγγέλια και Σύγχρονης Βιογραφίες στον ελληνο-ρωμαϊκό κόσμο
από Clyde Weber Votaw, Philadelphia

1925 "Απολλώνιος Τυανεύς στη Ρόδο», ποίημα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφης, Αλεξάνδρεια

1929 Η Νέα Nuctemeron - Οι Δώδεκα ώρες Απολλώνιος ο Τυανεύς
από Marjorie Livingston, Λονδίνο (διοχετεύονται)

1931 Turba philosophorum από τον J. Ρούσκα, Βερολίνο

1932 La Table d'Émeraude από τον J. Mallinger, Βρυξέλλες

1932 Μάγοι, μάντεις και μυστικιστές:
Απολλώνιος ο Τυανεύς - Η άγνωστη Μαγίστρου των Albigeneses
Ο Maurice Magre, Παρίσι (περίπου 1920)
Αγγλική μετάφραση από τον Reginald Merton, Νέα Υόρκη

1934 "Οι ινδικές Ταξίδια του Απολλώνιου Τυάνων" Ο Jarl Carpentier, Ουψάλα
Skrifter Utgivna av Κ. Hunanistika Vetenskaps-Samfundet i Uppsala
Νοί. 29, Νο. 3

1936 Απολλώνιος de Tyane από Mario Meunier, Παρίσι

1939 Απολλώνιος Tyanaeus από τον Κωνσταντίνο Σ. ΚΙΤΡΙΝΙΑΡΗΣ, Αθήνα (Ανατύπωση 1995)

1942 Jabir ibn Hayyan,
Συμβολή à l'histoire des Ides scientifiques dans l'Ισλάμ
από τον Paul Kraus, Κάιρο

1945 Ανακάλυψη στο Nag Hammadi, στην Άνω Αίγυπτο, του Γνωστικού Scrolls, Με
Το Ευαγγέλιο του Θωμά (Αναμφίβολα Συντάχθηκε απο τον Damis της Νινευή στην Έδεσσα)

1945 * Περισσότερες Δοκίμια για την ελληνική έρωτες της Elizabeth Hazelton Haight, Νέα Υόρκη

1948 Der Wanderer Durch den Sternkreis: Roman des Απολλώνιος von Tyana
από Maria Schneider

1948 Απολλώνιος von Τυάνων Leben und Werk eines Eingeweihten
από Maria Schneider (Επανέκδοση το 1997?; αρχική ημερομηνία)

1954 Απολλώνιος ο Τυανεύς - Ιδρυτής του Χριστιανισμού από τον Alice Winston, Νέα Υόρκη

1956 Μυστήριο άνθρωπος της Βίβλου by Hilton Hotema

1956 Απολλώνιος ο Ναζωραίος από τον Δρ Raymond W. Bernard (Ανατύπωση 1964)
[Raymond W. Bernard ήταν ένα ψευδώνυμο Walter Seigmeister. Πέθανε το 1960.]

1960 Το μυστικό Λόγια του Ιησού από τον Robert Grant και David Noel Freeman, Νέα Υόρκη

Ζωή 1965 Ιάμβλιχος »του Πυθαγόρα, Edited by Thomas Taylor και John M. Watkins

1968 Das Nykthemeron des Απολλώνιος von Tyana
από τον J. van Rijckenborgh, Άμστερνταμ

1968 Απολλώνιος de Tyane et Jésus από τον Jean-Louis Bernard, Παρίσι (Ανατύπωση 1996)
(Όχι Σχετικά με τον Δρ Raymond W. Bernard)

1969 Απολλώνιος ο Τυανεύς: Μύθος ή πραγματικότητα; BF από Harris

1970 Die Traditionen über Απολλώνιος von Tyana und das Neue Διαθήκη
από τον Γ. Petzke, Leiden

1972 Ο σχηματισμός της χριστιανικής Αγίας Γραφής από τον Hans von Campenhausen, Philadelphia

1975 Vorsokratische Philosophie und Griechische Alchemie
από τον Μ. Plessner, Weisbaden

1977 Η Μέση Πλατωνιστών από τον John Dillon, Duckworth

1978 Παραβλέπεται μια ιστορία σχετικά με τον Απολλώνιο των Τυάνων στην Αναστασίου Sinaita
από τον Robert J. Penella, Leiden

1978 Ιησούς ο Μάγος: Charlatan ή Υιός του Θεού; από Morton Smith

1979 Ο Κόσμος του Άλδου Μανούτιου από τον Martin Lowry, Ithaca, Νέα Υόρκη

1979 Οι Επιστολές του Απολλώνιου Τυανέα από τον Robert J. Penella, Leiden

1979 "Απολλώνιος, Sage των Τυάνων" από την Έλσα-Brita Titchenell
Sunrise Magazine (Ιανουάριος Issue), Λος Άντζελες

1980 * Το μυθιστόρημα στην αρχαιότητα από τον Tomas Hagg, Στοκχόλμη

1983 Τα χρυσά έπη του Πυθαγόρα με το σχολιασμό του Ιεροκλή
από τον Ν. Rowe, Σάντα Μπάρμπαρα, Καλιφόρνια

1983 Virtual Οράματα: Phantasia και η αντίληψη του Θείου στη ζωή Φιλόστρατος »του Απολλώνιου Τυανεύς
από τον Β. Platt (κατά προσέγγιση ημερομηνία)

Το 1984 η Βιβλιοθήκη Nag Hammadi από JM Robinson, Leiden

1985 Ιάμβλιχος και η Θεωρία του οχήματος της ψυχής από τον John Finamore

1986 Απολλώνιος των Τυάνων στην Legend και Ιστορία της Maria Dzielska, Ρώμη

1986 * Τα θαύματα του Ιησού από τον Β. Μπλάκμπερν, Σέφιλντ, Αγγλία

1986 Φιλόστρατος: Βιογραφία και Belles Lettres στο τρίτο αιώνα μ.Χ.
εκπροσωπούμενη από τον G. Anderson, Λονδίνο, Σίδνεϊ και New Hampshire

1987 "Απολλώνιος ο Τυανεύς: Παράδοση και Πραγματικότητα» από Ewen Bowie Lyall

1987 Τα χαμένα χρόνια του Ιησού από Elizabeth Clare Prophet, Livingston, Μοντάνα

1987 Η Πυθαγόρεια Πηγών και Βιβλιοθήκη, Edited by Kenneth S. Guthrie

1989 True Messiah: Η ιστορία και η σοφία του Απολλώνιου Τυανέα από PA Malpas

1991 Los Milagros de la Vida de << Απολλωνία de Tiana >> από Carmen Padilla, Μαδρίτη

1992 Η συνωμοσία του Ιησού: Η Σινδόνης του Τορίνο & Η αλήθεια για την Ανάσταση
Ο Holger Kersten και Elmar R. Gruber, Μόναχο
(Αγγλική μετάφραση 1994)

By Robertino Solàrion

http://www.rodostavros.org/literatur/%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CF%85%CF%87%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%85%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%B1





 

Επίγραμμα σχετικά με τον Απολλώνιο τον Τυανέα

Επίγραμμα σχετικά με τον Απολλώνιο τον Τυανέα

Μια επιγραφή μείζονος σημασίας, τώρα στο Νέο Μουσείο στα Άδανα, περιέχει ένα επίγραμμα σχετικά με τον Απολλώνιο τον Τυανέα.

'Αυτός ο άνθρωπος, πήρε το όνομα του από τον Απόλλωνα
ο οποίος λάμπει από τα Τύανα
σβήνοντας τα λάθη των ανθρώπων

Ο τάφος στην Τυάνα έλαβε το σώμα του
αλλά στην πραγματικότητα ο ουρανός τον έλαβε
ούτως ώστε να μπορέσει να διώξει έξω τον πόνο των ανθρώπων'

The Nuctemeron of Apollonius of Tyana by Eliphas Levi & Talmud

The Nuctemeron of Apollonius of Tyana by Eliphas Levi & Talmud

Μετάφραση και ερμηνεία από τον Eliphas Levi

Το Ελληνικό κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά μετά από την παρουσίαση ενός  αρχαίου χειρόγραφου, από τον Gilbert Gautrinus, στο De Vita et Morte Moysis, Lib. III., p. 206. 

Στη συνέχεια αναπαράχθει από τον Laurent Moshemius στην Sacred and Historico-Oitical Observations. Amsterdam, 1721.

Μεταφράστηκε και ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από τον Ελιφάς Λεβί.

Το NUCTEMERON σηματοδοτεί την ημέρα της νυχτός ή τη νύχτα που φωτίζεται από την μέρα. 

Είναι παρεμφερές με το  "Φως προερχόμενο από το Σκοτάδι", το οποίο είναι ο τίτλος ενός πολύ γνωστού Ερμητικού έργου. 

From my blog :

http://soundzgreg.blogspot.gr/2011/02/apollonius-of-tyana-books-for-you.html

http://soundzgreg.blogspot.gr/2011/10/blog-post_14.html

*******

The Nuctemeron by Eliphas Levi

The First Hour. 

In unity, the demons chant the praises of God ; they lose their malice and fury. 

The Second Hour. 

By the duad, the Zodiacal fish chant the praises of God ; the fiery serpents interlace about the caduceus, and the lightning becomes liarmonous. 

The Third Hour. 

The serpents of the Hermetic caduceus entwine three times ; Cerberus opens his triple jaw, and fire chants the praises of God with the three tongues of the lightning. 

The Fourth Hour. 

At the fourth hour the soul revisits the tombs ; the magical lamps are lighted at the four corners of the circle ; it is the time of enchantments and illusions. 

The Fifth Hour. 

The voice of the great waters celebrates the God of the heavenly 

The Sixth Hour. 

The spirit believes itself immovable ; it beholds the infernal monsters swarm down upon it, and does not fear. 

The Seventh Hour. 

A fire, which imparts life to all animated beings, is directed by the will of pure men. The initiate stretches forth his hand, and pains are assuaged. 

The Eighth Hour. 

The stars utter speech to one another ; the soul of the suns corresponds with the exhalation of the flowers; chains of harmony create correspondence between all natural things. 

The Ninth Hour. 

The number which must not be divulged. 

The Tenth Hour. 

The key of the astronomical cycle and of the circular movement of human life. 

The Eleventh Hour. 

The wings of the genii move with a mysterious and deep murmur; they fly from sphere to sphere, and bear the messages of God from world to world. 

The Twelfth Hour. 

The works of the light eternal are fulfilled by fire. 

EXPLANATION 

THESE twelve symbolical hours, analogous to the signs of the magical Zodiac and to the allegorical labours of Hercules, represent the schedule of the works of initiation. It is necessary therefore (1) To overcome evil passions, and, according to the expression of the wise Hierophant, compel the demons themselves to praise God. (2) To study the balanced forces of nature, and know how harmony results from the analogy of contraries ; to know also the great magical agent and the twofold polarisation of the universal light. (3) To gain initiation into the triadic principle of all theogonies and all religious symbols. (4) To know how to overcome all phantoms of imagination, and triumph over all illusions. (5) To understand after what manner universal harmony is produced in the centre of the four elementary forces. (6) To become inaccessible to fear. (7) To practise the direction of the magnetic light. (8) To learn prevision of effects by the calculus of the balance of causes. (9) To understand the hierarchy of instruction, to respect the mysteries of dogma, and to keep silence in presence of the profane. (10) To study astronomy exhaustively. (11) To become initiated by analogy into the laws of universal life and intelligence. (12) To fulfil the great works of nature by direction of the light. 

Here follow the names and attributions of the genii who preside over the twelve hours of the Nuctemeron. By these genii the ancient hierophants understood neither angels nor demons, but moral forces or personified virtues. 

Genii of the First Hour: 

PAPUS, physician. SINBUCK, judge. KASPHUIA, necromancer. ZAHUN, genius of scandal. HEIGLOT, genius of snowstorms. MIZKUN, genius of amulets. HAVEN, genius of dignity. 

Explanation:

We must become the physician and judge of ourselves in order to vanquish the witchcrafts of the necromancer, conjure and contemn the genius of scandal, triumph over the opinion which freezes all enthusiasms, and confounds everything in the same cold pallor, like the genius of the snowstorms; know, finally, the virtue of signs so as to enchain the genius of amulets that we may reach the dignity of the 

magus. 

Genii of the Second Hour:

SISERA, genius of desire. TORVATUS, genius of discord. NITIBUS, genius of the stars. HIZARBIN, genius of the seas. SACHLUPH, genius of plants. BAGLIS, genius of measure and balance. LABEZERIN, genius of success. 

Explanation:

We must learn how to will and thus transform the genius of desire into power ; the hindrance to will is the genius of discord, who is bound by the science of harmony. Harmony is the genius of the stars and of the seas; we must study the virtue of plants, and understand the laws of the balance of measure in order to attain success. 

Genii of the Third Hour:

HAHABI, genius of fear. PHLOGABITUS, genius of adornments. EIRNEUS, destroying genius of idols. MASCARUN, genius of death. ZAROBI, genius of precipices. BUTATAR, genius of calculations. CAHOR, genius of deception. 

Explanation:

When you have conquered the genius of fear by the growing force of your will, you will know that dogmas are 

the sacred adornments of truth unknown to the vulgar ; but you will cast down all idols in your intelligence ; you will bind the genius of death ; you will fathom all precipices and subject the infinite itself to the ratio of your calculations ; and thus you will ever escape the ambushes of the genius 

of deception. 

Genii of the Fourth Hour:

PHALGUS, genius of judgment. THAGRINUS, genius of confusion. EISTIBUS, genius of divination. PHARZUPH, genius of fornication. SISLAU, genius of poisons. SCHIEKRON, genius of bestial love. ACLAHAYR, genius of sport. 

Explanation: 

The power of the magus is in his judgment, which enables him to avoid the confusion consequent on antinomy and the antagonism of principles ; he practises the divination of the sages, but he despises the illusions of enchanters who are the slaves of fornication, artists in poisons, ministers of bestial love ; in this way he is victorious over fatality, which is the genius of sport. 

Genii of the Fifth Hour:

ZEIRNA, genius of infirmities. TABLIBIK, genius of fascination. TACRITAU, genius of goetic magic. SUPHLATUS, genius of the dust. SAIR, genius of the stibium of the sages. BARCUS, genius of the quintessence. CAMAYSAR, genius of the marriage of contraries. 

Explanation: 

Triumphing over human infirmities, the magus is no longer the sport of fascination ; he tramples on the vain 

and dangerous practices of goetic magic, the whole power of which is but dust driven before the wind ; but he possesses the stibium of the sages ; he is armed with all the creative powers of the quintessence; and he produces at will the harmony which results from the analogy and the marriage of contraries. 

Genii of the Sixth Hour:

TABRIS, genius of free will. SUSABO, genius of voyages. EIRNILUS, genius of fruits. NITIKA, genius of precious stones. HAATAN, genius who conceals treasures. HATIPHAS, genius of attire. ZAREN, avenging genius. 

Explanation: 

The magus is free ; he is the occult king of the earth, and he traverses it as one passing through his own domain. In his voyages he becomes acquainted with the juices of plants and fruits, and with the virtues of precious stones ; he compels the genius who conceals the treasures of nature to deliver him all his secrets ; he thus penetrates the mysteries of form ; understands the vestures of earth and speech ; and if he be misconstrued, if the nations are inhospitable towards him, if he pass doing good but receiving outrages, then is he ever followed by the avenging genius. 

Genii of the Seventh Hour:

SIALUL, genius of prosperity. SABRUS, sustaining genius. LIBRABIS, genius of hidden gold. MIZGITARI, genius of eagles. CAUSUB, serpent-charming genius. SALILUS, genius who sets doors open. JAZER, genius who compels love. 

Explanation: 

The septenary expresses the victory of the magus ; who gives prosperity to men and nations ; who sustains them by his sublime instructions ; who broods like the eagle ; who directs the currents of the astral fire, represented by serpents ; the gates of all sanctuaries are open to him, and in him all souls who yearn for truth repose their trust ; he is beautiful in his moral grandeur ; and everywhere does he take with him that genius by the power of which we obtain love. 

Genii of the Eighth Hour: 

NANTUR, genius of writing. TOGLAS, genius of treasures. ZALBURIS, genius of therapeutics. ALPHUN, genius of doves. TUKIPHAT, genius of the schamir. ZIZUPH, genius of mysteries. CUNIALI, genius of association. 

Explanation: 

These are the genii who obey the true magus ; the doves represent religious ideas; the schamir is an allegorical 

diamond, which in magical traditions represents the stone of the sages, or that force which nothing can resist, because it is based on truth. The Arabs still say that the schamir, originally given to Adam and lost by him after his fall, was recovered by Enoch and possessed by Zoroaster ; and that Solomon subsequently received it from an angel when he entreated wisdom from God. By means of this magical diamond, Solomon himself dressed the stones of the temple merely by touching them with the schamir. 

Genii of the Ninth Hour:

EISNUCH, genius of agriculture. SUCLAGUS, genius of fire. KIRTABUS, genius of languages. SABLIL, genius who discovers thieves. SCHACHLJL, genius of the sun's rays. COLOPATIRON, genius who sets prisons open. ZEFFAK, genius of irrevocable choice. 

Explanation:

This number, says Apollonius, must be passed over in silence, because it contains the great secrets of the initiate, the power which fructifies the earth, the mysteries of secret fire, the universal key of languages, the second sight from which evil-doers cannot remain concealed. The great laws of equilibrium and of luminous motion represented by the four animals of the Kabbalah, and in Greek mythology by the four horses of the sun, the key of the emancipation of bodies and souls, opening all prisons, and that power of eternal choice which completes the creation of man and establishes him in immortality. 

Genii of the Tenth Hour:

SEZARBIL, devil or hostile genius. AZEUPH, destroyer of children. ARMILUS, genius of cupidity. KATARIS, genius of dogs or of the profane. RAZANIL, genius of the onyx. BUCAPHI, genius of stryges. MASTHO, genius of delusive appearances. 

Explanation: 

Numbers end with nine, and the distinctive sign of the denary is zero, itself without value, added to unity. The 

genii of the tenth hour represent all which, being nothing in itself, receives great power from opinion, and can suffer consequently the omnipotence of the sage. We tread here on hot earth, and we must be permitted to omit elucidations to the profane as to the devil, who is their master, or the destroyer of children, who is their love, or the cupidity, which is their god, or the dogs, to which we do not compare them, or to the onyx, which they possess not, or to the stryges, who are their courtesans, or to the false appearances which they take for truth. 

Genii of the Eleventh Hour: 

EGLUN, genius of the lightning. ZUPHLAS, genius of forests. PHALDOR, genius of oracles. ROSABIS, genius of metals. ADJUCHAS, genius of rocks. ZOPHAS, genius of pantacles. HALACHO, genius of sympathies. 

Explanation: 

The lightning obeys man ; it becomes the vehicle of his will, the instrument of his power, the light of his torches ; the oaks of the sacred forests utter oracles : metals change and transmute into gold, or become talismans ; rocks move from their foundation, and, drawn by the lyre of the grand hierophant, touched by the mysterious schamir, transform into temples and palaces ; dogmas evolve ; symbols represented by pantacles become efficacious ; minds are enchained by powerful sympathies, and obey the laws of family and friendship. 

Genii of the Twelfth Hour:

TARAB, genius of extortion. MISRAN, genius of persecution. LABUS, genius of inquisition. KALAB, genius of sacred vessels. HAHAB, genius of royal tables. MARNES, genius of the discernment of spirits. SELLEN, genius of the favour of the great. 

Explanation: 

Here now is the fate which the magi must expect, and how their sacrifice must be consummated ; for after the 

conquest of life, they must know how to immolate themselves in order to be reborn immortal. They will suffer extortion; gold, pleasure, vengeance will be required of them, and if they fail to satisfy vulgar cupidities they will be the objects of persecution and inquisition ; yet the sacred vessels are not profaned ; they are made for royal tables, that is, for the feasts of the understanding. By the discernment of spirits they will know how to protect themselves from the favour of the great, and they will remain invincible in their strength and in their liberty. 

*******

THE NUCTEMERON ACCORDING TO THE HEBREWS 

Extracted from the ancient Talmud termed Mischna by the Jews 

The Nuctemeron of Apollonius, borrowed from Greek theurgy, completed and explained by the Assyrian hierarchy of genii, perfectly corresponds to the philosophy of numbers as we find it expounded in the most curious pages of the Talmud. Thus, the Pythagoreans go back further than Pythagoras ; thus, Genesis is a magnificent allegory, which, under the form of a narrative, conceals the secrets not only of the creation achieved of old, but of permanent and universal creation, the eternal generation of beings. "We read as follows in the Talmud : " God hath stretched out the heaven like a tabernacle ; He hath spread the world like a table richly dight ; and He hath created man as if He invited a guest." Listen now to the words of the King Schlomoh : " The divine Chocmah, Wisdom, the Bride of God, hath built a house unto herself, and hath dressed two pillars. She hath immolated her victims, she hath mingled her wine, she hath spread the table, and 

she hath despatched her servitors." This Wisdom, who builds her house according to a regular and numerical 

architecture, is that exact science which rules in the works of God. It is His compass and His square. The seven pillars are the seven typical and primordial days. The victims are natural forces which are propagated by undergoing a species of death. Mingled wine is the universal fluid, the table is the world with the waters full of fishes. The servants of Chocmah are the souls of Adam and of Chavah (Eve). The earth of which Adam was formed was taken from the entire mass of the world. His head is Israel, his body the empire of Babylon, and his limbs are the other nations of the earth. (Here manifest the aspirations of the initiates of Moses towards a universal oriental kingdom.) Now, there are twelve hours in the day of man's creation. 

First Hour:

God combines the scattered fragments of earth ; he kneads them together, and forms one mass, which it is his will to animate. 

Explanation: 

Man is the synthesis of the created world ; in him recurs the creative unity ; he is made in the image and likeness of God. 

Second Hour: 

God designs the form of the body ; he separates it into two sections, so that the organs may be double, for all force and all life result from two, and it is thus the Elohim made all things. 

Explanation: 

Everything lives by movement, everything is maintained by equilibrium, and harmony results from the analogy of contraries ; this law is the form of forms, the first manifestation of the activity and fecundity of God. 

Third Hour:

The limbs of man, obeying the law of life, manifest of themselves and are completed by the generative organ, 

which is composed of one and two, figure of the triadic number. 

Explanation: 

The triad issues spontaneously from the duad ; the movement which produces two also produces three ; three is the key of numbers, for it is the first numeral synthesis ; in geometry it is the triangle, the first complete and enclosed figure, generatrix of an infinity of triangles, whether like or 

unlike. 

Fourth Hour: 

God breathes upon the face of man and imparts to him a soul. 

Explanation:

The tetrad, which geometrically gives the cross and the square, is the perfect number ; now, it is in perfection of form that the intelligent soul manifests ; according to this revelation of the Mischna, the child would not become animated in the mother's womb till after the complete formation of all its members. 

Fifth Hour:

Man stands upon his feet, he is weaned from earth, he walks and goes where he will. 

Explanation:

The number five is that of the soul, typified by the quintessence which results from the equilibrium of the four elements ; in the Tarot this number is represented by the high-priest or spiritual autocrat, type of the human will, that high-priestess who alone decides our eternal destinies. 

Sixth Hour: 

The animals pass before Adam, and he gives a suitable name to each. 

Explanation: 

Man by toil subdues the earth and overcomes the animals ; by the manifestation of his liberty he produces his word or speech in the environment which obeys him; herein primordial creation is completed. God formed man on the sixth day, but at the sixth hour of the day man fulfils the work of God, and to some extent recreates himself, by enthroning himself as king of nature, which he subjects by his speech. 

Seventh Hour: 

God gives Adam a companion brought forth out of the man's own substance. 

Explanation: 

When God had created man in his own image, He rested on the seventh day, for He had given unto Himself a fruitful bride who would unceasingly work for Him ; nature is the bride of God, and God rests on her. Man, becoming creator in his turn by means of the word, gives himself a companion like unto himself, on whose love he may lean henceforth ; woman is the work of man ; by loving her, he makes her beautiful, and he also makes her a mother ; woman is true human nature, daughter and mother of man, granddaughter and grandmother of God. 

Eighth Hour:

Adam and Eve enter the nuptial bed ; they are two when they lie down, and when they arise they are four. 

Explanation:

The tetrad joined to the tetrad represents form balancing form, creation issuing from creation, the eternal equipoise of life ; seven being the number of God's rest, the unity which follows it signifies man, who toils and co-operates with nature in the work of creation. 

Ninth Hour:

God imposes his law on man. 

Explanation: 

Nine is the number of initiation, because, being composed of three times three, it represents the divine idea and the absolute philosophy of numbers, for which reason Apollonius says that the mysteries of the number nine are not to be revealed. 

Tenth Hour:

At the tenth hour Adam falls into sin. 

Explanation:

According to the kabbalist ten is the number of matter, of which the special sign is zero ; in the tree of the 

sephiroth ten represents Malchuth, or exterior and material substance ; the sin of Adam is therefore materialism, and the fruit which he plucks from the tree represents flesh isolated from spirit, zero separated from unity, the schism of the number ten, giving on the one side a despoiled unity and on the other nothingness and death. 

Eleventh Hour:

At the eleventh hour the sinner is condemned to labour, and to expiate his sin by suffering. 

Explanation: 

In the Tarot, eleven represents force, which is acquired through trials ; God sends man pain as a means of salvation, and hence he must strive and endure that he may conquer intelligence and life. 

Twelfth Hour: 

Man and woman undergo their sentence ; the expiation begins, and the liberator is promised. 

Explanation:

Such is the completion of moral birth ; man is fulfilled, for he is dedicated to the sacrifice which regenerates ; the exile of Adam is like that of Oedipus ; like Oedipus he becomes the father of two enemies, but the daughter of Oedipus is the pious and virginal Antigone, while Mary issues from the race of Adam. 

FINIS.

Το Νυχθημερόν του Απολλώνιου του Τυανέα

 

Το Νυχθημερόν του Απολλώνιου του Τυανέα

Ο Απολλώνιος, Τυανέας έζησε την ίδια εποχή με τον Ιησού της Ναζαρέτ. Και οι δυο είχαν το δικό τους, ιδιαίτερο καθήκον. Ενώ ο Ιησούς μιλούσε ως επί το πλείστον για τους εκλεκτούς του μέλλοντος, ο Απολλώνιος μιλούσε άμεσα σε εκείνους οι οποίοι συνειδητά αναζητούσαν την απελευθέρωση και ίδρυσαν μια Γνωστική Σχολή. Το Νυχθημερόν του αναφέρεται στην «Ημέρα του Θεού που λάμπει στο Σκοτάδι». Αυτή η Ημέρα διαιρείται σε δώδεκα ώρες, οι οποίες περιγράφονται με δώδεκα, σύντομους αφορισμούς και οι οποίοι με μια πρώτη ματιά δείχνουν εξαιρετικά δυσνόητοι και αινιγματική. Όταν ωστόσο ο Jan van Rijckenborgh εφαρμόζει το γνωστικό κλειδί (την εσωτερική κατανόηση ότι υπάρχει ένας εσωτερικός Θεός φυλακισμένος στο σκοτάδι του μικροκόσμου μας, ο οποίος πρέπει να αφεθεί ελεύθερος), αυτοί οι αφορισμοί αποκαλύπτουν μια σειρά από δώδεκα βήματα, τα οποία αν αναληφθούν, θα επιτρέψουν στην «Ημέρα του Θεού» να ανατείλει στη ζωή μας.

    Το Νυχθημερόν του Απολλώνιου του Τυανέα από τον Jan van Rijckenborgh  (Υπο έκδωση)

Πηγη :

http://www.rodostavros.org/

Buy :

http://openlibrary.org/books/OL12848883M/The_Nuctemeron_of_Apollonius_of_Tyana

More :

http://openlibrary.org/publishers/Rosycross_Pr

Official site :

http://www.goldenrosycross.org.au/rosycross_press.htm

Free books for you from my collection :

1.

John Henry Newman (1801 1890) The life of Apollonius Tyanaeus (1826)

http://www.mediafire.com/?21bmvw9b46u4b11

2a.

Philostratus, The Life of Apollonius of Tyana Volume I. Books 1 5

http://www.mediafire.com/?gd01mspny2khnfe

2b.

Philostratus, The Life of Apollonius of Tyana Volume II. Books 6 8. Epistles of Apollonius. Eusebius

http://www.mediafire.com/?68sc8iw32cb034y

3.

Thomas Whittaker (1856-1935) Apollonius of Tyana, and other essays (1906)

http://www.mediafire.com/?65f63kb5425i8iw

Apollonius of Tyana books for you

 

This is my birthday gift to you my friends :) 

Apollonius of Tyana (Greek: Aπολλώνιος o Τυανεύς; ca. 15?–ca. 100? AD) was a Greek Neopythagorean philosopher from the town of Tyana in the Roman province of Cappadocia in Asia Minor. Little is certainly known about him. Being a 1st-century orator and philosopher around the time of Christ, he was compared to Jesus of Nazareth by Christians in the 4th century and by various popular writers in modern times.

John Henry Newman (1801-1890) - The life of Apollonius Tyanaeus (1826)
http://www.mediafire.com/?21bmvw9b46u4b11

Philostratus, The Life of Apollonius of Tyana Volume I. Books 1-5
http://www.mediafire.com/?gd01mspny2khnfe

Philostratus, The Life of Apollonius of Tyana Volume II. Books 6-8. Epistles of Apollonius. Eusebius
http://www.mediafire.com/?68sc8iw32cb034y

Thomas Whittaker (1856-1935) - Apollonius of Tyana, and other essays (1906)
http://www.mediafire.com/?65f63kb5425i8iw

Also i have these if you like them i can post it here

Albert R'eville - Apollonius of Tyana Complete 1886

George Robert Stowe Mead 1901 - Apollonius of Tyana