Ο αναγεννημένος άνθρωπος, στην κατοικία του εν Χριστώ, του οποίου η γέννηση στην Καρδιά συντρίβει εντελώς το φίδι

 

Ο αναγεννημένος άνθρωπος, στην κατοικία του εν Χριστώ, του οποίου η γέννηση στην Καρδιά συντρίβει εντελώς το φίδι.

Στη θεοσοφία του Jakob Böhme και του Johann Georg Gichtel, ο Κρόνος / Μόλυβδος  δεν είναι απλώς ο πλανήτης. Αντιπροσωπεύει την πρώτη ιδιότητα (erste Qualität), τη συστολή (Contraction), τη ρίζα της φύσης, τη σοβαρότητα, τη σιωπή και την αυτογνωσία, αλλά και τον κίνδυνο της σκλήρυνσης και της μελαγχολίας όταν αποκοπεί από το θείο Φως. Για τον Böhme, οι επτά πλανήτες αντιστοιχούν στις επτά Ποιότητες (Quellgeister) και όχι απλώς σε ουράνια σώματα. Ο Gichtel δεν χρησιμοποιεί τον Κρόνο αστρονομικά, αλλά ως αρχή. Θα μπορούσε να σημαίνει ότι η κεφαλή βρίσκεται ακόμη κάτω από την κρονική αρχή της κρίσης και της αυτογνωσίας, ενώ η καρδιά έχει ήδη δεχθεί το IHS, δηλαδή τον Χριστό. Αυτό θα ταίριαζε εξαιρετικά με τη διδασκαλία του Gichtel περί της νέας γέννησης στην καρδιά. ♄ Κρόνος = η αυστηρότητα, η συστολή, το όριο, η δοκιμασία, η αρχική κατάσταση του ανθρώπου. ♃ Δίας = η σοφία, η δικαιοσύνη, η επέκταση, η εξισορρόπηση της κρόνιας δύναμης. IHS στην καρδιά → ο Χριστός, η Νέα Γέννηση. Οι κόκκινες σταγόνες που κατέρχονται → η κάθοδος της ζωής ή του πνευματικού πυρός. Ο διπλός άνθρωπος (σκοτεινή και φωτεινή πλευρά) → ο παλαιός και ο νέος άνθρωπος. Βλέπουμε δηλαδή τρία στάδια: ♄ Κρόνος – η αρχική κατάσταση, η δοκιμασία, η κάθαρση. ♃ Δίας – η αφύπνιση της ανώτερης διάνοιας. IHS – η αναγέννηση της καρδιάς, το κέντρο της Χριστικής μεταμόρφωσης.

Αυτό το ζωγραφισμένο με το χέρι χαρακτικό απεικονίζει την ολόσωμη μορφή ενός άνδρα που στέκεται πάνω σε ένα κομμάτι πράσινου γρασιδιού. Το σώμα του άνδρα είναι χωρισμένο κάθετα: η αριστερή πλευρά είναι σκιασμένη με σκούρο γκρι χρώμα, που συμβολίζει τον παλιό ή σαρκικό άνθρωπο, και περιέχει ένα τυλιγμένο φίδι μέσα στον κορμό.

Η δεξιά πλευρά έχει απαλό χρώμα δέρματος, που συμβολίζει τον νέο ή πνευματικό άνθρωπο. Η περιοχή του στήθους είναι ανοιχτή, αποκαλύπτοντας μια φλεγόμενη, ακτινοβόλα καρδιά με κόκκινο κέντρο που περιέχει το όνομα «Ιησού». Κάτω από την καρδιά, αρκετές σταγόνες αίματος πέφτουν πάνω σε μια σκούρα καφέ σφαίρα που βρίσκεται στην κάτω κοιλιακή χώρα. Η μορφή έχει μακριά ξανθά μαλλιά και κοιτάζει μπροστά. Πάνω από το κεφάλι του υπάρχει ένας μικρός κόκκινος κύκλος που περιέχει τον σύμβολο του Κρόνου. Στο μέτωπό του βρίσκεται το αστρολογικό και αλχημικό σύμβολο του Δία. Φοράει μια ζώνη με κόκκινα και χρυσά μοτίβα γύρω από τους γοφούς του.

Ολόκληρη η σκηνή περικλείεται σε ένα ορθογώνιο πλαίσιο με περίγραμμα πολλαπλών επιπέδων. Στο άνω μέρος της εικόνας υπάρχει Γερμανικό κείμενο:

Ο αναγεννημένος άνθρωπος, 

στην κατοικία του εν Χριστώ, του οποίου η γέννηση στην Καρδιά συντρίβει εντελώς το φίδι

Ένας πίνακας εμπνευσμένος από τη φιλοσοφία του Jakob Böhme

 

Ένας πίνακας εμπνευσμένος από τη φιλοσοφία του Jakob Böhme

Η εικόνα αυτή περιγράφει και περιέχει ένα μυστικιστικό-αλχημικό Χριστιανικό θέμα, πιθανότατα εμπνευσμένο από τον Jakob Böhme (1575–1624), έναν Γερμανό Χριστιανό μυστικιστή. 

Αυτή συγκεντρώνει σύμβολα της Χριστιανικής μυστικής παράδοσης, της αλχημείας και της θεοσοφίας.

Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε μια περιγραφή των συμβόλων:

1. Το τρίγωνο μέσα στο φως (επάνω): συμβολίζει την Αγία Τριάδα (Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα). Οι ακτίνες υποδηλώνουν τη θεία δόξα και παρουσία.

2. Το μάτι: είναι το λεγόμενο «Παντεπόπτης Οφθαλμός», δηλαδή η παντογνωσία και η πανταχού παρουσία του Θεού. Στη χριστιανική τέχνη είναι σύμβολο της θείας πρόνοιας.

3. Τα φτερά: παραπέμπουν στο Άγιο Πνεύμα ή στις αγγελικές δυνάμεις. Σε ορισμένες μυστικιστικές απεικονίσεις συμβολίζουν επίσης την πνευματική ανάταση.

4. Το σκήπτρο ή η ράβδος: συμβολίζει τη θεία εξουσία, τη σοφία ή τον Λόγο του Θεού που κυβερνά τη δημιουργία.

5. Οι ακτίνες που κατεβαίνουν από το μάτι: δείχνουν τη θεία χάρη ή τη θεία ενέργεια που εκπορεύεται προς τον κόσμο.

6. Η γη (η σφαίρα): αντιπροσωπεύει τον υλικό κόσμο και ολόκληρη τη δημιουργία.

7. Το κρανίο: είναι το παραδοσιακό σύμβολο της θνητότητας («memento mori» – θυμήσου ότι θα πεθάνεις). Στη χριστιανική τέχνη το κρανίο συνδέεται επίσης με τον Αδάμ και τη λύτρωση.

8. Ο σταυρός πάνω από το κρανίο: δηλώνει τη νίκη του Χριστού επί του θανάτου. Ο σταυρός υπερισχύει του κρανίου, δηλαδή της φθοράς και της αμαρτίας.

Η σύνθεση φαίνεται να εκφράζει ότι η θεία σοφία και η Αγία Τριάδα κυβερνούν τον κόσμο, η θεία ενέργεια κατέρχεται στη δημιουργία, ενώ ο σταυρός του Χριστού υπερνικά τον θάνατο και οδηγεί στην πνευματική αναγέννηση.

Η εικόνα αυτή δεν είναι αποκρυφιστική με τη στενή έννοια, αν και χρησιμοποιεί αλχημικά και θεοσοφικά σύμβολα, κάτι συνηθισμένο στα έργα που σχετίζονται με τον Jakob Böhme. Για τον Böhme, η αλχημεία λειτουργούσε κυρίως ως συμβολική γλώσσα για να περιγράψει τη μεταμόρφωση της ψυχής και όχι ως κυριολεκτική πρακτική μετατροπής μετάλλων.

Σχετικά με το μάτι.

Το μάτι μέσα στο τρίγωνο είναι από τα πιο παρεξηγημένα σύμβολα, επειδή χρησιμοποιήθηκε σε διαφορετικές παραδόσεις. Η σημασία του εξαρτάται από το πλαίσιο στο οποίο εμφανίζεται, για παράδειγμα:

Στη Χριστιανική τέχνη το τρίγωνο συμβολίζει την Αγία Τριάδα και το μάτι τη θεία παντογνωσία και πρόνοια. Θέλει να μας πει πως ο Θεός βλέπει και γνωρίζει τα πάντα, πως η δημιουργία βρίσκεται υπό τη θεία πρόνοια, και ότι το φως που ακτινοβολεί εκφράζει τη θεία δόξα.

Το σύμβολο αυτό έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα και υπάρχει σε πολλές ορθόδοξες και καθολικές εκκλησίες (αν και στην ορθόδοξη παράδοση δεν ήταν ποτέ τόσο κεντρικό όσο ο σταυρός ή οι εικόνες του Χριστού).

Στον Τεκτονισμό οι Τέκτονες υιοθέτησαν επίσης το Παντεπόπτη Οφθαλμό. Εκεί δεν συμβολίζει αποκλειστικά την Αγία Τριάδα, αλλά εκφράζει τον Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, δηλαδή την ανώτερη θεία αρχή που επιβλέπει την ηθική τάξη του κόσμου. Επειδή ο Τεκτονισμός χρησιμοποίησε το ίδιο σύμβολο, πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι κάθε μάτι μέσα σε τρίγωνο είναι τεκτονικό.

Στην εσωτερική φιλοσοφία και τη θεοσοφία στους μυστικιστές όπως ο Jakob Böhme το μάτι σημαίνει αυτό σημαίνει την εσωτερική όραση, τη θεία σοφία, τη φώτιση της ψυχής. Δεν αναφέρεται σε κάποια μυστική οργάνωση, αλλά στη δυνατότητα του ανθρώπου να γνωρίσει τον Θεό μέσω της πνευματικής μεταμόρφωσης.

Στη σύγχρονη λαϊκή κουλτούρα το σύμβολο συνδέθηκε με θεωρίες συνωμοσίας επειδή εμφανίζεται στο πίσω μέρος του αμερικανικού χαρτονομίσματος του ενός δολαρίου, αλλά και διότι χρησιμοποιείται σε ταινίες και μυθιστορήματα. 

Έτσι δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι σημαίνει αποκλειστικά «Ιλλουμινάτι» ή μυστικές εταιρείες. Ωστόσο, ιστορικά αυτό δεν ισχύει. Το σύμβολο υπήρχε στη χριστιανική τέχνη για αιώνες πριν εμφανιστούν αυτές οι ερμηνείες.

Στη συγκεκριμένη εικόνα όμως το μάτι βρίσκεται κάτω από το τρίγωνο της Αγίας Τριάδας, περιβάλλεται από φως, στέλνει ακτίνες προς τον κόσμο, και κάτω από αυτό βρίσκεται ο σταυρός που νικά τον θάνατο (κρανίο).
Όλα αυτά δείχνουν ότι ο καλλιτέχνης θέλει να εκφράσει μια ενιαία θεολογική ιδέα: η Αγία Τριάδα αποκαλύπτεται στον κόσμο, ο Θεός φωτίζει τη δημιουργία και μέσω του Σταυρού υπερνικά τον θάνατο. Είναι μια σύνθεση χριστιανικού μυστικισμού με συμβολική γλώσσα.

Jacob Boehme 'Θεοσοφικά Zητήματα, Μια εξέταση της θείας αποκάλυψης'

Jacob Boehme 'Θεοσοφικά Zητήματα, Μια εξέταση της θείας αποκάλυψης'

Μεταφράζω Jacob Boehme 'Θεοσοφικά Zητήματα, Μια εξέταση της θείας αποκάλυψης' η μετάφραση αυτών των κειμένων και ο δύσκολος λόγος του είναι αρκετά δύσκολος και βάζω τα δυνατά μου χαχαχαχα...

Μας λέει στην εισαγωγή.

'Αν ο μορφωμένος άνθρωπος, χωρίς το θείο φως, ήθελε να προσεγγίσει αυτά τα ερωτήματα και να τα εξηγήσει, δεν θα ήταν σε θέση να το κάνει, και μάλιστα θα πρέπει να φυλάγεται από το να θέτει τόσες πολύ υψηλές ερωτήσεις, όταν ο ίδιος δεν καταλαβαίνει. Του λέμε να το αφήσει σ' αυτόν στον οποίο θα το παραχωρήσει το Πνεύμα του Θεού (το Πνεύμα που εξετάζει όλα τα πράγματα μέσω του πνεύματος του ανθρώπου). Γιατί γι' αυτόν είναι κάτι άπιαστο και αδύνατο.

Αλλά σε εκείνους που αγαπούν τον Ιησού λέμε ότι είναι καλό να ερευνούν και να κατανοούν και ότι δεν υπάρχει τίποτα αδύνατο. Διότι στον αληθινό χριστιανό κατοικεί ο Χριστός, στον οποίο αποκαλύπτονται όλοι οι θησαυροί της κρυμμένης σοφίας: γνωρίζει με το Πνεύμα του Χριστού και όχι με τη δική του φύση. Ως εκ τούτου, αναπτύξαμε αυτά τα ερωτήματα σε ένα μικρό φυλλάδιο για το σκοπό αυτό, με σαφήνεια και σε συνοπτική μορφή, ενώ τα άλλα κείμενα τα αναπτύσσουν σε ευρύτερη μορφή.'

Το πεπερασμένο και το άπειρο στον Jacob Boehme από τον Martin Zemla.

 

Το πεπερασμένο και το άπειρο στον Jacob Boehme από τον Martin Zemla.

Ωραίες επιστημονικές εργασίες στο εξωτερικό από πολύ καλούς μελετητές, να μια από ένα καθηγητή του l’Université Paris IV – Sorbonne..

Το πεπερασμένο και το άπειρο στον Jacob Boehme από τον Martin Zemla. Μελέτη για τον προσδιορισμό του απόλυτου.

ΕΙΣΑΓΩΓΉ ΜΈΡΟΣ ΠΡΏΤΟ: ΤΟ ΑΠΎΘΜΕΝΟ

Ενότητα πρώτη: Ανάλυση της έννοιας του Ungrund 

I. Το Ungrund ως Ένα

II. Το Ungrund ως Τίποτα

III. Το Ungrund ως θέληση

ΜΈΡΟΣ ΔΕΎΤΕΡΟ: ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΊΗΣΗ

Ενότητα πρώτη: Η διαφοροποίηση ως καθορισμός

I. Από την ενότητα στη διαφορά

II. Το Ένα και η σκέψη

III. Οι μορφές της διαφοροποίησης

Ενότητα δεύτερη: Η διαφοροποίηση ως καθορισμός

I. Σοφία

II. Η πρώτη Δημιουργία

ΜΈΡΟΣ ΤΡΊΤΟ: ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΌΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΌΣ

Τμήμα πρώτο: Καθορισμός

I. Από τη διαφοροποίηση στον προσδιορισμό

II. Η μορφή του Εωσφόρου

III. Η διαλεκτική των ιδιοτήτων ως μοτίβο προσδιορισμού

Τμήμα δεύτερο: Καθοριστικότητα

I. Πεπερασμένος καθορισμός: Άνθρωπος και Φύση

II. Το πεπερασμένο και το άπειρο

Jacob Boehme - Ο ρόλος του Magid στο να κεντράρει τον φιλοδοξούντα στο Tiferet

Jacob Boehme - Ο ρόλος του Magid στο να κεντράρει τον φιλοδοξούντα στο Tiferet 

Ο ρόλος του Magid στο να κεντράρει τον φιλοδοξούντα στο Tiferet και να εξισορροπεί τις εξωτερικές στήλες της Διδασκαλίας και της Αποκάλυψης είναι ουσιαστικός- τόσο πολύ, ώστε ακόμη και οι εκστατικοί μυστικιστές της Καμπάλα που δεν έχουν επίγειο δάσκαλο μιλούν για έναν αόρατο, ενσαρκωμένο Μαγκίντ που τους παρακολουθεί.  Ο Χριστιανός Καββαλιστής του 17ου αιώνα Jacob Boehme, ο οποίος για αρκετές ημέρες εισήλθε σε μια κατάσταση κοσμικής και μακάριας συνείδησης στην οποία ανέβηκε στη σκάλα του Ιακώβ για να δει όλη τη Δημιουργία, είχε έναν υπερκοσμικό Μαγκίντ που του είπε ότι θα γινόταν άλλος άνθρωπος: δηλαδή, ένας μεταστραφείς από τον φυσικό Ιακώβ στον πνευματικό Ισραήλ. Στη χριστιανική Καμπάλα, αυτό σημαίνει " να ξαναγεννηθείς" ή "να γίνεις νέος άνθρωπος".

Οι άγνωστοι maggidim δεν είναι κάτι ασυνήθιστο στην ιστορία της Καμπάλα. Ο Άγιος Ματθαίος φημολογείται ότι έγραψε υπό την υπαγόρευση ενός αγγέλου, και τόσο ο Isaac Luria όσο και ο Moses de Leon λέγεται ότι διδάχθηκαν από όντα από ανώτερους Κόσμους. Ο ραβίνος Moses Luzzatto ήταν αρκετά απερίσκεπτος ώστε να αφήσει να γίνει γνωστό ότι είχε γράψει τα έργα του υπό άμεση, αλλά ενσαρκωμένη, διδασκαλία και διώχθηκε από τους φυσικούς ανθρώπους για τη σύνδεσή του, επειδή δεν μπορούσαν να δεχτούν ή να κατανοήσουν την έννοια ενός δασκάλου του εσωτερικού ή ανώτερου Κόσμου. Η ύπαρξη των ενσαρκωμένων δασκάλων θεωρούνταν τόσο δεδομένη, ώστε ένας ραβίνος του δέκατου όγδοου αιώνα παρατήρησε ότι στην πραγματικότητα προτιμούσε έναν ενσαρκωμένο δάσκαλο.

Υπάρχουν τέσσερις προσεγγίσεις στην Καμπάλα, αλλά επτά επίπεδα Γνώσης. Τα τρία πρώτα, τα οποία είναι τα κυριολεκτικά, τα αλληγορικά και τα μεταφυσικά, σχετίζονται άμεσα με τις τρεις τριάδες που περιστρέφονται γύρω από το Yesod. Ως τέτοιες είναι προσανατολισμένες στο εγώ και επομένως δεν είναι σε καμία περίπτωση ανώτερες μεταξύ τους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, παρόλο που ένας άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει την καμπαλιστική του θεμελίωση με μεγάλη λεπτομέρεια μέσω οποιασδήποτε ή όλων αυτών, το επίπεδό του μπορεί να είναι πνευματικά κοιμισμένο και, επομένως, να εξακολουθεί να βρίσκεται στη μεγάλη τριάδα Hod-Malkhut-Nezah της συνηθισμένης συνείδησης.

Το τέταρτο ή Μυστικό επίπεδο της Καμπάλα αρχίζει με τη μετάβαση στην τριάδα Hod-Tiferet-Nezah, αυτή της Αφύπνισης της Συνείδησης. Εδώ, πάνω από το κατώφλι της Γέννησης, η Θεωρία και η Πρακτική της Διδασκαλίας αρχίζει να γίνεται πραγματική για τον επίδοξο Καββαλιστή. Έρχεται σε επαφή, κατά μήκος του μονοπατιού της Τιμιότητας, με τον Εαυτό του, και επομένως αρχίζει να εισέρχεται, καθώς ρίχνει μια ματιά στον επόμενο Κόσμο, στην Τριάδα της Ψυχής που σχηματίζεται από την Gevurah-Tiferet-Hesed. Εδώ έρχεται σε επαφή με το πέμπτο επίπεδο της Διδασκαλίας, και θέτει τον εαυτό του, αν τον δέχονται, υπό την κηδεμονία εκείνων που είναι υπεύθυνοι για το Εξωτερίκευση ή το Εξωτερικό μέρος της Εσωτερικής Παράδοσης. Οι υπεύθυνοι αυτού του επιπέδου έχουν πολλά ονόματα, αλλά δύο καμπαλιστικά θα δείξουν τη λειτουργία τους. Μερικές φορές αποκαλούνται Zadekim, δάσκαλοι της Αυστηρότητας, ή Hasidim, δάσκαλοι του Ελέους. Ήταν γνωστοί στο Μεσαίωνα με τα ψευδώνυμα " Τρομεροί " και " Ευγενικοί " maggidim. Η μέθοδός τους, όπως αυτή των σχολών του Hillel και του Shammai κατά την περίοδο του Δεύτερου Ναού, ήταν να διδάσκουν, μέσω της Αγάπης και του Φόβου, σε θέματα που αφορούν την Ψυχή και να ενθαρρύνουν και να διορθώνουν τη γνώση του υποψήφιου για τον εαυτό του και για όλα εκείνα τα γεγονότα και τους ανθρώπους που συνδέονται με τη ζωή και τη μοίρα του. Αυτό το στάδιο είναι γνωστό ως το έργο της θρέψης.

Ο Μνημειακός Σταυρός του Jacob Behmen

Για να τοποθετηθεί στο τέλος της ζωής του

Οι φίλοι του τοποθέτησαν πάνω στον τάφο του έναν σταυρό με σημαντικά σύμβολα : ένα αρνί (veni) έναν αετό (vidi) και ένα λιοντάρι (vici). Η επιγραφή είναι : 

"Εδώ αναπαύεται ο Jacob Bohme, γεννημένος από τον Θεό, πέθανε εν Χριστώ, σφραγισμένος με το Άγιο Πνεύμα ", στην οποία επισυνάπτονται τα τελευταία του λόγια. 

Ο σταυρός απομακρύνθηκε σύντομα από τον τάφο λόγω του ορθόδοξου φανατισμού και της αυθαιρεσίας του όχλου. Αλλά το 1875, την τριακοστή επέτειο της γέννησής του, ένα μνημείο ανεγέρθηκε γι 'αυτόν, και μια μεγάλη γιορτή πραγματοποιήθηκε, η οποία παρακολουθήθηκε από μια συνέλευση όχι μόνο των επιστημόνων, αλλά και των λαϊκών, μεταξύ των οποίων ένας μεγάλος αριθμός των υποδηματοποιών, οι οποίοι ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη του διάσημου αδελφού τους.

...

Στην κορυφή υπήρχε ένας φλεγόμενος σταυρός, με μια Εβραϊκή επιγραφή που σήμαινε I H S V H., και δώδεκα χρυσές ακτίνες. Κάτω από αυτό υπήρχαν τα αρχικά του αγαπημένου του συνθήματος και μια εικόνα ενός παιδιού που κοιμάται και αναπαύεται πάνω σε ένα κρανίο, που σηματοδοτεί την αναγέννηση μέσω του μυστικού θανάτου. Στη συνέχεια ακολουθούσε μια επιγραφή που έλεγε: "Εδώ αναπαύεται το σώμα του Jacob Boehme, που γεννήθηκε από τον Θεό, πέθανε στο I H S V H, και σφραγίστηκε από το Άγιο Πνεύμα". Στα δεξιά της επιγραφής αυτής υπήρχε η παράσταση ενός μαύρου αετού πάνω σε ένα βουνό, ο οποίος πατούσε πάνω σε ένα μεγάλο τυλιγμένο φίδι, ενώ κρατούσε με το δεξί του νύχι ένα φύλλο φοίνικα και στο ράμφος του το κλαδί ενός κρίνου. Πάνω στην εικόνα αυτή αναγραφόταν Vidi. Στην αριστερή πλευρά υπήρχε η παράσταση ενός λιονταριού, με χρυσό σταυρό και στέμμα. Με το δεξί πίσω πόδι το λιοντάρι αυτό στεκόταν πάνω σε μια πέτρα σε σχήμα κύβου και με το αριστερό πάνω σε μια σφαίρα, στο δεξί του πόδι όμως κρατούσε ένα φλεγόμενο σπαθί και στο άλλο μια φλεγόμενη καρδιά με την επιγραφή Vici. Κάτω από την παραπάνω περιγραφόμενη επιγραφή υπήρχε μια άλλη εικόνα, ωοειδούς σχήματος, η οποία παρίστανε ένα αρνί με μίτρα επισκόπου και ράβδο, που στεκόταν κοντά σε φοίνικα, δίπλα σε μια πηγή που έτρεχε, σε ένα χωράφι καλυμμένο με διάφορα λουλούδια. Κάτω από αυτό υπήρχε η επιγραφή Veni. Το νόημα αυτών των τριών λέξεων είναι: In mundum Veni, Satanam descendere Vidi, Infernum Vici. Vivite magnanimi.1 Τέλος, στο κάτω μέρος του σταυρού αναγράφονταν οι τελευταίες λέξεις που είπε ο Boehme: Τώρα θα εισέλθω στον παράδεισο.

Franz Hartmann

1. Ήρθα στον κόσμο. Είδα τον Σατανά να κατεβαίνει. κατέκτησα την Κόλαση.

jacob Boehme 'Of the Way to Christ'

Jacob Boehme 'Of the Way to Christ

Περιγραφή των των Τριών Αρχών της Θεϊκής Ύπαρξης του Jacob Boehme 1619

Περιγραφή των των Τριών Αρχών της Θεϊκής Ύπαρξης του Jacob Boehme 1619

Πρόλογος του συγγραφέα προς τον Χριστιανό θεοσεβούμενο αναγνώστη.

Από τη μήτρα του, ένα ανθρώπινο ον δεν μπορεί να αναλάβει τίποτα πιο χρήσιμο και αναγκαίο από ανθρώπινης πλευράς από την επίτευξη της αυτογνωσίας καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής του σε αυτόν τον κόσμο.

Και συγκεκριμένα: (1) τι είναι κανείς, (2) από πού ή από ποιον προέρχεται, (3) για ποιον σκοπό δημιουργήθηκε και (4) ποιο καθήκον πρέπει να εκπληρώσει. Με τη βαθιά ενατένιση αυτών των θεμάτων, θα διαπιστώσετε στη ρίζα σας πώς προκύψατε από τον Θεό μαζί με όλα όσα υπάρχουν. 

Δεύτερον, θα διαπιστώσετε ότι μεταξύ όλων των πλασμάτων | το ανθρώπινο ον είναι το ευγενέστερο.

Και, τρίτον, από αυτό θα φανεί πώς ο Θεός είναι διατεθειμένος απέναντι σε εκείνον που δημιούργησε να είναι ο κύριος όλων των πλασμάτων αυτού του κόσμου, και πώς έχει προικιστεί πάνω από όλα τα άλλα με νου, λογική, κατανόηση, και κυρίως με γλώσσα, ώστε να μπορεί να διακρίνει ό,τι ακούγεται ή διεγείρεται, ό,τι κινείται, ευδοκιμεί και αναπτύσσεται, να εκτιμά τις αρετές, τα αποτελέσματα και τις πηγές του καθενός και να κυριαρχεί σε ό,τι υπόκειται στα χέρια του με το μυαλό και τη λογική του, να το λυγίζει και να το χρησιμοποιεί σύμφωνα με τη θέλησή του, όπως θέλει.

Jacob Boehme - Το πρώτο όνειρο του Αδάμ, όταν ο Θεός τον έκανε γυναίκα!

 

Το πρώτο όνειρο του Αδάμ, όταν ο Θεός τον έκανε γυναίκα!

Όταν η γήινη φύση πάλεψε με τον Αδάμ, και αυτός φανταζόταν σε αυτήν, σύντομα μολύνθηκε από αυτήν, και έγινε στην ιδιοσυγκρασία του σκοτεινός και αυστηρός: γιατί η γήινη φύση άρχισε να έχει ποιότητα, όπως το νερό που από τη φωτιά αρχίζει να βράζει, το αλεύρι των άστρων ανέβηκε και ήταν πλέον ο κύριος του σώματος. Με τον ίδιο τρόπο ο Μωυσής λέει πολύ σωστά: Ο Θεός τον ανάγκασε να πέσει σε βαθύ ύπνο, δηλαδή, όπως ήθελε το πνεύμα του από τη γήινη φύση, ο Θεός τον ανάγκασε να πέσει, γιατί με τη φαντασία του έφερε τη γήινη φύση στην ουράνια ουσία, και αυτό το Πνεύμα του Θεού, που είναι το Πνεύμα του φωτός, δεν το ήθελε, γιατί το πνεύμα του Αδάμ ήταν δημιούργημα και προερχόταν από το Πνεύμα του Θεού της αγάπης, έτσι τον ανάγκασε απρόθυμα, αλλά η γήινη φύση τον πρόλαβε νωρίτερα. Και επειδή τον ανάγκασε1, ο Αδάμ έπεσε σε αδυναμία και έπεσε κάτω από την τρίτη Αρχή, τους αστερισμούς και τα τέσσερα στοιχεία: έτσι βρισκόταν στη γήινη Μαγεία και δεν ήταν τελικά εντελώς γήινος, βρισκόταν στο Μυστήριο, κρυμμένος ανάμεσα στη βασιλεία του Θεού και τη βασιλεία αυτού του κόσμου, όπου και τα δύο Φίατ, το θείο και το γήινο, διεγείρονταν μέσα του, και δύο βασίλεια, το θείο και το κολασμένο, πάλευαν τώρα για πρώτη φορά για τον άνθρωπο.

Jacob Boehme

1. Ο Θεός δεν εγκαταλείπει εντελώς τον άνθρωπο και θέλει να διατηρήσει το μερίδιό Του σε αυτόν, αλλά αυτή η ενότητα στον Θεό που έκανε τον άνθρωπο αντανάκλαση του Θεού - ένα ομοίωμα - δεν είναι πλέον δυνατή.

Το Κλειδί του Ιάκωβου Μπαίμε

Το Κλειδί του Ιάκωβου Μπαίμε

Αναγνωρισμένος ως ένας από τους μεγαλύτερους δυτικούς μυστικιστές, ο Jacob Boehme γεννήθηκε το 1575 στο Old Seidenberg, ένα μικρό χωριό στη Silesia.  Υποδηματοποιός στο επάγγελμα, όλη η ζωή του Boehme πέρασε στην περισυλλογή και την προσευχή, αναζητώντας την πνευματική φώτιση.  Ανταμείφθηκε με διαπεραστικά οράματα για τον Θεό και τη φύση της πραγματικότητας, αποκαλύψεις τις οποίες κατέγραψε σε μια σειρά βιβλίων.  Το Clavis είναι ίσως το πιο προσιτό από όλους αυτούς τους τόμους, μια λεπτομερής, αλλά περιεκτική περιγραφή της φύσης του Θεού και της Δημιουργίας, καθώς και του ρόλου της ανθρωπότητας στην εξελισσόμενη εξέλιξη του Σύμπαντος.

Kυκλοφόρησε, υπάρχουν δέκα αντίτυπα για όποιον το θέλει να το διαβάσει. Στείλτε μου μήνυμα.

Το πρώτο έργο του Ιάκωβου Μπαίμε στα Ελληνικά.

11. Αλλά κανείς δε χρειάζεται να σκοντάψει σ' αυτό, διότι όταν ο Θεός αποκαλύπτει τα Μυστήρια του σε οποιονδήποτε άνθρωπο, τότε τον φέρνει επίσης σε ένα πνεύμα και μια ικανότητα να τα εκφράσει, όπως ο Θεός γνωρίζει ότι είναι το πιο απαραίτητο και ωφέλιμο σε κάθε, για να θέσει ξανά τις συγκεχυμένες γλώσσες και γνώμες στο αληθινό έδαφος: Οι άνθρωποι δεν πρέπει να νομίζουν ότι αυτό έρχεται τυχαία ή ότι γίνεται με την ανθρώπινη λογική.

12. Οι αποκαλύψεις των θεϊκών πραγμάτων αποκαλύπτονται από το εσωτερικό έδαφος του πνευματικού κόσμου και μεταφέρονται σε ορατές μορφές, όπως ακριβώς θα τις φανερώσει ο Δημιουργός.

13. Θα γράψω μόνο μια σύντομη περιγραφή της θεϊκής εκδήλωσης, αλλά όσο μπορώ να τα αντιληφθώ εν συντομία, και θα εξηγήσω τις παράξενες λέξεις για την καλύτερη κατανόηση των βιβλίων μας, και θα καταθέσω εδώ το σύνολο αυτών των γραπτών, ή ένα υπόδειγμα ή μια επιτομή τους, για την εξέταση και τη βοήθεια των αρχαρίων: Η περαιτέρω εξήγησή τους βρίσκεται στα άλλα βιβλία ή στην αποκάλυψη.

Εμπνευσμένο από τις εικονογραφήσεις των πρώτων εκδόσεων των έργων του Jacob Boehme

Ο Φιλοσοφικός Επιτάφιος' του W. C. Esquire για ένα Memento Mori στην Φιλοσοφική (Τάφος) Λίθο

Εμπνευσμένο από τις εικονογραφήσεις των πρώτων εκδόσεων των έργων του Jacob Boehme,  αυτό το αλχημικό διάγραμμα από τον Φιλοσοφικό Επιτάφιο του W.C. Esq. αναπαριστά ένα "Πυθαγόρειο" ή μάλλον Κοπερνίκειο σύμπαν, στο οποίο ο άνθρωπος, που βρίσκεται μεταξύ των ουράνιας και στοιχειώδους σφαίρας, περιστρέφεται γύρω από έναν ηλιακό Θεό. Τα στοιχειώδη στοιχεία του αλχημείας - θείο, πέτρες, φυτά, μέταλλα, αλάτι - στέκονται πάνω από το αρχέγονο χάος και την κολασμένη φωτιά στην οποία κατοικεί ο Σατανάς. Ανυψώνονται από τον υδράργυρο, ο οποίος δείχνει κατευθείαν προς το θείο.  Πρόκειται προφανώς για μια πνευματική καθώς και φυσική αναζήτηση.

Από το βιβλίο 'Ο Φιλοσοφικός Επιτάφιος' του W. C. Esquire για ένα Memento Mori στην Φιλοσοφική (Τάφος) Λίθο. 

Μετάφραση G.J.P.

Mysterium Magnum του Jacob Boehme

  

Mysterium Magnum του Jacob Boehme

Αυτή η εικόνα από το Mysterium Magnum του Jacob Boehme φαίνεται αρχικά να είναι ένα συμβατικό "Καμπαλιστικό διάγραμμα του Δέντρου της Ζωής". Καθώς αυτό μπορεί να εξερευνηθεί αρκετά εύκολα από τον αναγνώστη, θα επιλέξω εδώ να εξετάσω τις εσωτερικές συμμετρίες και αντιστοιχίες που αναπτύσσονται στη γεωμετρία του. Θα παρατηρήσουμε αμέσως ότι είναι επικεντρωμένο στον Χριστό και συνδέει τον κόσμο του Θεού (επάνω στον ακτινοβόλο Ήλιο) και της ανθρωπότητας (κάτω στο εννεαπλό τριαντάφυλλο). Αυτός ο κεντρικός χώρος του σχεδίου έχει τετραγωνική μορφή, στην κορυφή του οποίου ένα τρίγωνο με κατεύθυνση προς τα πάνω οδηγεί στον Θεό, ενώ από τη βάση του προβάλλει ένα τρίγωνο με κατεύθυνση προς τα κάτω.

Αυτό το σχέδιο ενσωματώνει ιδέες που συνδέονται με τα μυστήρια και ο κεντρικός χώρος συνδέει, ενώνει στον κεντρικό Χριστό, διάφορες πτυχές των μυστηρίων. Λειτουργούν δύο πολικότητες - αυτή του Επάνω και του Κάτω (πνεύμα και ύλη) - και η δεξιά-αριστερά (αρσενικό-θηλυκό, ενεργητικό-παθητικό). Γύρω από τον κεντρικό Χριστό έχουμε σε υλικό επίπεδο Ψωμί και Οίνο, που έχουν την πνευματική τους αντιστοιχία στη Σάρκα και το Αίμα.

Ο κύκλος γύρω από αυτό το τετράγωνο προσθέτει επίσης τις αντιστοιχίες του άρτου - ζωοποίηση, του οίνου - ευχαριστία, της σάρκας - άφεση αμαρτιών και του αίματος - θεία ένωση, που είναι οι τέσσερις πιο σημαντικές πτυχές των Μυστηρίων). Στα αριστερά έχουμε το φυτό σιτάρι (που φυτρώνει στο βασίλειο της Φύσης) και την Άμπελο (που είναι τοποθετημένη στο βασίλειο της Γης). Και τα δύο δέχονται μια ώθηση από ψηλά. Με το σιτάρι είναι οι θερμαντικές ακτίνες του ήλιου, ενώ η άμπελος δέχεται μια βροχόπτωση.

Το σιτάρι μπορεί να θεωρηθεί εδώ ως η ενσάρκωση του στοιχείου της Φωτιάς και το σταφύλι ως η ενσάρκωση του Νερού, και πράγματι βλέπουμε αυτά τα σύμβολα να τοποθετούνται δίπλα τους. Στο υπερκείμενο βασίλειο, δηλαδή στις σφαίρες της Χάριτος και του Ουρανού, αυτά ενσαρκώνονται στον Ήλιο και στη Σελήνη αντίστοιχα.

Έτσι, αυτός ο εικονογράφος του Boehme (και δεν είμαι σίγουρος αν αυτό μπορεί να αποδοθεί στον Gichtel ή στον Freher), επιθυμεί να φανταστούμε τα Χριστιανικά μυστήρια σαν να προκύπτουν από τη συνάντηση δύο ρευμάτων, ένα που κατεβαίνει από ψηλά (η Χάρη και το Ουράνιο) και ένα που κατεβαίνει από κάτω σε αυτό που προέρχεται από τη Γη και τη Φύση, μέσω των δύο αρχετυπικών φυτών, του Σιταριού και του Σταφυλιού.

Το τρίγωνο που δείχνει προς τα πάνω καθρεφτίζεται στο τρίγωνο που δείχνει προς τα κάτω. Έτσι, στο τρίγωνο προς τα πάνω έχουμε  καθρέφτης του  Ιεχωβά στα Εβραϊκά, ενώ κάτω έχουμε τον Αδάμ στα Εβραϊκά. Το άνω τρίγωνο επικεντρώνεται στην Πίστη στις τρεις διαστάσεις της ως Πνευματική Πίστη, Εσωτερική Πίστη και Υπερφυσική Πίστη, που συνδέονται με τα τρία γράμματα.

Οι τρεις βραχίονες του τριγώνου φέρουν δύο ομάδες όρων : 

Ανάληψη στον Ουρανό  - Ανάσταση - Αναγέννηση 

Από κάτω - Αιώνιος - Αόρατος

Κάτω, στο τρίγωνο που δείχνει προς τα κάτω με κέντρο την Αίσθηση, έχουμε τη Σωματική Αίσθηση, τη Φυσική Αίσθηση και την Εξωτερική Αίσθηση, ως τις τρεις όψεις που συνδέονται με τα γράμματα του ονόματος ADM. Οι τρεις βραχίονες του τριγώνου φέρουν:

Κάθοδος στην Κόλαση - Σταύρωση - Παλαιά γέννηση

Από πάνω - Χρονικό - Ορατό

Όλο το διάγραμμα που δείχνει ότι "όλα μαζί είναι ένα" είναι τοποθετημένο σε ένα ορθογώνιο πλαίσιο στις γωνίες του οποίου βλέπουμε τον κύβο της Γης, το πενταπλό ρόδο των αισθήσεων, τον σταυρό της πίστης και την πυξίδα των κατευθύνσεων που συμβολίζει τον Ουρανό, συνδέοντας τις πολικότητες του βασιλείου της Χάριτος και του βασιλείου της Φύσης. 

Ο Boehme βλέπει αυτά τα βασίλεια να ενώνονται στα Μυστήρια, τα οποία προέρχονται από τα στοιχεία της Φύσης και της Γης και όμως γίνονται τα οχήματα της Χάριτος και της Ουράνιας εντύπωσης.

Μετάφραση G.J.P.

Ένα τέτοιο δέντρο είναι ο Jacob Boehme (1575-1624)

 

Ένα τέτοιο δέντρο είναι ο Jacob Boehme (1575-1624)

Ο υποδηματοποιός από το Görlitz της Σιλεσίας (στη σημερινή Πολωνία), ο οποίος αποτελεί τον ιστορικό σύνδεσμο μεταξύ των μυστικιστών της Ρηνανίας (Meister Eckhart, Suso, Tauler, κ.λπ.) και των φιλοσόφων του δέκατου έβδομου, δέκατου όγδοου και δέκατου ένατου αιώνα. Τα γραπτά του Boehme είναι σχεδόν αδιάβαστα σήμερα, αλλά το απλό γεγονός της ύπαρξής του έλαμψε σαν φάρος μέσα στους σκοτεινούς αιώνες του κοσμικού "διαφωτισμού". Εδώ ήταν ένας τεχνίτης και ένας οικογενειάρχης -όχι ένας πάστορας ή μοναχός, καρδινάλιος ή αριστοκράτης- ο οποίος επιλέχθηκε για την αποκάλυψη των πιο βαθιών μυστηρίων και ο οποίος ζούσε όχι με την απλή πίστη που άρμοζε στη θέση του, αλλά με τη ζωντανή συνείδηση του Θεού. Το παράδειγμα του Boehme έδειξε ότι ο Χριστιανισμός μπορούσε να είναι κάτι περισσότερο από την ηθική και τις Γραφές (αν και ήταν αρκετά ειδικός σε αυτά), κάτι περισσότερο από τις τελετές, την αισθητική και τα μυστήρια. Θα μπορούσε να είναι μια εσωτερική πραγματικότητα πιο πραγματική από οτιδήποτε στον κόσμο και πιο πολύτιμη από οτιδήποτε θα μπορούσε να διδάξει ο κόσμος. Όπως λέει ο ίδιος για την πρώτη του μεγάλη εμπειρία του 1600, "σε εκείνο το τέταρτο της ώρας είδα και έμαθα περισσότερα από ό,τι αν είχα σπουδάσει πολλά χρόνια σε κάποιο πανεπιστήμιο... γιατί αντιλήφθηκα και αναγνώρισα το Είναι όλων των όντων".

Νέα έκθεση : Ο Χρόνος του Κρίνου: ο Μυστικιστής Φιλόσοφος Jacob Böhme και η Ανανέωση του Κόσμου

Νέα έκθεση : Ο Χρόνος του Κρίνου: ο Μυστικιστής Φιλόσοφος Jacob Böhme 

και η Ανανέωση του Κόσμου 

Ο Χρόνος του Κρίνου: Ο μυστικιστής φιλόσοφος Jacob Boehme και η Ανανέωση του Κόσμου 

Πανεπιστημιακό Μουσείο του Wrocław, Πολωνία, 25 Μαΐου - 11 Σεπτεμβρίου 2022. 

Επιμέλεια: Lucinda Martin και Claudia Brink. 

Τα τελευταία πέντε χρόνια, οι Κρατικές Συλλογές Τέχνης της Δρέσδης συνεργάζονται με την Bibliotheca Philosophica Hermetica και την Embassy of the Free Mind στο Άμστερνταμ για να παρουσιάσουν μια σειρά εκθέσεων σχετικά με το έργο και την επιρροή του Jacob Böhme (1575-1624). Μετά τους σταθμούς στη ∆ρέσδη (2017) και στο Κόβεντρι και το Άμστερνταμ (2019), η επόμενη έκθεση πραγματοποιείται στο Πανεπιστημιακό Μουσείο του Βρότσλαβ. Η σκέψη του Böhme είχε διαρκή επίδραση στη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, τη θρησκεία και την τέχνη ανά τους αιώνες. Το έργο του προέκυψε σε μια εποχή που η Ευρώπη συγκλονιζόταν από μεγάλη αναταραχή. Πόλεμοι, θρησκευτικές συγκρούσεις και επιδημίες οδήγησαν πολλούς ανθρώπους να πιστεύουν ότι το τέλος του κόσμου πλησίαζε. Σε αυτή την κατάσταση, ο υποδηματοποιός και λαϊκός φιλόσοφος από το Görlitz προσπάθησε να δώσει απαντήσεις σε υπαρξιακά ερωτήματα. Τα γραπτά του Boehme ήταν αμφιλεγόμενα και κατά καιρούς ακόμη και απαγορευμένα, αλλά τα γραπτά του επιβίωσαν, κυρίως χάρη στους υποστηρικτές του στη Silesia και τη Lusatia, οι οποίοι έφτιαξαν χειρόγραφα αντίγραφα των γραπτών του και τα διέδωσαν υπόγεια στα δίκτυά τους. Με αυτόν τον τρόπο, τα έργα του Boehme έφτασαν τελικά στις Κάτω Χώρες τον 17ο αιώνα, όπου τυπώθηκαν για πρώτη φορά, μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες και διαδόθηκαν ευρύτερα. Η ιστορία των γραπτών του Jacob Böhme συνδέεται με τον πόλεμο με διάφορους τρόπους. Αφού οι αρχές απαγόρευσαν στον Böhme να γράφει, εκείνος αρχικά υπάκουσε. Την παραμονή του Τριακονταετούς Πολέμου, ωστόσο, συνέχισε τη συγγραφή του ενόψει της περιόδου της κρίσης. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν και πάλι οι ιδέες των υποστηρικτών του Böhme που διατήρησαν κρυφά τα χειρόγραφά του στη Γερμανική πόλη Linz στον Ρήνο. Καθώς οι Ναζί υποψιάζονταν σε αυτά απαγορευμένες ιδέες, τα γραπτά κατασχέθηκαν. Ωστόσο, οι ειδικοί του Böhme κατάφεραν να μεταφέρουν τα κατασχεμένα έργα στη γενέτειρά του, το Görlitz. Εκεί τα έφεραν σε ασφάλεια από τις καταστροφές του πολέμου σε μέρη και στις δύο πλευρές του Neisse, γι' αυτό και σήμερα βρίσκονται εν μέρει στη Γερμανία και εν μέρει στην Πολωνία. Ωστόσο, ορισμένα γραπτά χάθηκαν. Η έκθεση στο Πανεπιστημιακό Μουσείο του Βρότσλαβ παρουσιάζει τα βασικά έργα του Boehme.

Jacob Boehme 1 - Θέματα που έχω παραθέσει τα τελευταία χρόνια για τον υπέροχο αυτό άνθρωπο

 3. Η Πνευματική Αλχημεία της Αναγέννησης του Jacob Boehme

Εκ πρώτης όψεως, ο Jacob Boehme ήταν ένας απίθανος υποψήφιος για να γίνει ο παραγωγικός συγγραφέας θεωρητικών και λατρευτικών πραγματειών. Γεννήθηκε σε μια εύπορη αγροτική οικογένεια στο Alt-Seidenberg κατά το έτος 1575. Κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, έμαθε προφανώς να διαβάζει και να γράφει, αλλά η εκπαίδευσή του φαίνεται να περιορίστηκε στα Γερμανικά.1 Από πολύ νωρίς, ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίστηκε ο βιογράφος του Αβραάμ φον Φράνκενμπεργκ, ο Boehme είχε αρκετές οραματικές εμπειρίες, οι οποίες οδήγησαν στις πιο καθοριστικές κατά την ενήλικη ζωή του το 1600 και το 1610. Οι τελευταίες τον ώθησαν τελικά, έναν τεχνίτη και έμπορο της εποχής εκείνης, να πιάσει την πένα και να καταγράψει τις αποκαλύψεις που είχε λάβει. Το πρώτο εξάμηνο του 1612, δημιούργησε ένα τίμιο αντίγραφο του διάσημου πρώιμου έργου του, το Morgen Röte im auffgang (Η κόκκινη λάμψη του πρωινού στην Ανατολή), γνωστότερο ως Aurora, έργο που δεν ολοκλήρωσε ποτέ.2 Σε αυτό το στάδιο, ο φιλόσοφος ούτε υποστήριζε ένα δόγμα αναγέννησης που να υπερβαίνει τη μετάφραση της Βίβλου του Λούθηρου, ούτε ήταν ιδιαίτερα εξοικειωμένος με την αλχημεία. Στην πραγματικότητα, κράτησε εμφατικά αποστάσεις από το να τον μπερδέψουν με αλχημιστή. Ωστόσο, διεκδικούσε αλχημικές γνώσεις με βάση τις θεοσοφικές του ιδέες.

Αφού περιγράψει εν συντομία τη θέση της αλχημείας στην Aurora, το κεφάλαιο αυτό επικεντρώνεται στην πνευματική αλχημεία της αναγέννησης που ανέπτυξε ο Boehme σε έργα που συνέταξε από το 1619 έως το 1622. Μετά το 1612, εξοικειώθηκε σταδιακά με την αλχημεία, και η συνάντησή του με την ψευδο-Βεϊγκελιανή αλχημεία θα πρέπει να έλαβε χώρα λίγο μετά την έναρξη της μεταγενέστερης συγγραφικής του περιόδου. Στα ώριμα έργα του, ανέπτυξε μια ολοένα και πιο διακριτή κατανόηση της εκ νέου γέννησης, σταθερά ενταγμένη στην ιστορία της σωτηρίας και περιγραφόμενη με φανερά αλχημιστική γλώσσα. Ολοκλήρωσε τις πληρέστερες παρουσιάσεις της πνευματικής του αλχημείας της αναγέννησης το πρώτο εξάμηνο του έτους 1622. Ολοκληρωμένο τον Φεβρουάριο, το περίφημο έργο του Signatura rerum (Οι υπογραφές των πραγμάτων) περιείχε ένα εκτενές απόσπασμα που βασιζόταν στην τριπλή αναλογία Lapis-Christus in nobis. Ο Boehme περιέγραφε το κεντρικό γεγονός της ιστορίας της σωτηρίας -την ενσάρκωση του Χριστού- ως μια αλχημική διαδικασία, που αντιστοιχεί τόσο στη φιλοσοφική εργασία του εργαστηρίου όσο και στην πνευματική αναγέννηση του πιστού. Περίπου την ίδια εποχή, ο Boehme ασχολήθηκε με έναν άλλο θρησκευτικό διαφωνούντα, τον Esaias Stiefel, ο οποίος ανταγωνιζόταν για μαθητές μαζί του. Στην Απολογία του, Betreffend Die Vollkommenheit des Menschen (Απολογία σχετικά με την ανθρώπινη τελειότητα), τη δεύτερη πραγματεία που απηύθυνε στον Στάφτελε, ο φιλόσοφος του Γκέρλιτς περιέγραψε την πνευματική αλχημεία της αναγέννησης και τις περίπλοκες συνδέσεις της με την ιστορία της σωτηρίας από την αρχή μέχρι το τέλος του κόσμου, από τη δημιουργία και την πτώση μέχρι τη Δευτέρα Κρίση.

Η Aurora του Boehme διατύπωσε μια γενική θέση σχετικά με την αλχημεία από την οποία δεν απομακρύνθηκε ούτε στα μεταγενέστερα γραπτά του. Το πιο σχετικό απόσπασμα βρίσκεται στο κεφάλαιο 22, σε μια ενότητα με τίτλο "Σχετικά με τα μέταλλα της γης "3 .

Εδώ ο Boehme περιγράφει τον καθαρισμό του χρυσού σε επτά στάδια. Λόγω της μεγάλης σημασίας του αριθμού επτά, οι αλχημιστές συχνά δομούσαν τις ακροάσεις του έργου τους με αυτόν τον τρόπο.4 Ενώ αυτό δείχνει ήδη ένα μέτρο εξοικείωσης με την αλχημεία (ή τη μεταλλουργία, τουλάχιστον), ο όρος "Σαλίτερ" του Boehme μπορεί να τοποθετηθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια. Αυτή η ιδιοσυγκρασία, η οποία εμφανίζεται πολλές φορές σε όλη την Aurora, ήταν η απόδοση από τον Boehme του sal niter, ο οποίος έπαιζε όλο και περισσότερο βασικό ρόλο στις αλχημικές θεωρίες γύρω στο 1600. Ένας από τους ανταποκριτές του Paul Nagel, ο Πολωνός αλχημιστής Michael Sendivogius, συνέβαλε σε αυτή την εξέλιξη με το έργο του Novum lumen chymicum (Νέο Χυμικό Φως) του 1604. Ωστόσο, η οικειοποίηση του Boehme είχε μεγαλύτερη συγγένεια με ένα έργο του Γάλλου Παρακελσιανού Joseph du Chesne, γνωστού επίσης ως Quercetanus. 5

Ήδη από την αρχή της συγγραφικής του σταδιοδρομίας, ο Boehme ήταν τουλάχιστον αόριστα εξοικειωμένος με τη μεταλλακτική αλχημεία και τις τρέχουσες τάσεις στη λογοτεχνία της.

Παρ' όλα αυτά, στο τέλος αυτού του αποσπάσματος για την Αυγή, ο Boehme αποστασιοποιήθηκε εμφατικά από το να τον μπερδέψουν με έναν αλχημιστή: "Δεν πρέπει να με θεωρείτε αλχημιστή". Δηλώνοντας άγνοια και απειρία όσον αφορά την εργαστηριακή αλχημεία, ανέφερε ότι θα μπορούσε ακόμη να δώσει υποδείξεις για την επιτυχία του μεγάλου έργου του. Υποστήριξε ότι θα μπορούσε να αντλήσει σχετικές γνώσεις με βάση την προνομιακή του πρόσβαση στο θείο βασίλειο μέσω του Χριστού που ζούσε μέσα του. Επιπλέον, ισχυρίστηκε ότι μπορούσε να προσφέρει αστρολογικές υποδείξεις για την επιλογή της καταλληλότερης ώρας της ημέρας για ορισμένες εργασίες.6 Προσεγγίζει το θέμα του -το ορυκτό ή μεταλλικό πεδίο της φύσης- με βάση την αναλογία και την αντιστοιχία με τον θεϊκό κόσμο.

Η έννοια του Ungrund στον Meister Eckhardt και στον Bohme

 

Η έννοια του Ungrund στον Meister Eckhardt και στον Bohme 

Οι μελετητές προσπαθούν να συνδέσουν την έννοια του Ungrund του Bohme με τη θεολογία του Urgrund του Meister Eckhardt 63. Ωστόσο, ο Bohme ήταν εξοικειωμένος με τον Έκχαρντ 64 και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει έναν τέτοιο όρο, αν είχε την πρόθεση να μεταφέρει αυτή την έννοια. παράδοση. Urgrund σημαίνει "πρώτο έδαφος" και θα αντιστοιχούσε στο das Nichts, όπως το έθεσε ο Bohme ως "το Τίποτα και το Παν ή η Αιώνια Ελευθερία (die ewige Freiheit)". Σχετικά με αυτό το Ungrund, το οποίο είναι ένα μη μεταφυσικοποιημένο, μη διαλεκτικό αβάσιμο θεμέλιο, ο Behme γράφει:

Η αναζήτηση της πρώτης βούλησης είναι ένα ανεδαφικό, που πρέπει να θεωρείται ως ένα αιώνιο τίποτα. Αναγνωρίζουμε ότι μοιάζει με καθρέφτη, στον οποίο βλέπει κανείς την εικόνα του, μοιάζει με ζωή, και όμως δεν είναι ζωή, αλλά μια εικόνα της ζωής και της εικόνας που ανήκει στη ζωή. Έτσι αναγνωρίζουμε ότι το αιώνιο Απέραντο από τη φύση είναι σαν καθρέφτης. Διότι μοιάζει με μάτι που βλέπει, και όμως δεν διεξάγει τίποτε στην όραση με την οποία βλέπει, διότι η όραση είναι χωρίς ουσία ... Είμαστε λοιπόν ικανοί να αναγνωρίσουμε ότι το αιώνιο Απέραντο έξω από τη φύση είναι μια βούληση, σαν ένα μάτι στο οποίο η φύση είναι κρυμμένη, σαν μια κρυμμένη φωτιά που δεν καίγεται, που υπάρχει και επίσης δεν υπάρχει. Δεν είναι πνεύμα, αλλά μια μορφή πνεύματος, όπως η αντανάκλαση στον καθρέφτη. Διότι όλη η μορφή ενός πνεύματος φαίνεται στην αντανάκλαση ή στον καθρέφτη, και όμως δεν υπάρχει τίποτε που να βλέπει το μάτι ή ο καθρέφτης, αλλά η θέαση του είναι μέσα στον εαυτό του, διότι δεν υπάρχει τίποτε πριν από αυτό που να ήταν βαθύτερο εκεί. 65

Οι Principe και Weeks 66 (ακολουθώντας τον Paul Tillich) υποστηρίζουν ότι ο Behme απέρριψε την παραδοσιακή Χριστιανική αντίληψη της creatio ex nihilo 67 και υιοθέτησε την τυπική αλχημική κοσμογονία που θεωρεί τον Salitter ως την "πρωταρχική ύλη" από την οποία ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, μια διαδικασία γνωστή ως " εκπόρευση". Ο Paul Tillich ισχυρίζεται ότι αντλεί τη θεολογία του για τη creatio ex nihilo από την έννοια του Ungrund του Behme. Με τη σειρά του, οι αναγνώσεις του Tillich για τον Behme και τους Έλληνες επηρεάστηκαν από τον μέντορά του, τον Nicolai Hartmann 68 , ο οποίος ήταν και ο ίδιος μελετητής του Behme. 

Οι Principe και Weeks προφανώς υιοθετούν επίσης την ερμηνεία του Tillich για τον Behme. Με τον τρόπο αυτό, διαιωνίζουν την εσφαλμένη ερμηνεία του Tillich για το Ungrund του Behme, σε ένα σημείο μάλιστα το συγχέουν με το Urgrund του Eckhardt.

Ακόμα και αν κάποιος επιχειρήσει να υποστηρίξει ότι η Aurora και άλλα από τα πρώιμα έργα του υποστηρίζουν τον εκπορευτισμό, τα μεταγενέστερα έργα του Behme δεν υποστηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό. Πολλά από αυτά τα ίδια τα πρώιμα έργα περιέχουν χωρία που υπαγορεύουν αδιαμφισβήτητα μια ανάγνωση ex nihilo (από το τίποτα). "Η Αιώνια Φύση, όσο αρνητικά και αν χαρακτηρίζεται, επιφέρει την ουσία χωρίς την οποία τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει (ohne Wesen nicht bestehen mag) και χωρίς την οποία δεν μπορεί να συμβεί η εκδήλωση". 69 Μια προσεκτική ανάγνωση του μεταγενέστερου corpus αποκαλύπτει ότι ο Behme διατηρεί την παραδοσιακή αντίληψη της creatio ex nihilo, επειδή το Ungrund του, το Mysterium Magnum, περιγράφει το "απόλυτο μηδέν" (όπως ορίζεται παρακάτω), από το οποίο ο Θεός δημιούργησε τα πάντα. Δηλώνει απερίφραστα ότι "δεν μπορούμε πραγματικά να πούμε ότι αυτός ο κόσμος έχει δημιουργηθεί από κάτι "70. Επομένως, ούτε το Ungrund ούτε το Salitter μπορούν να υποδείξουν μια δημιουργία από προϋπάρχουσα ύλη. Από πολλές απόψεις, η έννοια του Ungrund του Behme, η οποία "εισάγει και παράγει τον εαυτό της σε ένα έδαφος" 71 , αποτελεί το σύνολο της θεολογίας του για τη δημιουργία.

Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι η ιδέα του Jakob Behme για το Ungrund είναι συνώνυμη με την αναπαραγωγή (τη δημιουργία της φυσικής τάξης από την προϋπάρχουσα ύλη). 72

Προφανώς, η οικειοποίηση του όρου από τον Paul Tillich επηρέασε την ερμηνεία των Principe και Weeks για το Ungrund του Bohme. Ο Andrew Thatcher παρέχει την εξής εικόνα για την κατανόηση του Ungrund από τον Tillich, με βάση τους κλασικούς Ελληνικούς ορισμούς της ' ανυπαρξίας'

Το ουκ ov και το µη ov του Πλάτωνα λέγεται (στα γραπτά του Paul Tillich, vh) ότι αναφέρονται αντίστοιχα στην απόλυτη και τη σχετική µη ύπαρξη. Το ουκ ov είναι "εντελώς άγνωστο και ακατανόητο". Είναι η απόλυτη ανυπαρξία ή άρνηση του γεγονότος και είναι εντελώς κενό οντολογικής υπόστασης. Το μη ov είναι πιο δύσκολο να διευκρινιστεί. Μπορεί να σημαίνει την αρχή της διαφοράς ή της ετερότητας, με την έννοια ότι μια συγκεκριμένη οντότητα είναι αυτό που είναι και όχι κάτι άλλο. Η καλύτερη συζήτηση του μη όντος στον Πλάτωνα βρίσκεται στον Σοφιστή (237-259), όπου το µη ον περιγράφεται ως "ετερότητα" ή "διαφορά".

Ο Tillich ισχυρίζεται στην αρχή της Συστηματικής Θεολογίας του ότι το Ungrund του Bohme περιγράφει μια ανυπαρξία που είναι απόλυτη, όπως περιγράφηκε παραπάνω. Αργότερα, δηλώνει ότι το Ungrund, το οποίο για τον Tillich γίνεται "το έδαφος και η άβυσσος του Είναι" 74 είναι "μόνο" σχετικό, όπως περιγράφεται από το Ελληνικό µη ov. 75 Ακόμα αργότερα, υιοθετεί ένα Ungrund (το οποίο συγχέει με το Urgrund του Eckhardt) το οποίο κατέχει μια ενδιάμεση θέση μεταξύ του απόλυτου και του σχετικού μηδενός.

Η εννοιολογική μοναδικότητα του Bohme έγκειται στο γεγονός ότι επινόησε τη λέξη Ungrund για να περιγράψει το μη διαλεκτικό, απόλυτο μηδέν από το οποίο δημιουργήθηκε η φυσική τάξη με θεϊκή βούληση και αυτό το μηδέν από το οποίο προκύπτει ο ίδιος ο Θεός σε μια διαδικασία γνωστή ως θεογονία. 76. Με τον τρόπο αυτό, ο Behme διατηρεί τη διάκριση μεταξύ Δημιουργού και δημιουργίας (υπερβατικότητα) και, ταυτόχρονα, παρέχει μια φιλοσοφία εξελικτικού γίγνεσθαι του ίδιου του Θεού και μέσα στον ίδιο τον Θεό. Αυτή η συρροή του εκπορευτισμού και της δημιουργίας έχει συχνά συγχέεται, όπως φαίνεται στην ανάλυση του Paul Tillich που προηγήθηκε. Οι συγχύσεις αυτές προκύπτουν από την αποτυχία να διατηρηθεί η διάκριση μεταξύ δημιουργίας πρώτης και δεύτερης τάξης στη σκέψη του Bohme. Γι' αυτόν, η δημιουργία είναι διττή. Πρώτον, υπάρχει μια δημιουργία/θεογονία ex nihilo. Δεύτερον, υπάρχει μια δεύτερη τάξη δημιουργίας με την οποία η φυσική τάξη δημιουργείται μέσω μιας συνδυασμένης πνευματικής και φυσικής διαδικασίας. Ο παράγοντας με τον οποίο ο Θεός μέσω του Χριστού επιτελεί αυτή τη δημιουργία δεύτερης τάξης είναι η έβδομη μορφή, ο Salitter, η οποία είναι ταυτόχρονα φυσική και πνευματική. Αν και ο Σαλίτερ είναι μια έννοια που έχει τις ρίζες της στην προνεωτερική αλχημεία, κατανοήθηκε και έγινε αποδεκτή και από την ακαδημαϊκή χημεία του δέκατου έβδομου αιώνα, συνδέοντας έτσι δύο διαφορετικούς τρόπους κατανόησης. Για τον λόγο αυτό, η επόμενη ενότητα θα κλείσει με μια σύντομη εξέταση των τρόπων με τους οποίους το Σαλίτερ, μια ουσία, συγχέεται με το Ungrund του Bohme, που είναι το "απόλυτο τίποτα".

Απόσπασμα από το βιβλίο του Van Alan Herd 'Η Έννοια του Ungrund στον Jacob Boehme

Ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία με θέμα : Jacob Boehme - Βασικές έννοιες της φιλοσοφίας του

Ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία με θέμα : 

Jacob Boehme 

Βασικές έννοιες της φιλοσοφίας του

Φως - Σκοτάδι - Κόσμος

"Υπάρχει μια αιώνια αντίθεση μεταξύ του σκότους και του φωτός: κανένα δεν κατανοεί το άλλο, και κανένα δεν είναι το άλλο, και όμως είναι ένα ενιαίο ον" (Περί αληθινής παραίτησης 2.10). Ο Böhme αντιλαμβάνεται το  φως και το  σκοτάδι ως  αλληλοεξαρτώμενα: είναι αντίθετα που ωστόσο σχηματίζουν μια αδιάσπαστη ενότητα.

Δεν υπάρχει φως χωρίς σκοτάδι, και η αιώνια μάχη τους είναι παρούσα στα πάντα, μέσα στα φυσικά πράγματα, καθώς και μέσα στον άνθρωπο.

Το φως βρίσκεται στον πυρήνα της φύσης, είναι η καρδιά της (Aurora 25.36), και ενσαρκώνεται από τον ήλιο, ο οποίος για τον Böhme βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος.

Είναι επίσης η καρδιά της ίδιας της Θεότητας, επειδή ο Θεός "είναι η αιώνια δύναμη και το φως, όπως βλέπουμε στην εικόνα του ήλιου, ο οποίος είναι κύριος του σκότους και κάθε ύπαρξης και κυβερνά καθετί που αναπτύσσεται, ζει και ευδοκιμεί" (De signatura rerum 6.13).

Το φως είναι επομένως και η αρχή της ζωής, και η δυναμική του φωτός και του σκότους θεωρείται συγγενής με εκείνη της ζωής και του θανάτου: "η ζωή γεννιέται εν μέσω του θανάτου, και εν μέσω του σκότους, το φως" (Aurora 9.21).

Στη φύση, το φως του ήλιου επιτρέπει όλες τις διαδικασίες ανάπτυξης, αλλά στη συνολική θεώρηση του Böhme, το Θείο καθρεφτίζεται στη φύση, έτσι ώστε και στον Θεό, το φως να σηματοδοτεί την απόσταση μεταξύ του απύθμενου, θεϊκού σκότους και του Θεού ως δημιουργού.

Στο Περί της τριπλής ζωής του ανθρώπου (13.20) ο Böhme αναφέρει ότι "ο ήλιος σημαίνει τον λόγο και το μεγαλείο", με μια αναφορά στην αρχή του Ευαγγελίου του Ιωάννη, όπου ο ίδιος ο Θεός αποκαλείται Λόγος (Ιωάννης 1:1-4). Όπως για τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, έτσι και για τον Böhme, ο Υιός είναι ο φάρος του φωτός που οδηγεί τον άνθρωπο προς την υπέρβαση του σκότους, καθιστώντας δυνατή τη γέννηση σε μια νέα ζωή. Επομένως, "ο Υιός είναι η πηγή, το φως μας, και εμείς είμαστε τα αστέρια του, μας δίνει το σώμα του και τη δύναμή του, και τη λάμψη του ως φως" (Περί της τριπλής ζωής του ανθρώπου 13.22).  Αυτός είναι ο φιλοσοφικός πυρήνας της έννοιας του Böhme για το φως: εννοιολογικά, το φως συνυπάρχει με το σκοτάδι - στον Θεό καθώς και το Φως στη φύση - και όμως σε ανώτερο, θεολογικό και ηθικό επίπεδο το σκοτάδι πρέπει να ξεπεραστεί και η ανθρωπότητα πρέπει να στραφεί προς το θεϊκό φως, δηλαδή προς τον Υιό του Θεού.

Για  να  σκιαγραφήσει  το  ρόλο  του  φωτός  και  τη  σχέση  του  με  το σκοτάδι, ο Böhme χρησιμοποιεί συχνά τη μεταφορά του κεριού: "αν κοιτάξετε ένα αναμμένο κερί, βλέπετε μια παρομοίωση του θείου αλλά και της φυσικής ύπαρξης. Στο κερί, όλα είναι ανακατεμένα σε ένα ον, σε ίσο βάρος, χωρίς διαφοροποίηση, δηλαδή το λίπος, η φωτιά, το φως, ο αέρας, το νερό, η γη" (Περί της εκλογής της Χάριτος 2.19). Πριν ανάψει ένα κερί, δεν είναι ορατός κανένας εσωτερικός διαχωρισμός: όλα τα στοιχεία που σχηματίζουν το κερί συνδυάζονται μαζί για να δώσουν σχήμα στο στερεό, σκούρο σώμα του κεριού. Όταν όμως το κερί αρχίζει να καίγεται, η φωτιά αρχίζει να καταναλώνει το λίπος και το φως αναδύεται. Αυτό δείχνει ότι η δημιουργία του φωτός είναι αποτέλεσμα μιας σπίθας φωτιάς, η οποία αναφλέγει τον διαχωρισμό από τη στερεή, σκοτεινή ύλη.

Ο Böhme χρησιμοποιεί επίσης αυτή τη μεταφορά για να δώσει στους αναγνώστες του μια συγκεκριμένη αναπαράσταση της διαδικασίας με την οποία ο Θεός δημιούργησε τη φύση. Κατά την ερμηνεία του Böhme, η δημιουργία του φωτός στη Γένεση 1:3-5 ("Και είπε ο Θεός: ας γίνει φως! Και έγινε φως [...] και χώρισε το φως από το σκοτάδι") είναι μια διαδικασία διαχωρισμού που δημιούργησε ταυτόχρονα το φως και το αντίθετό του, το σκοτάδι. Το κερί παρέχει μια απτή εικόνα αυτής της διαδικασίας: "έχετε μια εικόνα αυτού σε ένα αναμμένο κερί, όπου η φωτιά τραβάει το κερί μέσα της και το καταναλώνει" (Περί της εκλογής της Χάριτος 2.15). 

Ο Böhme αντιλαμβάνεται τη φωτιά ως μια καταναλισκόμενη δύναμη, η οποία προκαλεί τον "θάνατο του σκότους" ("Sterben der Finsternis"), μετατρέποντάς το σε φως. Η διπλή φύση της φωτιάς  είναι  καθοριστικής  σημασίας  για  την  κατανόηση  της προέλευσης του φωτός από τον Böhme: η φωτιά σκοτώνει, ενώ παράλληλα  γεννά.  Η  οργή  του  Θεού,  όπως  περιγράφεται  στην Παλαιά Διαθήκη, παρομοιάζεται επίσης με φωτιά, και για τον Böhme η φλογερή πλευρά του Θείου εξυπηρετεί τον σκοπό της αποκάλυψης της φωτιάς της αγάπης, ακριβώς όπως το κερί πρέπει να καταναλωθεί για να εμφανιστεί το φως: "η οργή του Θεού πρέπει να αποκαλύψει το μεγαλείο του, όπως ακριβώς η φωτιά πρέπει να αποκαλύψει τη φωτιά" (Περί της εκλογής της χάριτος 2.1)

Επομένως, η διαδικασία διαχωρισμού μεταξύ φωτός και σκότους είναι επίσης η διαδικασία της θείας αποκάλυψης: "Ο Θεός όμως είναι το φως και η δύναμη του φωτός, και η έκχυση του φωτός είναι το Άγιο Πνεύμα" (Τρεις Αρχές 7.24). Η γέννηση του Υιού είναι ένα έργο αγάπης (Liebespiel), το οποίο όμως ξεκινά από τη δράση μιας θεϊκής βούλησης να αποκαλυφθεί, η οποία ενεργεί σαν φλεγόμενη φλόγα. Πρόκειται για μια φλογερή θέληση (Feuerwillen), η οποία προκαλεί μια διαίρεση μέσα στο Θείο και γεννά μια εσωτερική αντίθεση (Wiederwärtigkeit) (Mysterium  magnum  3.22).  Η  διαίρεση  συμβαίνει  ως  μια  πύρινη έκρηξη: "σε αυτή την έκλαμψη ή το άναμμα της φωτιάς δύο βασίλεια χωρίζονται και όμως είναι μόνο ένα" (Mysterium magnum 4.1). Η αγάπη και η οργή, το φως και το σκοτάδι, αποκαλύπτονται για πρώτη φορά ως αποτέλεσμα αυτής της ανάφλεξης, ωστόσο ο Böhme επιμένει ότι εξακολουθούν να νοούνται ως μια ενότητα, η οποία κρύβει μια εσωτερική σύγκρουση, που την καθιστά ζωντανή.

Το φως και η αγάπη είναι ένα και το αυτό στο πρόσωπο του Υιού, ο οποίος είναι η καρδιά της Θεότητας: "η πραότητα είναι ο Υιός του Θεού, ο λόγος του Πατέρα, ονομάζεται επίσης πρόσωπο, λάμψη, αγάπη, θαύμα" (Περί της Τριπλής Ζωής του Ανθρώπου 4.67). Ο Υιός καθιστά την καταστροφική φωτιά του Θεού ζωογόνο πηγή φωτός διαπερνώντας τη φωτιά: "αυτή η αγάπη και το φως κατοικεί στη φωτιά και διαπερνά τη φωτιά" (Quaestiones Theosophicae 18.17). Το φως είναι έτσι ικανό να μεταμορφώσει τη φωτιά κάνοντάς την ήπια και ζεστή, αντί για βίαιη και καυτή: "το φως έκανε τη θερμότητα ήπια" (Aurora 25.36).

Ο Υιός είναι επίσης η πηγή του φωτός και της δύναμης μέσα στην ψυχή κάθε ανθρώπου: "το φως που λάμπει μέσα στην ψυχή σου, ώστε να μπορείς να αναγνωρίζεις τη δύναμη και να καθοδηγείς τον εαυτό σου, σημαίνει ο Θεός ως Υιός, ή η καρδιά, η αιώνια δύναμη" (Τρεις Αρχές 7.25). Όμως κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέξει αν θα συνταχθεί με το φως ή με το σκοτάδι, με το καταστροφικό ή με το ήπιο πυρ, επειδή η αντιπαράθεσή τους στον κόσμο δεν επιλύεται μια για πάντα. Στο Περί της Ενσαρκώσεως του Ιησού Χριστού, ο Böhme εξηγεί ότι ο κόσμος της "οργής  της  φλογερής  φύσης"  ("Grimm  der  feurigen  Natur"),  και  ο κόσμος του φωτός είναι αλληλένδετοι, και ότι η ανθρώπινη ζωή αιωρείται έτσι μεταξύ των δύο: "Επιπλέον, κατανοήστε την ανθρώπινη ζωή σε δύο σχήματα, το ένα σύμφωνα με τη φωτιά της φύσης, και το άλλο σύμφωνα με τη φωτιά του φωτός, που καίει στην αγάπη, στην οποία εμφανίζεται το ευγενές ομοίωμα του Θεού" (Περί της Ενσαρκώσεως του Ιησού Χριστού III, 5. 13).

Ακολουθώντας το φως, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει πραγματικά εικόνα του  Θεού. Σχολιάζοντας ένα χωρίο  από το  Ευαγγέλιο  του Ιωάννη, ο Böhme εξηγεί ότι το φως του Χριστού λάμπει μέσα από το σκοτάδι του υλικού κόσμου: "Ο Χριστός λέει: Εγώ είμαι το φως του κόσμου, όσοι με ακολουθήσουν θα έχουν το φως της αιώνιας ζωής. Ιωάννης 8:12 [...] Όταν λοιπόν τον αντικρίζουμε, εισερχόμαστε μέσα στο φως: είναι το πρωινό αστέρι και γεννιέται μέσα μας, ανατέλλει μέσα μας και λάμπει μέσα στο σκοτάδι της ζωής μας" (Περί της Ενσαρκώσεως του Ιησού Χριστού ΙΙΙ. 6.40). Το φως του Χριστού ανυψώνει έτσι τον άνθρωπο σε μια ζωή που υπερβαίνει την υλικότητα του σώματος, το οποίο περιγράφεται εδώ με παρόμοιους όρους με το σώμα του κεριού πριν αναφλεγεί.

Από την άλλη πλευρά, όσοι δε στρέφονται προς το φως βρίσκονται σε κατάσταση ύπνου, τυλιγμένοι σε μια μόνιμη νύχτα: "ο τυφλός, που δε βλέπει το φως του κόσμου, θεωρείται σαν κάποιος που κοιμάται και ονειρεύεται" (Περί της Ενσαρκώσεως του Ιησού Χριστού 6.37). Το πιο ριζοσπαστικό  παράδειγμα  είναι  ο  Εωσφόρος,  ο  άγγελος  που  αρχικά ήταν ο "φορέας του φωτός", αλλά που πήρε το μέρος του σκότους και της καταστρεπτικής φωτιάς, και έτσι μετατράπηκε σε διάβολο. Αν ο Εωσφόρος ήταν κερί, θα μπορούσε κανείς να πει   ότι έκαψε το λίπος πολύ γρήγορα και έτσι το φως έσβησε σύντομα: "θριάμβευσε για λίγο με το φλεγόμενο φως του, όταν όμως το φως του έσβησε, έγινε ένας μαύρος διάβολος" (Αυγή 15.30). Όσοι όμως αναγνωρίζουν το φως της αποκάλυψης του Θεού θα ξεφύγουν από το σκοτάδι, τη φωτιά και την οργή και θα κατανοήσουν ότι "το σκότος δεν μπορεί να συλλάβει το φως" (Τρεις Αρχές 7.29),  απηχώντας για άλλη μια φορά το Ευαγγέλιο του Ιωάννη: "το φως λάμπει μέσα στο σκοτάδι και το σκοτάδι δεν το κατανόησε" (Ιωάννης 1,5). Έτσι, το φως μπορεί τελικά να στεφθεί κυρίαρχος και κυβερνήτης του σκότους και το σκοτάδι θα νικηθεί.

Οι Πρώτες Επαφές του Jacob Böhme

 

Οι Πρώτες Επαφές του Jacob Böhme

Αν και ο Jacob Bohme θεωρείται συχνά προφήτης ή ιδιοφυΐα, που έγραφε μόνος του τη μελέτη του, στην πραγματικότητα ήταν μέρος ενός δικτύου ανθρώπων με παρόμοια ενδιαφέροντα. Η γενέτειρά του, η πόλη Gorlitz/Zgorzelec, σήμερα στα σύνορα μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας, ήταν ένα σταυροδρόμι, όπου οι διανοούμενοι συγκεντρώνονταν για να συζητήσουν τις φυσικές επιστήμες της εποχής και τις ιδέες μιας σειράς θρησκευτικών μεταρρυθμιστών - όχι μόνο από τις κυρίαρχες ομολογίες του Καθολικισμού, του Λουθηρανισμού και του Καλβινισμού, αλλά και θρησκευτικές μειονότητες όπως οι Schwenkfelder και μεμονωμένοι προφητικοί κήρυκες και συγγραφείς. Επιπλέον, οι γύρω περιοχές όπου ο Bohme πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του - η Lusatia και η Silesia - ήταν ένα χωνευτήρι εθνοτήτων και γλωσσών. Εδώ ζούσαν Γερμανοί, Πολωνοί, Σλάβοι, Μοραβιανοί, Βοημοί και άλλοι, και αυτό αντικατοπτρίζεται στα τοπωνύμια. Οι πόλεις συχνά φέρουν τόσο Γερμανικά όσο και Πολωνικά ονόματα, ή μερικές φορές τα ονόματα είναι στη Σλαβική Σορβική γλώσσα.

Ο ιστός των επαφών του Bohme αποτελούνταν από διαφορετικούς ανθρώπους από όλη αυτή την περιοχή, όπως προφήτες, γιατρούς, αλχημιστές, λατρευτικούς συγγραφείς και ευγενείς προστάτες που του έστελναν χρήματα, βιβλία και δώρα. Την περίοδο αυτή, τα γραπτά διανέμονταν συχνά ως χειρόγραφα αντί για τυπωμένα βιβλία, και στα δίκτυα του Bohme, οι γραφείς έφτιαχναν χειρόγραφα αντίγραφα των κειμένων του, τα οποία μοιράζονταν μεταξύ τους. Λίγα μόλις χρόνια μετά τον θάνατο του Böhme, τα γραπτά του έφτασαν στις Κάτω Χώρες και την Αγγλία. Το έργο του μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της πρώιμης νεότερης περιόδου. Η σκέψη του αντηχεί σήμερα στο έργο σύγχρονων καλλιτεχνών, συγγραφέων και φιλοσόφων. Ωστόσο, χωρίς τις πρώτες συναινέσεις του Böhme, τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί. Τα κείμενά του ήταν επί μακρόν απαγορευμένα στις Γερμανόφωνες περιοχές, αλλά οι πρώτοι αναγνώστες του Böhme, οι περισσότεροι από τους οποίους προέρχονταν από τη Lusatia και τη Silesia, διατήρησαν τα γραπτά του.

Τις κράτησαν ζωντανές σε χειρόγραφα αντίγραφα που κυκλοφορούσαν σε υπόγεια δίκτυα. Αργότερα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να τυπωθούν τα γραπτά του. Σε αυτή την ενότητα παρουσιάζονται μερικά από τα μέρη και τα άτομα στα πρώιμα δίκτυα του Böhme που ήταν τα πιο σημαντικά για τη διατήρηση της κληρονομιάς του. Το 1622 ο ευγενής Hans-Christoph von Schellendorf στο Adelsdorf κοντά στο Liegnitz έγραψε στον Jacob Böhme, ζητώντας του να σχολιάσει ένα περίεργο γεγονός: η ταφόπλακα της γυναίκας του είχε αρχίσει να κλαίει αληθινά δάκρυα. Οι γιοι του Schellendorf είχαν πεθάνει ενώ πολεμούσαν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο ευγενής ήθελε τη γνώμη του Böhme για το αν υπήρχε κάποια σχέση μεταξύ αυτών των δύο περιστάσεων. Η απάντηση του Böhme σε αυτή την επιστολή -που υποστήριζε ότι μαγικές δυνάμεις διαποτίζουν τον κόσμο και συνδέουν το παρόν με το μέλλον- έγινε μια γνώμη που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από άλλους θεόσοφους όπως ο Abraham von Franckenberg και ο Johann Theodor von Tschesch.

Αυτή η αγροτική κοινότητα που βρίσκεται ανατολικά της εμπορικής πόλης Seidenberg (Zawidów) ήταν η γενέτειρα του Jacob Böhme το 1575. Ο γιος ενός τοπικού αγρότη που ήταν επίσης ανώτερος της εκκλησίας, ο Böhme διορίστηκε σε έναν υποδηματοποιό στο Zawidów, μια πόλη στον εμπορικό δρόμο που συνέδεε το Görlitz με τη Βοημία. Μόλις το 1599 ο Böhme, έχοντας αποκτήσει τον τίτλο του "Master" του επαγγέλματός του, μετακόμισε στο Görlitz. Παρά την καταγωγή του από το Alt Seidenberg, υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις ότι τα θεοσοφικά του δόγματα έτυχαν υποστήριξης εκεί. Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο χωριό υπήρχε ένα μνημείο του Böhme. 

Με έδρα το Gymnasium Schoenaichianum, ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα ανώτερης εκπαίδευσης, το Beuthen an der Oder δεν ήταν απλώς μια εμπορική πόλη, αλλά φιλοξενούσε μια ακμάζουσα πνευματική κοινότητα. Το σχολείο προσέλκυσε μαθητές και μορφωμένους επισκέπτες κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του, πολλοί από τους οποίους είχαν διασυνδέσεις με το Görlitz, μεταξύ αυτών και ο ποιητής Martin Opitz. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1620, η πόλη έγινε κέντρο των αντιφρονούντων θρησκευτικών απόψεων. Οι οπαδοί του αντινομιστή της Ερφούρτης Esajas Stiefel ζούσαν εκεί, ενώ ο Böhme βρήκε υποστήριξη από ευγενείς όπως ο Friedrich von Kreckwitz. Ένας καθηγητής ιατρικής στο Schoenaichianum, ο Gottfried Freudenhammer von Freudenheim, ήταν αντιγραφέας και ανταποκριτής του Böhme. Άλλοι υπερφορείς του Böhme στο Beuthen ήταν, μεταξύ άλλων, ο εισπράκτορας διοδίων Kaspar Lindner, ο σχολικός δάσκαλος Abraham Bernhard, και ο κύριος του κελαριού του δημοτικού συμβουλίου. 

Σπίτι του Τσέχου ευγενούς Ladislav Velen ze Žerotína, αυτός ο μικρός θύλακας στην αγροτική Βοημία έγινε σημείο συνάντησης ετερόδοξων θρησκευτικών προσωπικοτήτων κατά τη δεκαετία του 1620. Ο ίδιος ο Ladislav Velen ze Žerotína ενδιαφερόταν από καιρό για τη φιλοσοφία της θρυλικής μορφής του Ερμή Τρισμέγιστου και από το 1625 καλωσόρισε στο σπίτι του προσωπικότητες όπως ο Μοραβός παιδαγωγός Jan Amos Comenius, ο προφήτης Christoph Kotter από το Sprottau και ο Johann Gesellius από το Straßburg (Στρασβούργο). Ο Gesellius, ο οποίος είχε προηγουμένως ζήσει στο Görlitz για αρκετά χρόνια, δεν ήταν μόνο ο δάσκαλος του μικρότερου γιου της ze Žerotína, αλλά ήταν επίσης αντιγραφέας, αναγνώστης και φίλος του Böhme.

Είναι γνωστό ότι ο Böhme επισκέφθηκε αρκετές φορές το Μπρέσλαου και είχε εμπορικές σχέσεις εκεί. Μερικές φορές ο Böhme ζητούσε από αυτές τις επαφές, όπως ο έμπορος sable (δέρμα ζιμπελίνας) Andreas Hannibal ή ο γιατρός Dr. Matthias Giller von Lilienfeld, να προωθήσουν επιστολές και θεοσοφικά κείμενα σε άλλους, όπως οι οπαδοί του στο Troppau/Opawa. Μετά τον θάνατο του Böhme το 1624 και τον αναγκαστικό επανακαθολικισμό τεράστιων περιοχών της Σιλεσίας το 1628, η πόλη έγινε καταφύγιο και σημείο συνάντησης για αναγνώστες, οπαδούς και ανταποκριτές, μεταξύ άλλων για τους Abraham von Franckenberg, Wilhelm Schwartz, Abraham von Sommerfeld, Gott fried Richter και Johannes Scheffler. Γεννημένος στο Μπρέσλαου, ο Scheffler επηρεάστηκε βαθιά από τα γραπτά τόσο του Böhme όσο και του Franckenberg.

Από θυμό για την απόρριψη του μυστικισμού από τη Λουθηρανική εκκλησία, ο ίδιος το 1653 ασπάστηκε τον καθολικισμό και άλλαξε τον το όνομά του σε Angelus Silesius, ή "Άγγελος της Σιλεσίας". Ωστόσο τα εμπνευσμένα από τον Böhme ποιήματά του συνέχισαν να μεταδίδουν τις ιδέες του φιλοσόφου στις επόμενες γενιές. Σήμερα, η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Βρότσλαβ είναι ένα από τα από τις σημαντικότερες αποθήκες πρωτότυπων βιβλίων του Μπαίμε, χειρογράφων και πρώιμων εκτυπώσεων, και αποτελεί κέντρο για τον μελλοντική έρευνα.

Leigh T.I. Penman σε συνεργασία με τη Lucinda Martin

Από το βιβλίο : Η Εποχή του Κρίνου

Ο Μυστικός Φιλόσοφος Jacob Böhme και η Ανανέωση του Κόσμου

Το πρώτο διάγραμμα από τα 13 του Dionysius Freher (1649-1728)

 

Το πρώτο διάγραμμα από τα 13 του Dionysius Freher (1649-1728) 

Ο Dionysius Freher (1649-1728) ήταν επί μακρόν μαθητής του Jacob Boehme, περισσότερο γνωστός για τα 13 διαγράμματά του που δημοσιεύτηκαν ως "Μια απεικόνιση των βαθιών αρχών του Jacob Behmen, του Τευτονικού Θεόσοφου".

Σχήμα Πρώτο:

Ο Θεός χωρίς κάθε φύση και πλάσμα.

Ο αδιαμόρφωτος Λόγος στην Τριάδα χωρίς όλη τη Φύση. (βλέπε Mysterium Magnum κεφ. 4:8)

Η Αιώνια Ενότητα ή Μοναδικότητα, βαθύτερα από ό,τι μπορεί να φτάσει οποιαδήποτε Σκέψη.

Το Άλφα και το Ωμέγα, η Αιώνια Αρχή και το Αιώνιο Τέλος, ο Πρώτος και ο Τελευταίος.

Η μεγάλη Απαλότητα, Πραότητα, Ακινησία κ.λπ.

Το Τίποτα και το Παν. Η Αιώνια Ελευθερία.

Άβυσσος, χωρίς Χώρο, Χρόνο και Τόπο.

Η Ακίνητη Αιωνιότητα. Mysterium Magnum χωρίς Φύση. Χάος.

Ο Καθρέφτης των Θαυμάτων ή ο Θαυμάσιος Οφθαλμός της Αιωνιότητας.

Η πρώτη Θερμοκρασία, ή Θερμοκρασία στο Τίποτα, μια ήρεμη, γαλήνια Κατοικία, αλλά χωρίς καμία Λάμψη και Δόξα.

Η Τριάδα που δεν εκδηλώνεται, ή μάλλον, το Τριαδικό Ανεξερεύνητο Ον, το οποίο δεν μπορεί να είναι αντικείμενο οποιασδήποτε δημιουργημένης Κατανόησης.    

Το Κείμενο

Αυτό το Αβυσσαλέο Τίποτα θα εισαχθεί σε Κάτι, δηλαδή,  στη Φύση, δηλαδή στις Ιδιότητες: και μέσω της Φύσης στη Δόξα και τη Μεγαλειότητα. Αυτό τώρα γίνεται -

από μια Αιχμηρή, Σκληρή ή Ισχυρή Επιθυμία, που αντιπροσωπεύεται από αυτή την Ακατέργαστη και Σκοτεινή Κυκλική Γραμμή: Η οποία επιθυμία μετατρέπεται μαζί με την επιθυμία (αλλά όχι αναμεμειγμένη ούτε...

από μία μαλακή, πράα ή τρυφερή επιθυμία, που αντιπροσωπεύεται από αυτή τη λεπτότερη κυκλική γραμμή: Η οποία επιθυμία βγαίνει μαζί με (αλλά κρυφά και ακατανόητα προς) την Επιθυμία μέσω...

Από την εισαγωγή του βιβλίου Aurora του Jacob Behmen

 

''Τα μέρη της Γραφής που αναφέρονται στο σχήμα.

Αποκ. 1.

4. Ο Ιωάννης εις τας Επτά Εκκλησίες στην Ασία, η Χάρη ας είναι σε σας, και η Ειρήνη από αυτόν που είναι, και που ήταν, και που πρόκειται να έρθει, και από τα επτά Πνεύματα που βρίσκονται μπροστά στον Θρόνο του.

Αποκ. 4.

3. Και υπήρχε ένα Ουράνιο Τόξο γύρω από τον Θρόνο, στην Όραση σαν ένα σμαράγδι.

5. Και από τον Θρόνο εκπορεύονται Αστραπές και Βροντές, και Φωνές: Και υπήρχαν επτά Λαμπάδες Πυρρός που καίγονταν μπροστά στον Θρόνο, που είναι τα Επτά Πνεύματα του Θεού.

6. Και ενώπιον του Θρόνου υπήρχε μια Θάλασσα από Γυαλί σαν  Κρύσταλλο: Και στη Μέση του Θρόνου, και γύρω από τον Θρόνο, υπήρχαν τέσσερα θηρία γεμάτα μάτια έμπροσθεν και όπισθεν.

7. Και το Πρώτο Θηρίο ήταν σαν Λιοντάρι, και το Δεύτερο Θηρίο σαν Μοσχάρι, και το Τρίτο Θηρίο είχε Πρόσωπο ως Άνθρωπος, και το Τέταρτο Θηρίο ήταν σαν Ιπτάμενος Αετός.

8. Και τα τέσσερα Θηρία είχαν καθένα από αυτά Φτερά γύρω τους, και ήταν γεμάτα μάτια εντός, και δεν ξεκουράζονταν Μέρα και Νύχτα, λέγοντας: Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος ο Θεός Παντοδύναμος, ο οποίος ήταν, και είναι, και πρόκειται να έρθει.

9. Και όταν αυτά τα θηρία έδωσαν δόξα και τιμή και ευχαριστίες σε αυτόν που κάθεται πάνω στον θρόνο, που ζει εις τους αιώνας των αιώνων.

10. Οι Είκοσι Τέσσερις Πρεσβύτεροι γονατίζουν ενώπιον σε αυτόν που κάθεται επί του Θρόνου, και τον προσκυνούν που ζει εις τους Αιώνες των Αιώνων, και ρίχνουν τις Κορώνες τους ενώπιον του Θρόνου, λέγοντας:

11. Άξιος είσαι Ω Κύριε, να λάβεις την Δόξα και την Τιμή και την Δύναμη, γιατί εσύ έκτισες, τα πάντα, και για την Ευχαρίστησή σου υπάρχουν και δημιουργήθηκαν.

Ησαΐας. 9.

2. Ο Λαός που περπατούσε μέσα στο σκοτάδι, είδε ένα μεγάλο Φως, οι κατοικούν τες στη Χώρα της Σκιάς του Θανάτου, επάνω τους έλαμψε το Φως.

Ματθαίος. 4.

16. Ο Λαός που κάθονταν στο Σκοτάδι μέγα Φως είδε, και σε αυτούς που κάθονταν στην Χώρα και τη Σκιά του Θανάτου, το Φως ανέτειλε σε αυτούς. ''

Revelatio Omnium Revelationum - Αποκάλυψις πασών Αποκαλύψεων