Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

The Μinotaur, the Soul and the Εgo


The Μinotaur, the Soul and the Εgo

A human being is always seeking wisdom and truth. But the truth has never been hidden; the human being hides himself from it, because he allows himself to be guided by the Minotaur, the bull, the primordial drive of self-maintenance. 
He who enters the labyrinth to engage in the confrontation with his own Minotaur, should stand in the triangle of knowledge, love, deed. There he will see what the world is up to and he will behold the original unity of everything and everyone.

Addresses from the Haarlem Main Temple

Yet among the mature we do impart wisdom, although it is not a wisdom of this age or of the rulers of  this age, who are doomed to pass away. But we impart a secret and hidden wisdom of God, which God decreed before the ages for our glorification.’ We can find these words in Paul’s First Letter to the Corinthians. We are all people who seek wisdom and truth, but not the truth that is the result of images and ideas. 

Truth, based on mental concepts, is hollow and empty, because when our images and thoughts disappear, this truth will also disappear. And it is certain that our thoughts and images will disappear. Jesus, the human being who is awakened in God, says: ‘I am the way, and the truth, and the life.’ Way, truth and life are the same; they are three words for one reality, namely wisdom, not the wisdom of this age and of this earth, as Paul says, but true, divine wisdom is truth and life in one.

Therefore, true wisdom is not abstract, mental knowledge, and not information collected and stored in the databank of our brain. The mind is a necessary tool, but wisdom is the gift of God that sets us aglow with its warmth from the depth of our heart and ultimately irradiates our being as Light and life. The wisdom of the gnostic is folly in the ears and eyes of this world. In classical antiquity, the great sages were also called prophets and seers, often described or represented with a blindfold before their eyes.

The blindfolded seer is, indeed, a peculiar paradox. It does not mean that the sage or seer does not see this world; he sees and fathoms it better than any other person. It means that he is no longer touched by this world; he has become blind to the world; he beholds the world from another, higher plane or level. His earthly senses have become still, blind, but his spiritual senses are wide-awake. 

The sage is no longer entangled in the nets of life in matter. On earth, he does what has to be done. He follows the suggestions of the Light in his heart, and he is blind or deaf to the suggestions of the ego, if they might still exist – the blindfold covers his eyes and ears. He beholds the original unity in God of everything and everyone. He has destroyed the delusion of the separated life as an ego, or rather, he has destroyed the primordial inner being.

He has recognised that the point of view that we, as ego, are independent, autonomous individuals, is our greatest mistake and limitation. He has left this point of view behind, abandoning it forever. In our Spiritual School, it is the process that is called the endura, the gradual neutralisation of our egocentric existence. The essence of the sage is found in the Gnosis, in the omnipresent, spiritual Light. 

Indeed, true wisdom is complete folly in the eyes and ears of this world – it is not the wisdom of this age, not dated wisdom; it is not the wisdom of the so-called rulers of this earth. The rulers and the age will perish, and their wisdom with them. Therefore, the blindfold of the seer has a profound meaning. Without this blindfold, we go astray in the self-created labyrinth of this world.

The blindfold is the attribute and symbol of the endura. True seeing, spiritual seeing, is not possible without this blindfold. If the pupil ever wants to wake up unto true wisdom, he or she must first have been blindfolded, while our earthbound thinking, our mind and longing, focused on matter and ego, will have to become silent.

Obviously, they fulfil very necessary functions in the earthly life of the personality, but other than that, they are silent. The voice of the sage can only be heard in the silence. The I decreases; he, the other one, the true, original, inner being, that which I truly am as a child of God, arises from its hiding to true life and is ultimately raised from the grave.

Now the question crops up: What comes first in our life? This is not a rhetorical question; it is a vital question. It determines, to quote Shakespeare’s words ‘to be or not to be’. Upon awakening in the morning when Now the question crops up: What comes first in our life? This is not a rhetorical question; it is a vital question. It determines, to quote Shakespeare’s words ‘to be or not to be’. Upon awakening in the morning when another day begins, what is the first thing that comes to mind? 

The pleasant surprises or disappointments that the day will bring or which resulted from the days before? The problems that exist, that have existed or that are still to come: the things that we reject, that we do not want, or the things that we would like very much, unpleasant situations, pleasant situations, our health, our material certainties or uncertainties? 

What comes first in our lives? Is it perhaps the inextinguishable longing for truth, for true life, the deep yearning for wisdom, for freedom, not as a spiritual flight, but as no longer being able to do otherwise? Of course, by all kinds of methods, we are able to train our thinking to make a certain idea prevail, but the way to liberating wisdom is not a method, not an exercise, not a technique, belonging to the so-called wisdom of this age.

The ego has a whole range of pitfalls. J. van Rijckenborgh once said: a human being is born with the yearning for truth; it is the jewel in the heart that has radiated since his birth. Obviously, a great deal preceded it during previous incarnations. A Rosicrucian is not ‘made’ and he cannot be ‘produced’ by any method. He is born a seeker for reality. It is an undefinable longing that blows as a vague memory in our heart during childhood. 

Many children feel it, experience it, and sometimes do not know what to do with it, or cannot get any help for this deep, inner feeling. Perhaps you recognise something of this. They were those wonderful moments in childhood, when you felt that there was more than what you saw and heard and were offered from all sides.

There was a calling, a homesickness; there were moments of inexplicable longing, sometimes of a knowledge, which you could not share with anyone; you remained silent and became older. And along with becoming older, there was a chance that this inexplicable longing became covered by the earthly layers of developing life in matter. Nevertheless, the jewel in the heart does not allow itself to be silenced. 

This is why so much may happen in a human life. And ultimately, we have assembled here in this temple of the Rosycross, in the temple of wisdom, truth and life, in the temple where we receive the power to walk the path. ‘I am the way, and the truth, and the life.’ These words of Jesus resound in our heart. We did not allow the jewel to be buried under the earth layers. We continued to react to the call. We did not let go of the wonderful longing and the undefinable knowledge of our childhood.

And now we ask ourselves: What really comes first in our life? Perhaps the answer crops up from silent contemplation, detaching from the mists of everyday life, and confronts us, perhaps for the umpteenth time, with the sole purpose of our presence on this planet. This purpose is finding the truth concerning the all-existence, our own life and the realisation of this truth in and through our own life. 

Therefore, we know that truth can never be abstract, mental knowledge, but is life, and ultimately also our life and being. The truth has never been hidden from the human being, but the human being hid himself from it. An old saying says: There are a thousand veils between man and God, but none between God and man.

The human being is standing with his back to the truth. The Spiritual School would like to help, stimulate and incite the seeking human being to repent and turn heart and head towards the Light. All of us are seekers for the truth. We have an unquenchable thirst for liberating wisdom. 

Deep within, we know that ‘way, truth and life’ are one. We seek true fulfilment of life. We long, as Paul says: ‘for the wisdom of God, which God decreed before the ages for our glorification.’ None of us can say that he or she has already achieved this glorification. The concept of ‘achieving’ or ‘having achieved’ puts us on the wrong track,

The call resounds to us: Do not turn your back on the Light! However, how often does it not happen that we nevertheless do so? A word, a remark, a certain situation, and we are flung into the eddy of the ego, and sometimes this happens as quick as lightning. Do not turn your back to the Light, and do not continue on the old path! Dare to wind the blindfold around your head and open your inner organs of perception to the Light. When you were still a child, you had already been given the thread of Ariadne. Never let go of this thread again! We certainly know the classical legend woven around the thread of Ariadne. 

We do not want to go more deeply into this legend now, but only highlight a few main elements. There is the labyrinth, the chaos and tangle of our sensory activities and reactions, the labyrinth of our longing and desires, and above all the tangle of our thoughts and drives. Next we see Theseus, the human being who is called by the Light and is threatened to be overwhelmed by the earthly power, living in the centre of the labyrinth, the nucleus fire of the ego.

It is the Minotaur, the bull, the primordial drive of self-maintenance. And we also see Ariadne, love, offering her thread, the thread of insight and inner knowledge, to Theseus, the human being who seeks liberation. And she gives him the sword, with which he can defeat the Minotaur, the sword as the power to act, to turn love and insight into action. We may recognise the triangle: love, knowledge, deed. 

They are the three words, chiselled in the memorial stone for our Grandmaster in the Rose garden at Noverosa. In his own labyrinth, Theseus defeats the bull, the driving power of self-maintenance and egocentricity. He knows how to use the sword, given to him by love. The thread of insight, knowledge and clear perception, which he had fastened at the entrance when he entered the labyrinth, shows him the way back to the exit, to the liberation. This is a very profound idea: before entering the labyrinth to be confronted with our own Minotaur, we have to stand in the triangle.

True love, impersonal love, is the basis of the triangle. It is the divine love that sets our heart aglow from within and also constitutes the breeding ground of the living powerfield of the Spiritual School that is omnipresent. The two other sides of the triangle, arising from love, are clear insight or knowledge and the power to act. All of us have these three divine gifts at our disposal – here and now, and we should not have any doubt about this. However, we also must have the courage to truly stand in this triangle. 

The poet Goethe expressed it very strikingly in his tragedy, Faust: ‘What you have inherited from your forebears, acquire it to possess it.’ We may bear the divine inheritance of our Father, it is at our disposal without price, but this does not mean that we really possess it consciously. We have to obtain it, we have to prove by our mode of life that we allow ourselves to be possessed by this inheritance.

We possess it when it possesses us and we wholly surrender to it. We must absolutely move the centre of gravity of our old life to the depth of our heart, as the answer to the questions: what comes first in our life? Is to be found in this depth? If we are prepared to give up our old life for a life in light, truth and freedom, the answer will be clear. 

What matters in the old life is the existence of the ego. Whichever way we look at it, the ego is the pivotal point around which everything turns. It relates everything to itself. This is why it is an ego, after all. With regard to this bull, the Minotaur, we still think of another place where we encounter the sword, namely in chapter 10 of the Gospel of Matthew, where Jesus says: ‘I have not come to bring peace, but a sword.’

This statement is seriously misinterpreted, not only due to ignorance, but also due to deliberate misleading in order to force dissenters, by mental or physical violence, to give up their so-called errors and, if this does not succeed, to wipe them from the face of the earth by the sword. The word ‘sword’ is then used literally as well as metaphorically. History is replete with examples of this until this very day. ‘I have not come to bring peace, but a sword.’ On the path to liberation, there is absolutely no sweet peace for the ego, something like a nice, quiet place, where the I might sunbathe in the ‘gnostic light’. 

There is no liberation for the I, but from the I. To this end, Jesus hands us the sword – Jesus himself is the sword, the power of the resurrected, divine, inner human being, who defeats the bull in his own labyrinth. This sword is never used against something or someone outside ourselves. It is the sword that cleaves our old being. It is not the I that defeats the I – if this would succeed, the I would become supreme – but this sword gains the victory in the labyrinth of the ego.

We are only asked for total surrender, conscious selfsurrender, to the triangle of love, insight and power, or love, knowledge and deed, radiating in us. The source of this triangle can be found in the depth of our heart, where the new centre of gravity of our life is lying. Once the old being has been defeated, a wholly different consciousness emerges that does not show any similarity to the old egocentric consciousness. The new consciousness is microcosmic; it does not have a centre of the I, and it does not possess one specific focal point.

The reborn microcosm itself is wholly conscious. From old pictures, we know those beings with wings, within and without, wholly covered with eyes. Wings represent the fiery, radiant structure of force lines of the microcosm, and an eye symbolises consciousness, particularly the eye within the triangle. However, microcosmic consciousness is not the end of the journey. Is there actually an end in the divine development? The microcosmic consciousness is taken up into the divine cosmic consciousness and this, in its turn, is taken up into the conscious, macrocosmic state, into the universal consciousness.

Free Pentagram Volume 32  Number 5  2010

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Δημόσια διάλεξη : Η αναζήτηση του Γκράαλ και η απουσία νοήματος στον σύγχρονο άνθρωπο



 Η Διεθνής Σχολή του Σύγχρονου Ροδόσταυρου 
Lectorium Rosicrucianum 
σας προσκαλεί στη δημόσια διάλεξη

Η αναζήτηση του Γκράαλ 
και η απουσία νοήματος στον σύγχρονο άνθρωπο

 Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013 στις 20:00 

Είσοδος Ελεύθερη

Οδός Βατάτζη 4 και Ασκληπιού (Λυκαβηττός) Αθήνα 


 LECTORIUM ROSICRUCIANUM HELLAS
Διεθνής Σχολή του Σύγχρονου Ροδόσταυρου
Οδός Βατάτζη 4 και Ασκληπιού
114 72    Λυκαβηττός  -  Αθήνα
ΤΗΛ. / ΦΑΞ. :  +03 210 6444303
info@rodostavros.org
www.rodostavros.org


Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Η διανοητική ικανότητα πολύ λίγα έχει να μας προσφέρει


Parsifal in Quest of the Holy Grail 1912 - Ferdinand Leeke (1859-1925)

 Η διανοητική ικανότητα πολύ λίγα έχει να μας προσφέρει

Η διανοητική ικανότητα και η συλλογή πληροφοριών πολύ λίγα έχουν να προσφέρουν όσον αφορά αυτή την σημαντική εργασία της ψυχής και την προσπάθεια της να αναδημιουργήσει μια γέφυρα προς το πνεύμα.

Έτσι η πολυμάθεια και τα ακαδημαϊκά διπλώματα, όπως βλέπουμε και στην πραγματική ζωή γύρω μας, πολύ λίγα έχουν να προσφέρουν ακόμα και σε ένα ηθικό επίπεδο.

Το πανέξυπνο Εγώ μας οχυρώνεται πίσω από αυτήν την ευρυμάθεια χρησιμοποιώντας τον λόγο αποσπασματικά και με σύγχυση προσπαθεί να αποπροσανατολίσει, να ξεγελάσει γεμίζοντας έπαρση και ματαιοδοξία, έτσι γίνετε εύκολα επιθετικό διαχέοντας  σκληρότητα γύρω του.
 

Το καθήκον της νέας ψυχής που ανα-δημιουργείται μέσα από ένα σπόρο πνεύματος αυτό-χαρακτηρίζεται από ταπεινότητα και υπομονή, αγκαλιάζει όλα τα όντα όχι σε ένα προσωπικό επίπεδο.
Είναι γεμάτη κατανόηση όχι μόνον της δικής της ατέλειας αλλά όπως και μπορεί εύκολα διακρίνει και της ατέλειας των άλλων, για αυτό ακόμα και οι κρίσεις που κάνει γιατί αυτή είναι μια απαραίτητη  λειτουργία της νέας του σκέψης, είναι γόνιμες και δημιουργικές με σκοπό να συμβάλουν σε ένα περισσότερο φως, σε μια αναγκαιότητας εκ των έσω στο να συμπαρασταθούν, να βοηθήσουν, να ενισχύσουν να αγκαλιάσουν.

Αγαπητοί φίλοι ζούμε σε μια χρονική περίοδο που όλα και όλοι γίνονται ευδιάκριτα, έτσι αυτό-χαρακτηρίζονται μέσα από τις πράξεις τους.

Το που ο καθένας οδηγείται είναι κατεξοχήν μια προσωπική του επιλογή και έτσι είναι ανόητο να αναρωτιέται μετά για τα αποτελέσματα των πράξεων του. 

Κατάσταση ζωής είναι και κατάσταση συνείδησης, ότι έχει ο καθένας μέσα του αυτό και αντανακλά, μην παραξενεύεστε για την σκληρότητα του τοίχου όταν εσείς οι ίδιοι χτυπάτε την γροθιά σας επάνω του.

Μια τέτοια ευρυμάθεια δεν είναι παρά μια σοφιστεία και όπως και ο Σωκράτης σοφά μας έλεγε οι σοφιστές σκοτώνουν την ψυχή του
ανθρώπου.

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Ερμής Τρισμέγιστος Βασικές έννοιες της φιλοσοφίας του



Ερμής Τρισμέγιστος Βασικές έννοιες της φιλοσοφίας του

Είναι πάρα πολύ εύκολο ένας αναζητητής να χαθεί μέσα στην τεράστια βιβλιογραφία που υπάρχει γύρω από το χώρο του λεγόμενου εσωτερισμού.


Ένας πολύ σημαντικός οδηγός σε αυτή του την αναζήτηση είναι οι ιερές γραφές ανατολής και δύσης οι οποίες αν αναγνωστούν με προσοχή και σεβασμό μπορούν να οδηγήσουν εύκολα σε μια ορθή κατανόηση όσον αφορά τους βασικούς πυλώνες όλου αυτού του οικοδομήματος και έτσι να δημιουργήσουν και μια ορθή διάκριση σε ένα άτομο η οποία  θα του επιτρέψει να αναγνωρίσει  κατά πόσο αυτά τα οποία διαβάζει από τους σημερινούς αυτό αποκαλούμενους δασκάλους είναι ουσιαστικά και αληθή ή μέσα από ένα έξυπνο μακιγιάζ προσπαθούν να τον εξαπατήσουν να τον εκμεταλλευτούν όχι μόνον οικονομικά αλλά και όσον αφορά τις ζωτικές του λειτουργίες (αιθέρες).


Μια σειρά από πολύ σημαντικά κείμενα που αποδίδονται στον Ερμή τον Τρισμέγιστο χαρακτηρίζονται από πολλούς σαν 'η βάση των δυτικών μυστηρίων'.


Οι κλασικοί Ροδόσταυροι μας λένε 'είναι ο Ερμής η πρωταρχική πηγή'.


Ένα άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο είναι όπως για παράδειγμα και για τα βιβλία του Ερμή να μην μείνουμε στο φιλολογικό ή το ιστορικό τους μέρος προσπαθώντας να μάθουμε ποιος τα έγραψε ή πότε, αλλά διαβάζοντας τα αυτά τα ίδια να γίνουν ένα εργαλείο για εμάς ώστε να μπορέσουν να μας διαφωτίσουν να μας οδηγήσουν κοντύτερα στο Φως.


Ενδεχομένως να μην καταλάβουμε πολλά στην αρχή, όμως  μπορούμε να αναζητήσουμε και να αναγνώσουμε κάποιους λίγους σοβαρούς μελετητές οι οποίοι εργάστηκαν με προαίρεση πνεύματος πάνω στα κείμενα αυτά, ώστε να βοηθηθούμε από αυτούς και όσον αυτό είναι δυνατόν αυτή η σκέψη αυτή η γνώση να γίνει ένα κτήμα μέσα μας.


Σήμερα θα ήθελα να δούμε μαζί κάποιες πολύ ουσιαστικές ερμητικές έννοιες μέσα από αυτά τα κείμενα αφού σας διαβάσω μια γρήγορη εισαγωγή όσον αφορά το τι γνωρίζουμε πάνω κάτω για την προέλευση τους.




Μια πολύ σημαντική εικόνα μας έρχεται από την αρχαία και πλούσια ιστορία της Αιγύπτου αυτή του Θωθ - Djehuty, ο οποίος έχει περιγραφτεί ποικιλοτρόπως όπως ο Θεός της μαγείας, ο εφευρέτης της γραφής, ο Θεϊκός κριτής, ο συντηρητής του κόσμου, αλλά και αργότερα παρομοιάστηκε με τον Λόγο και τον Νου της Θεότητας στον Πλατωνισμό.


Γνωρίζουμε ότι όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε την Αίγυπτο το 332 π..X.. επακολούθησε μια συγχώνευση της Ελληνιστικής και της Αιγυπτιακής σκέψης δημιουργώντας μια νέα βάση μέσω της οποίας η σοφία της αρχαίας Αιγύπτου τελικά μεταδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο για αυτό και ο Θωθ εξομοιώθηκε με τον Ελληνικό Ερμή. Κατά τον δεύτερο αιώνα π.Χ., τα επίθετα του Θωθ ήταν σχεδόν ταυτόσημα με αυτά του Ερμή.


Κατά τον δεύτερο αιώνα μ.Χ., τα βιβλία που κυκλοφορούσαν γύρω από την αρχαία Μεσόγειο αναφερόντουσαν στον Ερμή τον Τρισμέγιστο  έχοντας δύο βασικές όψεις. Υπήρχαν μεγαλειώδεις φιλοσοφικές και μυστικιστικές πραγματείες, καθώς επίσης και συλλογές πιο τεχνικών κειμένων σχεδόν για τα πάντα, από την μαγεία μέχρι σε ερμηνείες διαφόρων φυσικών φαινομένων αλλά ταυτόχρονα άρχισαν να εμφανίζονται επίσης και αστρολογικές και άλλες αλχημικές πραγματείες.


Κάθε Αιγυπτιακός ναός είχε και τον συνοδευτικό του  'Per Ankh'  δηλαδή 'Οίκο της Ζωής' όπου τα μυστήρια παραδίδονταν από τους μυημένους στους υποψήφιους.

Αρχαίες πηγές πιστεύουν ότι το ερμητικό υλικό υπήρχε και σε μια εξελληνισμένη εκδήλωση της παράδοσης αυτής η οποία διδάσκονταν σε αυτούς τους 'Οίκους Ζωής'. Ο  Κλήμης Αλεξανδρείας (150-215 μ.Χ.) μας αναφέρει ότι είχε δει μια περιφορά σαράντα δύο βιβλίων του Ερμή κατά την πρώτη δεκαετία του τρίτου αιώνα μ.Χ.


Πράγματι, το Corpus Hermeticum αυτό το ίδιο υπαινίσσεται σε εμάς την αιγυπτιακή προέλευση του υλικού του ακόμα αν και αυτό έχει έρθει σε μας από τα Ελληνικά, έτσι βλέπουμε να διαγράφει μια μεγάλη πορεία από τον αρχαίο κόσμο και την Μέση Ανατολή την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την Κωνσταντινούπολη, καθώς και στον  ισλαμικό κόσμο, την ιταλική Αναγέννηση, φτάνοντας έτσι μέχρι εμάς στην σύγχρονη εποχή.


'Πες μου πάλι ρώτησα, πως θα προχωρήσω στην ζωή μου?, ο Νου μου?

Και η Θεότητα λέει ' Άσε αυτούς που έχουν επίγνωση να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους' . Όλοι οι άνθρωποι έχουν μυαλό έτσι δεν είναι?

Εγώ ο ίδιος Ο Νους, είμαι παρόν σε κάθε μακάριο και καλό και αγνό και ελεήμων στον σεβάσμιο η παρουσία μου γίνετε μια βοήθεια μέσα από την οποία μπορεί γρήγορα να αναγνωρίσει τα πάντα.'


Υπάρχει μια θεμελιώδη διαφορά όσον αφορά την εικόνα του Ερμή σε σχέση με τον Θεό Όσιρι αλλά και αυτή του Χριστού μετέπειτα,  ο Ερμής δεν είναι ένα πρόσωπο που θυσιάζεται ή υποφέρει κατά την διάρκεια της ζωής του, αλλά σαν ένα υψηλός απεσταλμένος που είναι μεταφέρει την Γνώση του Πνεύματος σε όλους, γινόμενος έτσι ένας βασιλιάς φιλόσοφος.


Μέσα από τον χρόνο βλέπουμε βαθμιαία να σχηματίζεται ένα σώμα κειμένων γνωστών σαν Corpus Hermeticum. Αυτά χρονολογούνται περίπου μεταξύ του πρώτου και του τρίτου αιώνα μ.Χ.


Είναι μια συλλογή κειμένων μιας εμπνευσμένης διδασκαλίας γραμμένης από διαφορετικούς συγγραφείς,  οι οποίοι μας μιλούν για ποικίλα θέματα όπως :

Η απόλυτη καλοσύνη του Θεού, Ποιος είναι ο Ένας και το Όλο, μια αποκάλυψη του Θεϊκού Νου μέσα στον Κόσμο, το σύμπαν σαν μια εκδήλωση ζώντων Όντων μέσα από μια ιεραρχική τάξη, η ιδιαίτερη σύνθεση του ανθρωπίνου Όντως σαν ένας μικρόκοσμος, ο δρόμος προς την αναγέννηση και η απευθείας γνώση του Θεού. 


Κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας όλα αυτά τα θέματα επαναδιατυπώθηκαν προς όφελος όλων των τότε διανοούμενων που ομιλούσαν την Ελληνική γλώσσα.


Αυτή η πραγματεία το Corpus Hermeticum  χωρίζεται σε ποικίλες ομάδες, η πρώτη στο κεφάλαιο ένα ο Ποιμάνδρης μας μιλάει για μια αποκάλυψη η οποία δόθηκε στον Ερμή από ένα μυστηριακό Ον τον Ποιμάνδρη ο οποίος συμβολίζει τον Συμπαντικό Νου.

Τα επόμενα οκτώ κεφάλαια είναι γενικές διακηρύξεις και μικροί διάλογοι που επεξηγούν ποικίλες βασικές έννοιες της ερμητικής φιλοσοφίας.

Το δέκατο κεφάλαιο είναι σαν μια περίληψη γενικόν κηρυγμάτων και μετά από αυτό μια ομάδα τεσσάρων κηρυγμάτων όπως :

Ο Νους προς τον Ερμή, σχετικά για τον κοινό νου, το Μυστικό Κήρυγμα πάνω στο βουνό, τα γράμματα του Ερμή προς τον Ασκληπιό, τα οποία και προσεγγίζουν τις πιο βαθιές όψεις της ερμητικής διδασκαλίας, τέλος η συλλογή ολοκληρώνεται με τους ορισμούς του Ασκληπιού προς τον Βασιλιά Ammon η οποία αποτελείται από τρία αποσπάσματα.


Θεός


Η λέξη Θεός στα Ερμητικά κείμενα συχνά αντιπροσωπεύει πολλές παρεμφερείς έννοιες Μια τέτοια έννοια είναι 'ο Θεός ως το απόλυτο'.

Στο έβδομο βιβλίο του Corpus Hermeticum, στίχος 2 διαβάζουμε :


'Διότι δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός από την ακοή, ούτε να γνωριστεί μέσω της ομιλίας, ούτε μπορεί Εκείνος να ιδωθεί με τα μάτια του σώματος, αλλά μόνο με το νου  και την καρδιά.'


Στο βιβλιο Tertulianus διαβαζουμε : 

'Υπάρχει ένας Θεός αλλά αυτός είναι πέρα από κάθε κατανόηση και εκτίμηση.' 

Καθώς επίσης στον Στοβαίο βρίσκουμε παρόμοια αποσπάσματα, όπως: 

'Το να συλλάβουμε τον Θεό είναι δύσκολο, το να τον περιγράψουμε είναι αδύνατο.' 


Στον Στοβαίο έχουμε και άλλες αναφορές σχετικά με τον Θεό όπως 'Ο Θεός είναι το Καλό' ή 'ο Θεός είναι το άθροισμα των καλού' βασικά αυτό  το κεφάλαιο έχει και τον τίτλο : Το καλό βρίσκεται μόνον στον Θεό, και πουθενά αλλού

Μια από της βασικότερες έννοιες στη λέξη Θεός είναι και αυτή του δημιουργού, του μεγάλου αρχιτέκτονα.


Διαβάζουμε :  'Ο Μέγας Αρχιτέκτων είναι πανταχού παρών,  δημιούργησε τα πάντα και είναι αιώνιος και ένα'. 

Μερικές φορές ο Θεός παρομοιάζετε συμβολικά με τον Ήλιο.


Διαβάζουμε : 'Ο Θεός τότε είναι ο Πατέρας όλων, Ο Ήλιος είναι ο Δημιουργός, και ο κόσμος είναι το όργανο μέσω του οποίου ο Δημιουργός εργάζεται.'

Ένα άλλο απόσπασμα στον Στοβαίο λέει: 'Τον Ήλιο μπορώ να τον λατρεύω, και να θαυμάζω την πραγματικότητά του'


Επίσης διαβάζουμε : 'Ο Ήλιος είναι μια εικόνα του Δημιουργού, ο οποίος είναι πάνω από τους ουρανούς. Ο υπέρτατος δημιουργός ο οποίος δημιούργησε το σύμπαν και τον Ήλιο, τα ζώα και τα φυτά' 


Κόσμος


Κατά μια έννοια η λέξη κόσμος συχνά αναφέρετε στα Ερμητικά κείμενα δηλώνοντας συμβολικά έναν κατώτερο Θεό.


"Ο Θεός φέρνει εμπρός την Αιωνιότητα? Η Αιωνιότητα τον Κόσμο? Ο Κόσμος τον Χρόνο, Ο Χρόνος την γέννηση και το αμετάβλητο»


Στον Ασκληπιό διαβάζουμε : 'Ο Κύριος και δημιουργός αυτού του σύμπαντος, τον οποίο ονομάζουμε Θεό, εκδήλωσε, εξέφρασε από τον εαυτό του ένα δεύτερο θεό ο οποίος είναι ορατός και αισθητός, αυτός ο δεύτερος θεός ονομάζεται Κόσμος'

'Αυτός ο Κόσμος είναι ο υιός του Θεού' ενώ παρακάτω δηλώνετε ότι επειδή ο κόσμος προέρχεται από τον ίδιο τον Θεό συνεπώς φέρει την εικόνα του Θεού επίσης εκεί μας εμφανίζετε και μια τριάδα : 

Θεός - Κόσμος - Άνθρωπος.


Ο κόσμος όμως έχει μερικές φορές την έννοια του υλικού κόσμου ή του εξωτερικού κόσμου για αυτό κατά μια έννοια είναι ένας κατώτερος θεός ή ένας δεύτερος θεός η θα λέγαμε εμείς καλύτερα ένας εκδηλωμένος μέσα στην ύλη Θεός.

Αυτός ο κατώτερος κατά μια έννοια Θεός ονομάζετε εκεί 'Αγαθοδαίμων' δηλαδή αυτός που έχει ένα  καλό νου - πνεύμα, στον Ασκληπιό μας τον αναφέρει και σαν Νου ή Αιωνιότητα τα οποία αυτά τα δυο  δεν είναι παρά ο Θεός ή καλύτερα ο Θεός σε εκδήλωση.


Πολλές φορές και η λέξη Ουρανός συγχέετε με την έννοια της παγκόσμιας Ψυχής αλλά πάνω από όλα είναι ο ίδιος ο Θεός.



Λόγος


'Ο Θεός δεν οικοδομεί με τα χέρια του, αλλά με τον Λόγο του' Αυτό ο Λόγος είναι 'η εικόνα και ο νους του Θεού'

'ο Λόγος είναι μια εικόνα του Νου και ο Νους είναι μια εικόνα του Θεού.'


Στον Ποιμάνδρη διαβάζουμε : Από που αυτός ο Λόγος προέρχεται; Και ο Ποιμάνδρης απαντά: ο Λόγος έρχεται από το δημιουργικό Φως  δηλαδή τον Θεό ο οποίος κινεί την Γη και τα Ύδατα. 


Δημιουργια 


"Υπήρχε σκοτάδι μέσα σε μια άβυσσο και ύδωρ χωρίς σχήμα και υπήρχε μια απαλή ανάσα ένα πνεύμα  ευφυές το οποίο διαπέρασε όλα τα πράματα μέσα στον χάος με την θεϊκή του δύναμη. Τότε ένα Θεϊκό Φως ανασύρθηκε και όλα τα στοιχεία ήρθαν εμπρός από την υγρή ουσία.

Ο Θεός χρησιμοποίησε το καλύτερο από αυτά τα στοιχεία για να δημιουργήσει τον κόσμο.Τότε το Φως στερέωσε τους ουρανούς, τα βαριά στοιχεία βυθίστηκαν μέσα στην γη και ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα σχηματίστηκαν, μετά ο Θεός δημιούργησε τα ζώα και τον άνθρωπο".


"Τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται το σύμπαν δεν υπήρχαν τότε, επειδή δεν είχαν ακόμη έλθει στην ύπαρξη? Αλλά υπήρχαν ήδη σε αυτή τη μορφή στην οποία επρόκειτο να δημιουργηθούν." "Το πνεύμα της ζωής κινεί και οδηγεί τα πάντα και όλα κινούνται μέσα στην ύλη. "


"Ο Θεός είναι το απόλυτο πρώτο από όλα, ο οποίος δημιουργεί ένα δεύτερο θεό από τη δική του εικόνα. "


;Ο Πατέρας πήρε όλο το μέρος της ύλης, η οποία αποτέλεσε το αντικείμενο της θέλησή του και το έκανε ένα σώμα, το κατέστησε ρευστό, διαμορφώνοντας το μέσα σε μια σφαίρα.'


"Ο Πατέρας εμφύτευσε μέσα σε αυτήν την σφαίρα τις ιδιότητες όλων των ειδών των ζωντανών πλασμάτων, και τα έκλεισε μέσα σ 'αυτό."
 

Στον Ασκληπιό διαβάζουμε :  Το Ένα το οποίο είναι όλα τα πράγματα, βλέποντας ότι όλα τα πράγματα έχουν γίνει σε συμφωνία με τον δημιουργό σχημάτισε τον κόσμο.


Η Ψυχή και η σωματική ουσία μαζί αγκαλιάζονται από την φύση και από αυτές τις φύσεις εργάζονται και κρατούνται σε κίνηση. Ο αμετακίνητος πνευματικός κόσμος θέτει τον κόσμο της ύλης σε κίνηση αυτό συνήθως γίνεται  από τον Νου, για τον οποίο λέγεται ότι :  

'τα έργα του Θεού είναι Νους και ψυχή. Μια παγκόσμια ψυχή.'


Στο Corpus Hermeticum διαβάζουμε :  

'Ο Δημιουργός φέρνει εμπρός ένα άλλο πνεύμα σαν Θεό της φωτιάς και την αναπνοή της ζωής ενώ επτά κυβερνήτες δημιουργούν τον ορατό κόσμο με τις σφαίρες τους.

Ο Πατέρας Νους αν και δημιουργεί τον ουράνιο άνθρωπο  ο οποίος ομοιάζει με τον Εαυτό του. Ο άνθρωπος βλέπει την εικόνα του στα ύδατα του κόσμου και ερωτεύεται την ύλη προκαλώντας σε όλην την ανθρωπότητα να γίνει διπλή : Θνητή ως προς το σώμα, αθάνατη όσον αφορά τον αληθινό άνθρωπο

πιο κάτω το κείμενο μας εξηγεί πως διαχωρίστηκαν τα φύλα.


Ο Νους 


Ο Ερμής μας λέει ότι ο άνθρωπος έχει τόση λογική όσο και νου και, επομένως, είναι κατά πολύ ανώτερος του Κόσμου

'αλλά δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι  πνεύμα. Το  Πνεύμα είναι ένα βραβείο το οποίο η ανθρώπινη ψυχή μπορεί να κερδίσει.

Όμως μόνον οι άξιοι άνθρωποι μπορούν να βυθιστούν μέσα σε έναν κρατήρα πνεύματος τον οποίο ο Θεός έχει στείλει ώστε να μπορούν να λάβουν την Γνώση.'


Στο Corpus Hermeticum διαβαζουμε :  

'Όταν το φυσικό μας σώμα πεθαίνει λαμβάνει ένα πύρινο σώμα και αυτό είναι το όχημα του νου με το οποίο αυτές οι ψυχές μπορούν να γίνουν πνεύματα και το πνεύματα άγγελοι, όμως δεν έχει κάθε άνθρωπος πνεύμα γιατί πρέπει να προσευχηθείτε για να αποκτήσετε ένα τέτοιο προστατευτικό, ένα καλό πνεύμα. Επίσης το πνεύμα μπορεί να αποχωρίσει από την ψυχή όταν κάποιος άνθρωπος δεν το αξίζει. "




Το Κακό


Γενικότερα τα ερμητικά κείμενα όπως και αυτά των γνωστικών δεν έχουνε μεγάλες διαφορές όσον αφορά την έννοια του κακού διαβάζουμε.


'Η ψυχή έχει ενδύματα του κακού τα οποία πρέπει να διαλύσει'


'Ο κόσμος είναι το πιο ακάθαρτο από τα ακάθαρτα' 


ή πιο κάτω στον Castigatione διαβάζουμε :


'Ο κόσμος εδώ κάτω είναι μια περιοχή του κακού'


'Ο άνθρωπος είναι κακός γιατί είναι θνητός και ευμετάβλητος'


Στον Στοβαίο διαβάζουμε ότι η ζωή στην γη θα πρέπει να θεωρηθεί σαν μια τιμωρία ενώ αλλού

' Όλα πάνω στην γη είναι μια ψευδαίσθηση " 


Αν όμως δίναμε ένα κεντρικό νόημα σε αυτήν την έννοια θα βλέπαμε αναμφισβήτητα ότι στα Ερμητικά κείμενα το κακό κυρίως αντιστοιχεί με την έννοια της ανοσιότητας.


Ένα άλλο σημαντικό σημείο είναι η δήλωση ότι :

' Όλα τα κακά στον κόσμο δεν έχουν προκύψει από ένα σκληρό Θεό αλλά αυτό, το κακό εξελίχτηκε όσο ο χρόνος περνούσε και αυτό το κακό είναι ορατό ενώ η καλοσύνη είναι αόρατη.  Έτσι το κακό είναι ένα κομμάτι του κόσμου γιατί αυτό και χρειάστηκε, ώστε να φέρει την κατανόηση και την Γνώση στον άνθρωπο.'


Ο Ερμής μας λέει ότι υπάρχουν καλά και κακά πνεύματα ανάμεσα στους επτά πλανήτες μέσα από τα οποία εργάζονται πάνω στην γη επιφέροντας αλλαγές και μερικά από αυτά εργάζονται παίρνοντας ένα ανθρώπινο σώμα.


Σε εκείνο το σημείο ο Tat ρωτάει :


" Εγώ έχω κακά πνεύματα μέσα μου τα οποία με τυραννούν; 
Όχι λίγα Υιέ μου και όσοι αφήνονται σε αυτά τα κακά πνεύματα τα οποία τους στοιχειώνουν τους περιμένει μεγαλύτερη τιμωρία μετά τον θάνατο. "


Στον Ασκληπιό διαβάζουμε και για ένα καθαρτήριο μέσα στο οποίο τα αστρικά σώματα βασανίζονται  μετά τον θάνατο.


Σωτηρία


Σχεδόν όλο το Da Castigatione Animae μας μιλά για ένα πνευματικό μονοπάτι στο οποίο θα πρέπει να οδηγηθούμε για να φτάσουμε στην σωτηρία.


'Αλλά πρώτα θα πρέπει να σκίσετε το ένδυμα που φοράτε, αυτόν τον μανδύα του σκότους,αυτή τον ιστό της άγνοιας, αυτό το στήριγμα του κακού, αυτόν τον δεσμό της διαφθοράς, αυτόν τον ζωντανό θάνατο, αυτό το συνειδητό πτώμα, αυτόν τον τάφο που μεταφέρεται μαζί σας , αυτόν τον ληστή μέσα στην οικία, αυτόν τον εχθρό που μισεί τα πράγματα που αναζητείται, και σας γεμίζει με μνησικακία όσον αφορά τα πράγματα που επιθυμείτε.

Κάθε άτομο μπορεί να δώσει ένα τέλος στον κύκλο της μετενσάρκωσης της ψυχής ώστε να γίνει αθάνατη όταν αυτή θα μεταμορφωθεί σε ένα καλό πνεύμα.'
 

*******


Κλείνοντας θα ήθελα να σας διαβάσω ένα πολύ μικρο απόσπασμα από την 'Προσευχή των Ευχαριστιών' ένα κείμενο από την συλλογή του Nag Hammadi Codex VI.7


" Είμαστε ευτυχείς που μας έκανες θεϊκούς 
μέσα στο σώμα μας, 
από την Γνώση σου. "


G.J.P.