Ένα αφιέρωμα στον κύλινδρο του Ripley - Μέρος πρώτο
Ο κύλινδρος Ripley είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα αντικείμενα αλχημικού συμβολισμού. Εκτός από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να είναι το μεγαλύτερο από όλα τα συμβολικά αλχημικά σχέδια - η έκδοση στο Κέιμπριτζ έχει μήκος 6,71 μέτρα και διάμετρο 57 εκατοστά (22 πόδια επί 22 ίντσες). Ο πάπυρος δεν έχει ακόμη μελετηθεί διεξοδικά από τους μελετητές, αν και τώρα εμφανίζονται μερικά άρθρα σχετικά με αυτό το αξιοσημείωτο έγγραφο. Ο πάπυρος ήταν ουσιαστικά άγνωστος μέχρι που ο Καρλ Γιουνγκ χρησιμοποίησε τμήματα ορισμένων παπύρων ως εικονογράφηση στο έργο του Psychology and Alchemy, 1944. Ορισμένα πιο πρόσφατα έργα έχουν αναφερθεί στον πάπυρο ή έχουν προσπαθήσει με κάποιο τρόπο να κατανοήσουν τον συμβολισμό του. Οι κύλινδροι παρήχθησαν κατά τη διάρκεια μιας περιόδου περίπου εκατό ετών, ενώ ορισμένοι αντιγράφηκαν σχεδόν ακριβώς από προηγούμενες εκδόσεις και άλλοι αποτέλεσαν ριζική επανασχεδίαση των εικόνων. Έτσι, η Βρετανική βιβλιοθήκη Ms. Add. 5025 (2) και MS. Add. 5025 (4) έχουν περίπου το μισό έως το ένα τρίτο του μεγέθους των άλλων αντιγράφων. Ορισμένοι από τους παπύρους είναι σε περγαμηνή άλλοι σε χαρτί. Ορισμένοι είναι καλά χρωματισμένοι, άλλοι έχουν ξεθωριάσει άσχημα και ορισμένοι είναι άχρωμοι. Ορισμένοι είναι καλά σχεδιασμένοι από έναν αρκετά ικανό καλλιτέχνη ή αντιγραφέα, άλλοι είναι πιο χοντροκομμένα εκτελεσμένοι. Η χρονολόγηση είναι ένα πρόβλημα, όπως συμβαίνει συχνά με τα αλχημικά χειρόγραφα, και είναι καλύτερο να είμαστε συντηρητικοί με την ανάθεση ημερομηνιών, καθώς τα χειρόγραφα μπορεί να φαίνονται παλαιότερα από ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Φαίνεται πιθανό ότι τα παλαιότερα δημιουργήθηκαν στις πρώτες δεκαετίες του 16ου αιώνα, ενώ τα μεταγενέστερα αντίγραφα έγιναν προς το τέλος του 16ου και τις αρχές του 17ου αιώνα. Υπάρχει πρόβλημα με τη χρονολόγηση του αντιγράφου που θεωρείται το παλαιότερο, το Bodley Roll 1 στην Οξφόρδη. Η περιγραφή του καταλόγου του Bodleian το τοποθετεί λόγω του ύφους των γραπτών χαρακτήρων στα μέσα του 15ου αιώνα. Είναι μάλλον αβέβαιο αν αυτή η χρονολόγηση μπορεί να υποστηριχθεί, και ίσως πρέπει να αποδεχτούμε ότι αυτό, όπως και οι άλλες πρώιμες εκδόσεις, συνάδει με το ότι έγινε στις πρώτες δεκαετίες του 1500. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε το Bodley Roll 1 ως την αρχική έκδοση, διότι λείπει ένα βασικό τμήμα του κειμένου. Αποτελούσε ο κύλινδρος Ρίπλεϊ μια ορατή επιρροή στην πρώιμη αλχημική παράδοση; Φαίνεται πως όχι. Δεν γνωρίζω κανένα έργο του τέλους του 15ου ή του 16ου αιώνα που να αναφέρει τον πάπυρο. Σε αντίθεση με το Donum Dei που εμφανίστηκε σε τόσα πολλά αντίτυπα και τυπώθηκε σε πολυάριθμες εκδόσεις, ή το "Βιβλίο της Αγίας Τριάδας" που έγινε ευρέως διαθέσιμο με την εκτύπωσή του στην Πανδώρα του Reusner το 1582, ή το Splendor solis που επίσης τυπώθηκε με ξυλογραφικές εικόνες στα τέλη του 16ου αιώνα, οι εικόνες του παπύρου Ripley δεν τυπώθηκαν παρά πολύ αργότερα, το 1718, στο Universal und Particularia του David Beuther. Έτσι, ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι θα μπορούσαν να επηρεαστούν από τον κύλινδρο ήταν αν είχαν πράγματι τη δυνατότητα να δουν ένα αντίγραφο. Όλα τα αντίγραφα του κυλίνδρου φαίνεται ότι παρέμειναν στη Βρετανία, αν και προσωπικότητες κλειδιά στα τέλη του 16ου αιώνα, όπως ο John Dee και ο Simon Forman, είχαν πρόσβαση σε αντίγραφα και επομένως πρέπει να είχαν μεταδώσει τις πληροφορίες αυτές σε άλλους. Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο πάπυρος είχε αντίκτυπο στην πρώιμη ηπειρωτική αλχημεία. Το κείμενο τυπώθηκε το 1652 στο Theatrum Chemicum Britannicum του Elias Ashmole, την εποχή που υπήρξε αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τον Ripley, που ίσως προκλήθηκε από τον Ashmole και επίσης από τη δημοσίευση στα Λατινικά των έργων του Ripley στο Κάσελ το 1649. Παρόλο που ίσως δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε τον Κύλινδρο ως σημαντική επιρροή στις μεταγενέστερες αλχημικές εικόνες και γραπτά, εντούτοις παραμένει ένα από τα πιο περίπλοκα και καλά σχεδιασμένα παραδείγματα του πρώιμου αλχημικού συμβολισμού. Πολλά από τα βασικά συμβολικά στοιχεία της αλχημείας βρίσκονται απεικονισμένα εκεί, και ολόκληρο το έργο είναι προφανώς σχεδιασμένο ως ένα είδος αλχημικής ακολουθίας στην οποία το αλχημικό έργο απεικονίζεται μέσω μιας σειράς πινάκων. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε αμέσως τέσσερις ξεχωριστούς πίνακες που φαίνεται να οριοθετούνται ο ένας από τον άλλο, σαν να πρόκειται για στάδια ή διαφορετικές απόψεις της εν εξελίξει αλχημικής διαδικασίας. Ένας πέμπτος πίνακας δεν φαίνεται να φέρει τόσο προφανή αλχημικά σύμβολα, και θα εξετάσουμε την πιθανή σημασία αυτού αργότερα.
Πρώτο πάνελ
Ο αλχημιστής τοποθετεί μια φιάλη πελεκάνου στον κλίβανο του.
Δεύτερο πάνελ
Δύο λεκάνες, η μία επταγωνική και η άλλη τετράγωνη, είναι τοποθετημένες γύρω από έναν κεντρικό πυλώνα.
Τρίτο πάνελ
Το πουλί του Ερμή τρώει τα φτερά του.
Τέταρτο πάνελ
Ο δράκος δαγκώνει το φεγγάρι.
Πέμπτο πάνελ
Ένας άντρας με μεσαιωνικά ρούχα κρατά ένα παράξενο ραβδί. Σε ορισμένα χειρόγραφα εμφανίζεται επίσης ένας βασιλιάς.
Ο Ρίπλεϊ ήταν πολύ γνωστός στην αλχημική παράδοση από τα τέλη του 16ου αιώνα και μετά, μέσω της ιδέας του για τις δώδεκα πύλες της αλχημείας. Η ιδέα αυτή δημοσιεύθηκε στα αγγλικά το 1591 με πολλές Λατινικές εκδόσεις που ακολούθησαν, και συμπεριλήφθηκε στο σημαντικό σύγγραμμα Theatrum Chemicum, 1602. Η ιδέα των δώδεκα πυλών των αλχημικών διεργασιών που οδηγούν στο αλχημικό κάστρο, φάνηκε να κεντρίζει το ενδιαφέρον πολλών αλχημιστών και ο Ripley αναφέρθηκε συχνά από αλχημικούς συγγραφείς του 17ου αιώνα. Αυτή η ιδέα των δώδεκα πυλών δεν φαίνεται να βρίσκει καμία ενσωμάτωση στο συμβολισμό του παπύρου, καθώς δεν υπάρχει προφανής δωδεκαπλή δομή. Αντίθετα, ο πάπυρος φαίνεται να χρησιμοποιεί μόνο την επταπλή, την τετραπλή, την τριπλή και τη διπλή στο συμβολισμό του. Εκτός από τα πάνελ των εικόνων, ο πάπυρος φέρει επίσης έναν αριθμό στίχων. Υπάρχουν πέντε κύριοι στίχοι, ένας για κάθε πίνακα, εκτός από τον τρίτο πίνακα που έχει δύο στίχους. Ορισμένες εκδόσεις του παπύρου έχουν πρόσθετους στίχους στο τέλος. Οι στίχοι φαίνεται να συνδέονται άμεσα με τις εικόνες, συχνά σχολιάζοντας και επεκτείνοντας τις εικόνες. Οι στίχοι είναι αρκετά συνεπείς στις διάφορες εκδόσεις, αν και η Αγγλική ορθογραφία διαφέρει τόσο πολύ μεταξύ των διαφόρων χειρόγραφων, και συχνά οι λέξεις έχουν αλλοιωθεί από λάθη αντιγραφής.
Τύποι Παπύρων 1
Bodley Roll 1 Early 16th cent.
Cambridge first half 16th cent.
Huntington second 16th cent.
Yale c. 1570
Princeton end 16th cent.
Ashmole Roll 52 end 16th cent.
B.L Add. 32621 end 16th cent.
Edinburgh 16th cent.
B.L. Add 5025/2 16th cent.
B.L. Add 5025/4 16th cent.
B.L. Sloane 2523 B 16th cent.
Getty 16th cent.
Ashmole Roll 40 c. 1600
Wellcome 692 begin 17th cent.
Wellcome 693 begin 17th cent.
Sotheby sale 1624
Τύποι Παπύρων 2
B.L. Add 5025-1 16th cent.
B.L. Add 5025-3 16th cent.
B.L Sloane 2424A 16th cent.
Ashmole Rolls 53 17th cent.
Ashmole Rolls 54 17th cent.
Ρίχνοντας μια ματιά στον κύλινδρο σχηματίζει κανείς αμέσως την εντύπωση ότι είναι δομημένος με τέσσερις κύριες επιφάνειες, η καθεμία από τις οποίες έχει μια εντελώς διαφορετική συμβολική δήλωση.
Το έργο στη φιάλη του πελεκάνου
Οι δύο λεκάνες γύρω από έναν κεντρικό πυλώνα
Το πουλί του Ερμή που τρώει τα φτερά του
Ο δράκος που δαγκώνει το φεγγάρι
Υπάρχει μια τελευταία μορφή με μεσαιωνική ενδυμασία, την οποία θα δούμε αργότερα.
Για να εκτιμήσουμε τον κύλινδρο Ripley στο σύνολό του θα πρέπει να εξερευνήσουμε τις εσωτερικές συμβολικές λειτουργίες κάθε πίνακα και επίσης να προσπαθήσουμε να δούμε πώς αυτές σχετίζονται μεταξύ τους. Δεν υπάρχει άμεσα προφανής συμβολικός άξονας που να συνδέει τα τέσσερα πλαίσια, οπότε μπορεί να φαίνεται ότι στέκονται μόνα τους και ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, ωστόσο, μια πρώτη ένδειξη για τη διασύνδεσή τους μπορεί να βρεθεί σε ορισμένα σύντομα κομμάτια κειμένου σε κάθε πλαίσιο.
Πρώτος πίνακας (Το έργο στη φιάλη πελεκάνου)
Η μαύρη θάλασσα. Η μαύρη Σελήνη. Ο μαύρος Ήλιος.
Εδώ είναι η τελευταία λευκή λίθος και η αρχή της κόκκινης λίθου.
Δεύτερος πίνακας (Οι δύο λεκάνες)
(Επάνω επταγωνική λεκάνη) Η λευκή θάλασσα. Η λευκή Σελήνη. Ο λευκός Ήλιος.
(κάτω ορθογώνια λεκάνη) Η κόκκινη θάλασσα. Η κόκκινη Σελήνη. Ο κόκκινος Ήλιος.
Τρίτος πίνακας (Το πουλί του Ερμή που τρώει τα φτερά του)
Εδώ είναι το τελευταίο από τα Κόκκινα, και η αρχή για την απομάκρυνση των Νεκρών. Το Elixir Vitae.
Τέταρτο πίνακας (Ο δράκος που δαγκώνει τη Σελήνη)
Η κόκκινη θάλασσα. Ο κόκκινος Ήλιος. Το κόκκινο Elixir Vitae.
Η κόκκινη λίθος. Λευκή Λίθος. Elixir vitae.
Οι δύο πρώτοι πίνακες φαίνεται να περιγράφουν μια διαδικασία που λαμβάνει χώρα μέσω τριών χρωματιστών "θαλασσών", με την παραδοσιακή αλχημική σειρά Μαύρο - Λευκό - Κόκκινο. Οι δύο τελευταίοι πίνακες εισάγουν την ιδέα του Elixir vitae. Τα φτερά, επίσης, φαίνονται ιδιαίτερα σημαντικά στα δύο τελευταία πάνελ.
Ένα κοινό χαρακτηριστικό των πάνελ είναι ότι κάτι φαίνεται να κατεβαίνει στο χώρο των του εμβλήματος.
Στα δύο πρώτα πάνελ φαίνονται φτερά να κατεβαίνουν.
Στα δύο τελευταία πάνελ είναι σταγόνες υγρού που κατεβαίνουν.
Στον πρώτο πίνακα τα φτερά αυτά είναι λευκά και φαίνονται στο χώρο μεταξύ της δροσερής κορυφής της φιάλης πελεκάνου και προς το σκούρο υγρό. Κόκκινες σταγόνες φαίνονται επίσης να κατεβαίνουν προς τα κάτω στην εσωτερική επιφάνεια της φιάλης, και φαίνεται να ανεβαίνουν σε ένα σιντριβάνι που προέρχεται από το χαμηλότερο σκούρο υγρό και εκτοξεύεται μέσα από τον βάτραχο.
Στο δεύτερο πίνακα, υπάρχουν δύο διαφορετικά σύνολα φτερών. Αυτά στα αριστερά είναι χρυσά και κατεβαίνουν από τον Ήλιο, ενώ αυτά στα αριστερά και γκρίζα και κατεβαίνουν από τη Σελήνη. Το υγρό εξακολουθεί να κατεβαίνει στο δεύτερο πίνακα, αλλά υποδηλώνεται μόνο συμβολικά από τις μορφές γύρω από την επταγωνική λεκάνη, οι οποίες ρίχνουν το περιεχόμενο των φιαλών τους στο δοχείο.
Στον τρίτο πίνακα, είναι χρυσοκίτρινες σταγόνες που κατεβαίνουν από τον Ήλιο από πάνω, ενώ στον τέταρτο πίνακα βλέπουμε κόκκινες σταγόνες αίματος να πέφτουν από τον πληγωμένο δράκο και να συγκεντρώνονται στην παράξενη φτερωτή μορφή σφαίρας. Τα δύο πρώτα πάνελ φαίνεται να συνδέονται με τα σύμβολά τους που αντανακλούν κάτι αναγνωρίσιμα κοντινό σε μια φυσική αλχημική διαδικασία, το έργο στη φιάλη και τα λουτρά του δεύτερου πάνελ. Πράγματι, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε να τα δούμε αυτά ως ένα ενιαίο έμβλημα, καθώς οι περισσότεροι πάπυροι δείχνουν τα ανώτερα κλαδιά του δέντρου στο δεύτερο πάνελ να εισχωρούν στο φλογερό καμίνι του επάνω πάνελ. Ίσως χρειαστεί να διαβάσουμε αυτά τα δύο πάνελ μαζί σχεδόν ως ένα συνεχές έμβλημα μιας αλχημικής διαδικασίας.
Με παρόμοιο τρόπο τα δύο τελευταία πάνελ συνδέονται συμβολικά. Καθένα έχει ένα φτερωτό πλάσμα που στέκεται πάνω σε μια κυκλική μορφή και βρίσκεται είτε κάτω από τον Ήλιο είτε κάτω από τη Σελήνη. Στη μέση του παπύρου έχουμε ένα σύντομο τμήμα, το οποίο πιθανόν να φαίνεται καλύτερα ως μέρος του δεύτερου πίνακα, στο οποίο ένα κόκκινο και ένα πράσινο λιοντάρι στέκονται το ένα απέναντι από το άλλο γύρω από το ανοιχτό στόμιο ενός φούρνου. Αυτός ο φούρνος φέρει το κείμενο "το στόμα του χολερικού προσέξτε" και αυτό απηχεί το στόμα του φούρνου του πρώτου πίνακα. Ίσως είναι καλύτερο να δούμε αυτά τα δύο λιοντάρια σε σχέση με τα σύμβολα που τοποθετούνται στην κάτω πρόσοψη του ορθογώνιου αγγείου, τον πράσινο δράκο και τον βάτραχο με το χρωματιστό δηλητήριο, καθώς το κείμενο κάτω από αυτά "εδώ είναι ο καπνός που είναι το στόμα του χολερικού" απηχεί αυτό που βρίσκεται με τα δύο λιοντάρια. Εδώ έχουμε μια τετραπλή σειρά συμβόλων
Φρύνος - Πράσινος δράκος με δηλητήριο κόκκινης απόχρωσης
Κόκκινο λιοντάρι - Πράσινο λιοντάρι
Θα δείτε εδώ πώς ακολουθώ την προσέγγιση που έχω επιδείξει σε άλλα μαθήματα μελέτης μου για τον αλχημικό συμβολισμό, προσπαθώντας να διαβάσω αυτό το πολύπλοκο εμβληματικό έργο μέσα από τα ίδια του τα σύμβολα, αντί να προσπαθώ να του επιβάλλω εξωτερικές ερμηνείες. Έχουμε διαπιστώσει ότι τα περισσότερα αλχημικά εμβλήματα έχουν τη δική τους εσωτερική λογική. Μόλις το αντιληφθεί κανείς αυτό, τότε καθίσταται δυνατή η ανάγνωση του συμβολικού μηνύματος των εμβλημάτων που το αποτελούν. Αυτό ήταν το κύριο θέμα των μαθημάτων μελέτης μου για τον αλχημικό συμβολισμό. Μέχρι στιγμής έχουμε αναλύσει τους δεσμούς μεταξύ των διαφόρων "πινάκων" και αρχίζουμε να ενσωματώνουμε τα διάφορα συμβολικά μέρη του παπύρου σε μερικά εμβλήματα που παρουσιάζουν την αλληλουχία των ιδεών που ο συγγραφέας του παπύρου φαίνεται ότι ήθελε να δούμε. Μέχρι στιγμής αγνοήσαμε τον άνδρα με τα μεσαιωνικά ενδύματα στο κάτω μέρος του παπύρου, διότι όταν κοιτάζουμε αυτή την τελευταία μορφή ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια εικόνα που δεν μας φαίνεται αμέσως ως αλχημική από μόνη της. Τι μπορεί να αντιπροσωπεύει αυτή η παράξενη φιγούρα ; Κρατάει ένα ραβδί με μια οπλή αλόγου στη μία άκρη και με μια φαρέτρα που περιέχει μια πένα και ένα ρολό περγαμηνής στην άλλη. Στη ζώνη του, αυτό που θα μπορούσε εύκολα να εκληφθεί για πορτοφόλι, είναι στην πραγματικότητα ένα μελανοδοχείο. Είναι, επομένως, ένας γραφέας ή γραμματέας, από το ντύσιμό του περισσότερο ένας πλανόδιος συμβολαιογράφος ή γραφιάς παρά ένας θρησκευτικός υπάλληλος, αλλά σε κάθε περίπτωση το είδος του ατόμου που θα μπορούσε να έχει κάνει αντίγραφο του παπύρου. Στην αρχή ή στην κορυφή του παπύρου στέκεται μια άλλη μορφή, ο αλχημιστής που τοποθετεί τη φιάλη στον κλίβανο. Φαίνεται ότι υπάρχει κάποια πρόθεση αντιπαράθεσης αυτών των δύο μορφών στην αρχή και στο τέλος του παπύρου. Και οι δύο φαίνονται να στέκονται έξω από τη συμβολική εμβληματική δράση.
Ορισμένοι από τους κυλίνδρους έχουν τη μορφή ενός βασιλιά απέναντι από τον γραφέα. Για παράδειγμα αυτό στο χειρόγραφο στο Εδιμβούργο.
Τα ακόλουθα χειρόγραφα απεικονίζουν αυτόν τον βασιλιά : Εδιμβούργο, Huntington, B.L. Add. 32621, και B.L. Add. 5025-4. Αυτά τα τέσσερα χειρόγραφα περιλαμβάνουν επίσης ένα τμήμα κειμένου που δεν υπάρχει στα άλλα χειρόγραφα. Ακολουθεί το κείμενο στη δική μου έκδοση που εκσυγχρονίζει την ορθογραφία :
Στο όνομα της Αγίας Τριάδας
Ακούστε εδώ και θα δείτε
Ο συγγραφέας που διαμόρφωσε αυτό το έργο
Και το πρώτο και το τελευταίο, φωτεινό και σκοτεινό
Μερικά από αυτά θα σας τα πω
Και με ομοιοκαταληξία και με στίχους
Ο Mallapides, ο Πλάτωνας και ο Peion
Και το βιβλίο του Turba philosophorum.
Και ο Αριστοτέλης, ο Geber και ο Ερμής.
Επίσης ο Lully, ο Morien και ο Rhazes.
Bonelles, Raymondus και Albert
Arnold και Percy ο μοναχός τόσο μαύρος
Aros και Rasces και επίσης Dessrima
Η αδελφή του Μωυσή, η Μαρία προφήτισσα
Ο Μπέικον, επίσης, ο μεγάλος Clarke.
Γνωρίζω όλο αυτό το έργο.
Όλοι αυτοί οι λόγοι τώρα σε ένα...
Ότι εδώ είναι τώρα η λίθος των φιλοσόφων.
Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να είναι...
Καταλάβετε αυτό που σας συμβουλεύω.
Και προσευχήσου στο Θεό για τη χάρη του...
Ώστε να έχεις χρόνο και χώρο.
Να κατανοήσεις την αλήθεια αυτής της παραβολής
Ευχαριστώ τον Θεό που είναι τόσο σταθερός
Γιατί πολλοί άνθρωποι το επιθυμούν αυτό
Τόσο ο Πάπας, όσο και ο Αυτοκράτορας και ο Βασιλιάς.
Ιερέας και κληρικός και μοναχός.
Και όχι τόσο πολύ όσο ο ίδιος ο ζητιάνος.
Τώρα Ιησού, αν είναι το θέλημά σου...
φύλαξέ μας από τα βάσανα της κόλασης.
Και όπως έκανες τις μέρες επτά
Φέρε μας στην ευδαιμονία του Παραδείσου
Όλοι οι καλοί άνθρωποι στο βαθμό τους
Αμήν αμήν για τη φιλανθρωπία.
Εδώ ο συγγραφέας αυτών των στίχων παραθέτει έναν κατάλογο των συγγραφέων του Κυλίνδρου, επιλέγοντας μεταξύ των σημαντικότερων πρώιμων συγγραφέων για την αλχημεία - Turba philosophorum, Geber, Hermes, Lully, Arnold, Bacon, Mary prophetess, Percy the Black monk κ.ο.κ. Λέει ότι πολλοί άνθρωποι επιθυμούν το μυστικό του έργου της αλχημείας, τόσο εκείνοι που έχουν την ιδιότητα του βασιλιά όσο και εκείνοι οι πιο ταπεινοί υπάλληλοι. Κληρικός εκείνη την εποχή ήταν ένας άνδρας που ανήκε σε θρησκευτικό τάγμα, ένας κληρικός ή κληρικός. Καθώς η επιστήμη του Μεσαίωνα περιοριζόταν ουσιαστικά στους κληρικούς, οι οποίοι εκτελούσαν όλες τις γραπτές, συμβολαιογραφικές και γραμματειακές εργασίες της εποχής, το όνομα "clerke" ισοδυναμούσε με το "λόγιος" και εφαρμοζόταν ειδικά στον συμβολαιογράφο, τον γραμματέα, τον καταγραφέα, τον λογιστή ή τον επιστολογράφο. Εδώ λοιπόν βλέπουμε απεικονισμένα παραδείγματα αυτών των δύο κατηγοριών. Ορισμένοι σχολιαστές του παπύρου Ripley φτάνουν στο σημείο να ταυτίζουν τη φιγούρα του υπαλλήλου με τον ίδιο τον Ripley. Αυτή και άλλες παρόμοιες ερμηνείες απαιτούν την επιβολή ενός νοήματος σε ένα σύμβολο όπως αυτό από το εξωτερικό του παπύρου. Αν επιμείνουμε στην πιο συντηρητική μου άποψη και ερμηνεύσουμε την εικόνα από το εσωτερικό του παπύρου, σε αυτή την περίπτωση μέσω του κειμένου, θα πρέπει να δούμε τις μορφές στο τέλος του παπύρου ως εκείνους που αναζητούν το μυστικό της αλχημείας, και αυτό συνδυάζεται δυαδικά με τον αλχημιστή στην κορυφή του παπύρου που προφανώς έχει το μυστικό. Το κείμενο σε ένα πανό γύρω από το κεφάλι του μπορεί να μεταφραστεί κατά προσέγγιση : "Εδώ είναι η κρυμμένη λίθος που είναι θαμμένη στη μυστική πηγή. Μεταμορφώνεται σε ζύμωση ή λίθος, που χρωματίζει τα πάντα".
Κείμενο από το σεμινάριο του Adam McLean δικής μου μετάφρασης.
