Jacob Boehme - Το πρώτο όνειρο του Αδάμ, όταν ο Θεός τον έκανε γυναίκα!

 

Το πρώτο όνειρο του Αδάμ, όταν ο Θεός τον έκανε γυναίκα!

Όταν η γήινη φύση πάλεψε με τον Αδάμ, και αυτός φανταζόταν σε αυτήν, σύντομα μολύνθηκε από αυτήν, και έγινε στην ιδιοσυγκρασία του σκοτεινός και αυστηρός: γιατί η γήινη φύση άρχισε να έχει ποιότητα, όπως το νερό που από τη φωτιά αρχίζει να βράζει, το αλεύρι των άστρων ανέβηκε και ήταν πλέον ο κύριος του σώματος. Με τον ίδιο τρόπο ο Μωυσής λέει πολύ σωστά: Ο Θεός τον ανάγκασε να πέσει σε βαθύ ύπνο, δηλαδή, όπως ήθελε το πνεύμα του από τη γήινη φύση, ο Θεός τον ανάγκασε να πέσει, γιατί με τη φαντασία του έφερε τη γήινη φύση στην ουράνια ουσία, και αυτό το Πνεύμα του Θεού, που είναι το Πνεύμα του φωτός, δεν το ήθελε, γιατί το πνεύμα του Αδάμ ήταν δημιούργημα και προερχόταν από το Πνεύμα του Θεού της αγάπης, έτσι τον ανάγκασε απρόθυμα, αλλά η γήινη φύση τον πρόλαβε νωρίτερα. Και επειδή τον ανάγκασε1, ο Αδάμ έπεσε σε αδυναμία και έπεσε κάτω από την τρίτη Αρχή, τους αστερισμούς και τα τέσσερα στοιχεία: έτσι βρισκόταν στη γήινη Μαγεία και δεν ήταν τελικά εντελώς γήινος, βρισκόταν στο Μυστήριο, κρυμμένος ανάμεσα στη βασιλεία του Θεού και τη βασιλεία αυτού του κόσμου, όπου και τα δύο Φίατ, το θείο και το γήινο, διεγείρονταν μέσα του, και δύο βασίλεια, το θείο και το κολασμένο, πάλευαν τώρα για πρώτη φορά για τον άνθρωπο.

Jacob Boehme

1. Ο Θεός δεν εγκαταλείπει εντελώς τον άνθρωπο και θέλει να διατηρήσει το μερίδιό Του σε αυτόν, αλλά αυτή η ενότητα στον Θεό που έκανε τον άνθρωπο αντανάκλαση του Θεού - ένα ομοίωμα - δεν είναι πλέον δυνατή.

Το Κλειδί του Ιάκωβου Μπαίμε

Το Κλειδί του Ιάκωβου Μπαίμε

Αναγνωρισμένος ως ένας από τους μεγαλύτερους δυτικούς μυστικιστές, ο Jacob Boehme γεννήθηκε το 1575 στο Old Seidenberg, ένα μικρό χωριό στη Silesia.  Υποδηματοποιός στο επάγγελμα, όλη η ζωή του Boehme πέρασε στην περισυλλογή και την προσευχή, αναζητώντας την πνευματική φώτιση.  Ανταμείφθηκε με διαπεραστικά οράματα για τον Θεό και τη φύση της πραγματικότητας, αποκαλύψεις τις οποίες κατέγραψε σε μια σειρά βιβλίων.  Το Clavis είναι ίσως το πιο προσιτό από όλους αυτούς τους τόμους, μια λεπτομερής, αλλά περιεκτική περιγραφή της φύσης του Θεού και της Δημιουργίας, καθώς και του ρόλου της ανθρωπότητας στην εξελισσόμενη εξέλιξη του Σύμπαντος.

Kυκλοφόρησε, υπάρχουν δέκα αντίτυπα για όποιον το θέλει να το διαβάσει. Στείλτε μου μήνυμα.

Το πρώτο έργο του Ιάκωβου Μπαίμε στα Ελληνικά.

11. Αλλά κανείς δε χρειάζεται να σκοντάψει σ' αυτό, διότι όταν ο Θεός αποκαλύπτει τα Μυστήρια του σε οποιονδήποτε άνθρωπο, τότε τον φέρνει επίσης σε ένα πνεύμα και μια ικανότητα να τα εκφράσει, όπως ο Θεός γνωρίζει ότι είναι το πιο απαραίτητο και ωφέλιμο σε κάθε, για να θέσει ξανά τις συγκεχυμένες γλώσσες και γνώμες στο αληθινό έδαφος: Οι άνθρωποι δεν πρέπει να νομίζουν ότι αυτό έρχεται τυχαία ή ότι γίνεται με την ανθρώπινη λογική.

12. Οι αποκαλύψεις των θεϊκών πραγμάτων αποκαλύπτονται από το εσωτερικό έδαφος του πνευματικού κόσμου και μεταφέρονται σε ορατές μορφές, όπως ακριβώς θα τις φανερώσει ο Δημιουργός.

13. Θα γράψω μόνο μια σύντομη περιγραφή της θεϊκής εκδήλωσης, αλλά όσο μπορώ να τα αντιληφθώ εν συντομία, και θα εξηγήσω τις παράξενες λέξεις για την καλύτερη κατανόηση των βιβλίων μας, και θα καταθέσω εδώ το σύνολο αυτών των γραπτών, ή ένα υπόδειγμα ή μια επιτομή τους, για την εξέταση και τη βοήθεια των αρχαρίων: Η περαιτέρω εξήγησή τους βρίσκεται στα άλλα βιβλία ή στην αποκάλυψη.

Εμπνευσμένο από τις εικονογραφήσεις των πρώτων εκδόσεων των έργων του Jacob Boehme

Ο Φιλοσοφικός Επιτάφιος' του W. C. Esquire για ένα Memento Mori στην Φιλοσοφική (Τάφος) Λίθο

Εμπνευσμένο από τις εικονογραφήσεις των πρώτων εκδόσεων των έργων του Jacob Boehme,  αυτό το αλχημικό διάγραμμα από τον Φιλοσοφικό Επιτάφιο του W.C. Esq. αναπαριστά ένα "Πυθαγόρειο" ή μάλλον Κοπερνίκειο σύμπαν, στο οποίο ο άνθρωπος, που βρίσκεται μεταξύ των ουράνιας και στοιχειώδους σφαίρας, περιστρέφεται γύρω από έναν ηλιακό Θεό. Τα στοιχειώδη στοιχεία του αλχημείας - θείο, πέτρες, φυτά, μέταλλα, αλάτι - στέκονται πάνω από το αρχέγονο χάος και την κολασμένη φωτιά στην οποία κατοικεί ο Σατανάς. Ανυψώνονται από τον υδράργυρο, ο οποίος δείχνει κατευθείαν προς το θείο.  Πρόκειται προφανώς για μια πνευματική καθώς και φυσική αναζήτηση.

Από το βιβλίο 'Ο Φιλοσοφικός Επιτάφιος' του W. C. Esquire για ένα Memento Mori στην Φιλοσοφική (Τάφος) Λίθο. 

Μετάφραση G.J.P.

Mysterium Magnum του Jacob Boehme

  

Mysterium Magnum του Jacob Boehme

Αυτή η εικόνα από το Mysterium Magnum του Jacob Boehme φαίνεται αρχικά να είναι ένα συμβατικό "Καμπαλιστικό διάγραμμα του Δέντρου της Ζωής". Καθώς αυτό μπορεί να εξερευνηθεί αρκετά εύκολα από τον αναγνώστη, θα επιλέξω εδώ να εξετάσω τις εσωτερικές συμμετρίες και αντιστοιχίες που αναπτύσσονται στη γεωμετρία του. Θα παρατηρήσουμε αμέσως ότι είναι επικεντρωμένο στον Χριστό και συνδέει τον κόσμο του Θεού (επάνω στον ακτινοβόλο Ήλιο) και της ανθρωπότητας (κάτω στο εννεαπλό τριαντάφυλλο). Αυτός ο κεντρικός χώρος του σχεδίου έχει τετραγωνική μορφή, στην κορυφή του οποίου ένα τρίγωνο με κατεύθυνση προς τα πάνω οδηγεί στον Θεό, ενώ από τη βάση του προβάλλει ένα τρίγωνο με κατεύθυνση προς τα κάτω.

Αυτό το σχέδιο ενσωματώνει ιδέες που συνδέονται με τα μυστήρια και ο κεντρικός χώρος συνδέει, ενώνει στον κεντρικό Χριστό, διάφορες πτυχές των μυστηρίων. Λειτουργούν δύο πολικότητες - αυτή του Επάνω και του Κάτω (πνεύμα και ύλη) - και η δεξιά-αριστερά (αρσενικό-θηλυκό, ενεργητικό-παθητικό). Γύρω από τον κεντρικό Χριστό έχουμε σε υλικό επίπεδο Ψωμί και Οίνο, που έχουν την πνευματική τους αντιστοιχία στη Σάρκα και το Αίμα.

Ο κύκλος γύρω από αυτό το τετράγωνο προσθέτει επίσης τις αντιστοιχίες του άρτου - ζωοποίηση, του οίνου - ευχαριστία, της σάρκας - άφεση αμαρτιών και του αίματος - θεία ένωση, που είναι οι τέσσερις πιο σημαντικές πτυχές των Μυστηρίων). Στα αριστερά έχουμε το φυτό σιτάρι (που φυτρώνει στο βασίλειο της Φύσης) και την Άμπελο (που είναι τοποθετημένη στο βασίλειο της Γης). Και τα δύο δέχονται μια ώθηση από ψηλά. Με το σιτάρι είναι οι θερμαντικές ακτίνες του ήλιου, ενώ η άμπελος δέχεται μια βροχόπτωση.

Το σιτάρι μπορεί να θεωρηθεί εδώ ως η ενσάρκωση του στοιχείου της Φωτιάς και το σταφύλι ως η ενσάρκωση του Νερού, και πράγματι βλέπουμε αυτά τα σύμβολα να τοποθετούνται δίπλα τους. Στο υπερκείμενο βασίλειο, δηλαδή στις σφαίρες της Χάριτος και του Ουρανού, αυτά ενσαρκώνονται στον Ήλιο και στη Σελήνη αντίστοιχα.

Έτσι, αυτός ο εικονογράφος του Boehme (και δεν είμαι σίγουρος αν αυτό μπορεί να αποδοθεί στον Gichtel ή στον Freher), επιθυμεί να φανταστούμε τα Χριστιανικά μυστήρια σαν να προκύπτουν από τη συνάντηση δύο ρευμάτων, ένα που κατεβαίνει από ψηλά (η Χάρη και το Ουράνιο) και ένα που κατεβαίνει από κάτω σε αυτό που προέρχεται από τη Γη και τη Φύση, μέσω των δύο αρχετυπικών φυτών, του Σιταριού και του Σταφυλιού.

Το τρίγωνο που δείχνει προς τα πάνω καθρεφτίζεται στο τρίγωνο που δείχνει προς τα κάτω. Έτσι, στο τρίγωνο προς τα πάνω έχουμε  καθρέφτης του  Ιεχωβά στα Εβραϊκά, ενώ κάτω έχουμε τον Αδάμ στα Εβραϊκά. Το άνω τρίγωνο επικεντρώνεται στην Πίστη στις τρεις διαστάσεις της ως Πνευματική Πίστη, Εσωτερική Πίστη και Υπερφυσική Πίστη, που συνδέονται με τα τρία γράμματα.

Οι τρεις βραχίονες του τριγώνου φέρουν δύο ομάδες όρων : 

Ανάληψη στον Ουρανό  - Ανάσταση - Αναγέννηση 

Από κάτω - Αιώνιος - Αόρατος

Κάτω, στο τρίγωνο που δείχνει προς τα κάτω με κέντρο την Αίσθηση, έχουμε τη Σωματική Αίσθηση, τη Φυσική Αίσθηση και την Εξωτερική Αίσθηση, ως τις τρεις όψεις που συνδέονται με τα γράμματα του ονόματος ADM. Οι τρεις βραχίονες του τριγώνου φέρουν:

Κάθοδος στην Κόλαση - Σταύρωση - Παλαιά γέννηση

Από πάνω - Χρονικό - Ορατό

Όλο το διάγραμμα που δείχνει ότι "όλα μαζί είναι ένα" είναι τοποθετημένο σε ένα ορθογώνιο πλαίσιο στις γωνίες του οποίου βλέπουμε τον κύβο της Γης, το πενταπλό ρόδο των αισθήσεων, τον σταυρό της πίστης και την πυξίδα των κατευθύνσεων που συμβολίζει τον Ουρανό, συνδέοντας τις πολικότητες του βασιλείου της Χάριτος και του βασιλείου της Φύσης. 

Ο Boehme βλέπει αυτά τα βασίλεια να ενώνονται στα Μυστήρια, τα οποία προέρχονται από τα στοιχεία της Φύσης και της Γης και όμως γίνονται τα οχήματα της Χάριτος και της Ουράνιας εντύπωσης.

Μετάφραση G.J.P.

Ένα τέτοιο δέντρο είναι ο Jacob Boehme (1575-1624)

 

Ένα τέτοιο δέντρο είναι ο Jacob Boehme (1575-1624)

Ο υποδηματοποιός από το Görlitz της Σιλεσίας (στη σημερινή Πολωνία), ο οποίος αποτελεί τον ιστορικό σύνδεσμο μεταξύ των μυστικιστών της Ρηνανίας (Meister Eckhart, Suso, Tauler, κ.λπ.) και των φιλοσόφων του δέκατου έβδομου, δέκατου όγδοου και δέκατου ένατου αιώνα. Τα γραπτά του Boehme είναι σχεδόν αδιάβαστα σήμερα, αλλά το απλό γεγονός της ύπαρξής του έλαμψε σαν φάρος μέσα στους σκοτεινούς αιώνες του κοσμικού "διαφωτισμού". Εδώ ήταν ένας τεχνίτης και ένας οικογενειάρχης -όχι ένας πάστορας ή μοναχός, καρδινάλιος ή αριστοκράτης- ο οποίος επιλέχθηκε για την αποκάλυψη των πιο βαθιών μυστηρίων και ο οποίος ζούσε όχι με την απλή πίστη που άρμοζε στη θέση του, αλλά με τη ζωντανή συνείδηση του Θεού. Το παράδειγμα του Boehme έδειξε ότι ο Χριστιανισμός μπορούσε να είναι κάτι περισσότερο από την ηθική και τις Γραφές (αν και ήταν αρκετά ειδικός σε αυτά), κάτι περισσότερο από τις τελετές, την αισθητική και τα μυστήρια. Θα μπορούσε να είναι μια εσωτερική πραγματικότητα πιο πραγματική από οτιδήποτε στον κόσμο και πιο πολύτιμη από οτιδήποτε θα μπορούσε να διδάξει ο κόσμος. Όπως λέει ο ίδιος για την πρώτη του μεγάλη εμπειρία του 1600, "σε εκείνο το τέταρτο της ώρας είδα και έμαθα περισσότερα από ό,τι αν είχα σπουδάσει πολλά χρόνια σε κάποιο πανεπιστήμιο... γιατί αντιλήφθηκα και αναγνώρισα το Είναι όλων των όντων".

Νέα έκθεση : Ο Χρόνος του Κρίνου: ο Μυστικιστής Φιλόσοφος Jacob Böhme και η Ανανέωση του Κόσμου

Νέα έκθεση : Ο Χρόνος του Κρίνου: ο Μυστικιστής Φιλόσοφος Jacob Böhme 

και η Ανανέωση του Κόσμου 

Ο Χρόνος του Κρίνου: Ο μυστικιστής φιλόσοφος Jacob Boehme και η Ανανέωση του Κόσμου 

Πανεπιστημιακό Μουσείο του Wrocław, Πολωνία, 25 Μαΐου - 11 Σεπτεμβρίου 2022. 

Επιμέλεια: Lucinda Martin και Claudia Brink. 

Τα τελευταία πέντε χρόνια, οι Κρατικές Συλλογές Τέχνης της Δρέσδης συνεργάζονται με την Bibliotheca Philosophica Hermetica και την Embassy of the Free Mind στο Άμστερνταμ για να παρουσιάσουν μια σειρά εκθέσεων σχετικά με το έργο και την επιρροή του Jacob Böhme (1575-1624). Μετά τους σταθμούς στη ∆ρέσδη (2017) και στο Κόβεντρι και το Άμστερνταμ (2019), η επόμενη έκθεση πραγματοποιείται στο Πανεπιστημιακό Μουσείο του Βρότσλαβ. Η σκέψη του Böhme είχε διαρκή επίδραση στη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, τη θρησκεία και την τέχνη ανά τους αιώνες. Το έργο του προέκυψε σε μια εποχή που η Ευρώπη συγκλονιζόταν από μεγάλη αναταραχή. Πόλεμοι, θρησκευτικές συγκρούσεις και επιδημίες οδήγησαν πολλούς ανθρώπους να πιστεύουν ότι το τέλος του κόσμου πλησίαζε. Σε αυτή την κατάσταση, ο υποδηματοποιός και λαϊκός φιλόσοφος από το Görlitz προσπάθησε να δώσει απαντήσεις σε υπαρξιακά ερωτήματα. Τα γραπτά του Boehme ήταν αμφιλεγόμενα και κατά καιρούς ακόμη και απαγορευμένα, αλλά τα γραπτά του επιβίωσαν, κυρίως χάρη στους υποστηρικτές του στη Silesia και τη Lusatia, οι οποίοι έφτιαξαν χειρόγραφα αντίγραφα των γραπτών του και τα διέδωσαν υπόγεια στα δίκτυά τους. Με αυτόν τον τρόπο, τα έργα του Boehme έφτασαν τελικά στις Κάτω Χώρες τον 17ο αιώνα, όπου τυπώθηκαν για πρώτη φορά, μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες και διαδόθηκαν ευρύτερα. Η ιστορία των γραπτών του Jacob Böhme συνδέεται με τον πόλεμο με διάφορους τρόπους. Αφού οι αρχές απαγόρευσαν στον Böhme να γράφει, εκείνος αρχικά υπάκουσε. Την παραμονή του Τριακονταετούς Πολέμου, ωστόσο, συνέχισε τη συγγραφή του ενόψει της περιόδου της κρίσης. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν και πάλι οι ιδέες των υποστηρικτών του Böhme που διατήρησαν κρυφά τα χειρόγραφά του στη Γερμανική πόλη Linz στον Ρήνο. Καθώς οι Ναζί υποψιάζονταν σε αυτά απαγορευμένες ιδέες, τα γραπτά κατασχέθηκαν. Ωστόσο, οι ειδικοί του Böhme κατάφεραν να μεταφέρουν τα κατασχεμένα έργα στη γενέτειρά του, το Görlitz. Εκεί τα έφεραν σε ασφάλεια από τις καταστροφές του πολέμου σε μέρη και στις δύο πλευρές του Neisse, γι' αυτό και σήμερα βρίσκονται εν μέρει στη Γερμανία και εν μέρει στην Πολωνία. Ωστόσο, ορισμένα γραπτά χάθηκαν. Η έκθεση στο Πανεπιστημιακό Μουσείο του Βρότσλαβ παρουσιάζει τα βασικά έργα του Boehme.

Jacob Boehme 1 - Θέματα που έχω παραθέσει τα τελευταία χρόνια για τον υπέροχο αυτό άνθρωπο

 3. Η Πνευματική Αλχημεία της Αναγέννησης του Jacob Boehme

Εκ πρώτης όψεως, ο Jacob Boehme ήταν ένας απίθανος υποψήφιος για να γίνει ο παραγωγικός συγγραφέας θεωρητικών και λατρευτικών πραγματειών. Γεννήθηκε σε μια εύπορη αγροτική οικογένεια στο Alt-Seidenberg κατά το έτος 1575. Κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, έμαθε προφανώς να διαβάζει και να γράφει, αλλά η εκπαίδευσή του φαίνεται να περιορίστηκε στα Γερμανικά.1 Από πολύ νωρίς, ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίστηκε ο βιογράφος του Αβραάμ φον Φράνκενμπεργκ, ο Boehme είχε αρκετές οραματικές εμπειρίες, οι οποίες οδήγησαν στις πιο καθοριστικές κατά την ενήλικη ζωή του το 1600 και το 1610. Οι τελευταίες τον ώθησαν τελικά, έναν τεχνίτη και έμπορο της εποχής εκείνης, να πιάσει την πένα και να καταγράψει τις αποκαλύψεις που είχε λάβει. Το πρώτο εξάμηνο του 1612, δημιούργησε ένα τίμιο αντίγραφο του διάσημου πρώιμου έργου του, το Morgen Röte im auffgang (Η κόκκινη λάμψη του πρωινού στην Ανατολή), γνωστότερο ως Aurora, έργο που δεν ολοκλήρωσε ποτέ.2 Σε αυτό το στάδιο, ο φιλόσοφος ούτε υποστήριζε ένα δόγμα αναγέννησης που να υπερβαίνει τη μετάφραση της Βίβλου του Λούθηρου, ούτε ήταν ιδιαίτερα εξοικειωμένος με την αλχημεία. Στην πραγματικότητα, κράτησε εμφατικά αποστάσεις από το να τον μπερδέψουν με αλχημιστή. Ωστόσο, διεκδικούσε αλχημικές γνώσεις με βάση τις θεοσοφικές του ιδέες.

Αφού περιγράψει εν συντομία τη θέση της αλχημείας στην Aurora, το κεφάλαιο αυτό επικεντρώνεται στην πνευματική αλχημεία της αναγέννησης που ανέπτυξε ο Boehme σε έργα που συνέταξε από το 1619 έως το 1622. Μετά το 1612, εξοικειώθηκε σταδιακά με την αλχημεία, και η συνάντησή του με την ψευδο-Βεϊγκελιανή αλχημεία θα πρέπει να έλαβε χώρα λίγο μετά την έναρξη της μεταγενέστερης συγγραφικής του περιόδου. Στα ώριμα έργα του, ανέπτυξε μια ολοένα και πιο διακριτή κατανόηση της εκ νέου γέννησης, σταθερά ενταγμένη στην ιστορία της σωτηρίας και περιγραφόμενη με φανερά αλχημιστική γλώσσα. Ολοκλήρωσε τις πληρέστερες παρουσιάσεις της πνευματικής του αλχημείας της αναγέννησης το πρώτο εξάμηνο του έτους 1622. Ολοκληρωμένο τον Φεβρουάριο, το περίφημο έργο του Signatura rerum (Οι υπογραφές των πραγμάτων) περιείχε ένα εκτενές απόσπασμα που βασιζόταν στην τριπλή αναλογία Lapis-Christus in nobis. Ο Boehme περιέγραφε το κεντρικό γεγονός της ιστορίας της σωτηρίας -την ενσάρκωση του Χριστού- ως μια αλχημική διαδικασία, που αντιστοιχεί τόσο στη φιλοσοφική εργασία του εργαστηρίου όσο και στην πνευματική αναγέννηση του πιστού. Περίπου την ίδια εποχή, ο Boehme ασχολήθηκε με έναν άλλο θρησκευτικό διαφωνούντα, τον Esaias Stiefel, ο οποίος ανταγωνιζόταν για μαθητές μαζί του. Στην Απολογία του, Betreffend Die Vollkommenheit des Menschen (Απολογία σχετικά με την ανθρώπινη τελειότητα), τη δεύτερη πραγματεία που απηύθυνε στον Στάφτελε, ο φιλόσοφος του Γκέρλιτς περιέγραψε την πνευματική αλχημεία της αναγέννησης και τις περίπλοκες συνδέσεις της με την ιστορία της σωτηρίας από την αρχή μέχρι το τέλος του κόσμου, από τη δημιουργία και την πτώση μέχρι τη Δευτέρα Κρίση.

Η Aurora του Boehme διατύπωσε μια γενική θέση σχετικά με την αλχημεία από την οποία δεν απομακρύνθηκε ούτε στα μεταγενέστερα γραπτά του. Το πιο σχετικό απόσπασμα βρίσκεται στο κεφάλαιο 22, σε μια ενότητα με τίτλο "Σχετικά με τα μέταλλα της γης "3 .

Εδώ ο Boehme περιγράφει τον καθαρισμό του χρυσού σε επτά στάδια. Λόγω της μεγάλης σημασίας του αριθμού επτά, οι αλχημιστές συχνά δομούσαν τις ακροάσεις του έργου τους με αυτόν τον τρόπο.4 Ενώ αυτό δείχνει ήδη ένα μέτρο εξοικείωσης με την αλχημεία (ή τη μεταλλουργία, τουλάχιστον), ο όρος "Σαλίτερ" του Boehme μπορεί να τοποθετηθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια. Αυτή η ιδιοσυγκρασία, η οποία εμφανίζεται πολλές φορές σε όλη την Aurora, ήταν η απόδοση από τον Boehme του sal niter, ο οποίος έπαιζε όλο και περισσότερο βασικό ρόλο στις αλχημικές θεωρίες γύρω στο 1600. Ένας από τους ανταποκριτές του Paul Nagel, ο Πολωνός αλχημιστής Michael Sendivogius, συνέβαλε σε αυτή την εξέλιξη με το έργο του Novum lumen chymicum (Νέο Χυμικό Φως) του 1604. Ωστόσο, η οικειοποίηση του Boehme είχε μεγαλύτερη συγγένεια με ένα έργο του Γάλλου Παρακελσιανού Joseph du Chesne, γνωστού επίσης ως Quercetanus. 5

Ήδη από την αρχή της συγγραφικής του σταδιοδρομίας, ο Boehme ήταν τουλάχιστον αόριστα εξοικειωμένος με τη μεταλλακτική αλχημεία και τις τρέχουσες τάσεις στη λογοτεχνία της.

Παρ' όλα αυτά, στο τέλος αυτού του αποσπάσματος για την Αυγή, ο Boehme αποστασιοποιήθηκε εμφατικά από το να τον μπερδέψουν με έναν αλχημιστή: "Δεν πρέπει να με θεωρείτε αλχημιστή". Δηλώνοντας άγνοια και απειρία όσον αφορά την εργαστηριακή αλχημεία, ανέφερε ότι θα μπορούσε ακόμη να δώσει υποδείξεις για την επιτυχία του μεγάλου έργου του. Υποστήριξε ότι θα μπορούσε να αντλήσει σχετικές γνώσεις με βάση την προνομιακή του πρόσβαση στο θείο βασίλειο μέσω του Χριστού που ζούσε μέσα του. Επιπλέον, ισχυρίστηκε ότι μπορούσε να προσφέρει αστρολογικές υποδείξεις για την επιλογή της καταλληλότερης ώρας της ημέρας για ορισμένες εργασίες.6 Προσεγγίζει το θέμα του -το ορυκτό ή μεταλλικό πεδίο της φύσης- με βάση την αναλογία και την αντιστοιχία με τον θεϊκό κόσμο.