Τα Μυστικά Σημεία των Ροδόσταυρων

 

Τα Μυστικά Σημεία των Ροδόσταυρων

Ένα μέλος του τάγματος μπορεί να αναγνωριστεί από δεκαέξι σημάδια. Όποιος διαθέτει μόνο μερικά από αυτά τα αναγνωριστικά σημάδια δεν ανήκει σε υψηλό βαθμό. Ο αληθινός Ροδόσταυρος τα διαθέτει όλα.

1. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΌΣ

Η πρώτη και σημαντικότερη νίκη του είναι το να υπερνικήσει το δικό του κατώτερο Εγώ. Αυτή είναι η νίκη επί του Λέοντα που έχει τραυματίσει σοβαρά μερικούς από τους καλύτερους μαθητές του. Δεν αφήνει τον εαυτό του να νικηθεί από μια σφοδρή και απροσδόκητη επίθεση. Η υπομονή και το θάρρος τον αναγκάζουν να παραδοθεί. Προσπαθεί να νικήσει τους αντιπάλους του με την καλοσύνη και αυτούς που τον μισούν με τα δώρα. Δεν συσσωρεύει κατάρες, αλλά κάρβουνα φωτιάς πάνω στα κεφάλια τους. Δεν καταδιώκει τους εχθρούς του με το σπαθί, αλλά αφήνει τα ζιζάνια να φυτρώσουν μαζί με το σιτάρι, ώσπου η φύση να τα χωρίσει όταν ωριμάσουν.

2.  Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΓΕΝΉΣ

Ποτέ δεν είναι σκυθρωπός ή απελπισμένος, ποτέ δεν είναι γκρινιάρης, χλευαστικός ή περιπαικτικός. Είναι αγαθός και ευγενικός με όλους και είναι πάντα έτοιμος να προσφέρει βοήθεια στους άλλους. Προσαρμόζεται στα ήθη και τα έθιμα των συνανθρώπων του στο βαθμό που αυτό ανταποκρίνεται στην αξιοπρέπειά του. Ως εκ τούτου, είναι ένας ευχάριστος σύντροφος. Ξέρει να συναλλάσσεται τόσο με τους πλούσιους όσο και με τους φτωχούς και μπορεί να κινείται σε όλους τους κύκλους της κοινωνίας με τρόπο που απαιτεί σεβασμό, γιατί έχει ξεπεράσει τα ήθη και τα έθιμα της κοινότητας.

3. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΊΖΕΙ ΤΟ ΦΘΌΝΟ

Πριν γίνει δεκτός στο τάγμα, πρέπει να αποδείξει ότι είναι ικανός να εκτελέσει το τεράστιο έργο της αποκοπής του κεφαλιού του φιδιού του φθόνου. Το έργο αυτό είναι πολύ δύσκολο, διότι το φίδι είναι πονηρό και κρύβεται εύκολα σε κάποια γωνιά. Ο αληθινός Ροδόσταυρος είναι πάντα ικανοποιημένος με το πεπρωμένο του, γιατί ξέρει ότι είναι αυτό που του αξίζει. Δεν ενοχλείται από τα οφέλη ή τον πλούτο των άλλων, αλλά επιθυμεί πάντα το καλύτερο για όλους. Γνωρίζει ότι θα λάβει όλα όσα του αξίζουν και δεν ανησυχεί αν κάποιος έχει περισσότερα αγαθά από εκείνον. Δεν περιμένει χάρες για τον εαυτό του, αλλά μοιράζει τις δικές του χάρες αμερόληπτα σε όλους .

4. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΚΑΥΧΙΈΤΑΙ

Γνωρίζει ότι ο άνθρωπος είναι ένα όργανο στο χέρι του Θεού και δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει τίποτα σημαντικό. Δεν βιάζεται και δεν ανυπομονεί να κάνει κάτι, αλλά περιμένει μέχρι να λάβει τις εντολές του από τον Άνω Διδάσκαλο, ο οποίος ζει μέσα στο Εσωτερικό του ον. Προσέχει τι λέει και δεν χρησιμοποιεί ανίερα λόγια.

5. Ο ΈΠΑΙΝΟΣ Ή Η ΜΟΜΦΉ ΤΟΝ ΑΦΉΝΟΥΝ ΑΤΆΡΑΧΟ.

Οι αντιρρήσεις και η περιφρόνηση δεν τον καταθλίβουν. Ζει εντός του και απολαμβάνει την ομορφιά της εσωτερικής του ζωής. Αλλά ποτέ δεν επιθυμεί να επιδεικνύει τα υπάρχοντά του και ποτέ δεν καυχιέται για τις πνευματικές δυνάμεις που έχει αποκτήσει. Όσο μεγαλύτερες είναι οι πνευματικές του ικανότητες, τόσο μεγαλύτερη είναι η σεμνότητά του και τόσο περισσότερο είναι έτοιμος να υπακούσει στο νόμο.

6. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΠΕΊΘΑΡΧΟΣ

Προσπαθεί πάντα να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του και να ενεργεί σύμφωνα με την υπάρχουσα νόμιμη τάξη. Δεν ασχολείται με εξωτερικότητες ή τελετές. Ο Νόμος έχει γραφτεί στην καρδιά του και ως εκ τούτου ελέγχει όλες τις σκέψεις και τις πράξεις του. Τα προσόντα του δεν επικεντρώνονται στην εξωτερική εμφάνιση, αλλά στην αληθινή ουσία που μπορεί να συγκριθεί με τη ρίζα από την οποία προκύπτουν όλες οι πράξεις. Η εσωτερική ομορφιά της ψυχής του αντανακλάται στην εμφάνισή του και αφήνει τη σφραγίδα της σε όλες τις πράξεις του.

7.  Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΦΙΛΌΔΟΞΟΣ

Τίποτα δεν εμποδίζει τόσο πολύ την πνευματική ανάπτυξη και την επέκταση της ψυχής όσο ένα περιορισμένο μυαλό και ένας εγωιστικός χαρακτήρας. Ο αληθινός Ροδόσταυρος νοιάζεται περισσότερο για την ευημερία των άλλων παρά για την ευημερία του εαυτού του. Δεν χρειάζεται να υπερασπίζεται ή να επιθυμεί ειδικά προσωπικά συμφέροντα. Το μόνο που επιδιώκει είναι να κάνει το καλό και δεν αφήνει καμία ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη.

8. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΕΥΕΡΈΘΙΣΤΟΣ

Όποιος εργάζεται για την ευημερία της κοινότητας, θα εισπράξει το μίσος εκείνων των οποίων τα προσωπικά συμφέροντα δεν προωθούνται από αυτήν. Γιατί η μεγαλοψυχία είναι το αντίθετο του εγωισμού και οι αξιώσεις των λίγων δεν αντιστοιχούν πάντα στα συμφέροντα της κοινότητας.

Ως εκ τούτου, ο Ροδόσταυρος θα βρεθεί συχνά αντιμέτωπος με την αντίδραση στενόμυαλων και μικρόψυχων ανθρώπων. Θα χλευαστεί από συκοφάντες. Του αποδίδονται ψευδή κίνητρα, οι αδαείς θα τον κρίνουν λανθασμένα. Άτομα που θεωρούν τους εαυτούς τους σοφούς θα προσπαθήσουν να τον γελοιοποιήσουν και οιΑλλά όλα αυτά δεν μπορούν να ερεθίσουν την ψυχή του αληθινού Ροδόσταυρου. Η θεϊκή αρμονία της ψυχής του παραμένει αδιατάρακτη, γιατί η πίστη του βασίζεται στη γνώση και την άμεση παρατήρηση της Αλήθειας στο εσωτερικό του. Η αντίθεση χιλιάδων αδαών δεν θα τον εμποδίσει να κάνει αυτό που έχει αναγνωρίσει ως ευγενές και καλό. Θα το πραγματοποιήσει, ακόμη και αν χάσει τα εγκόσμια αγαθά του και τη ζωή του κάνοντάς το. ανόητοι θα τον χλευάσουν.

Επειδή είναι ικανός να ανυψώσει την πνευματική του θέαση μέχρι το Θείο, δεν μπορεί να παρασυρθεί από την πλάνη της ύλης. Κρατιέται από την αιώνια πραγματικότητα. Περιτριγυρισμένος από αγγέλους και ακούγοντας τις φωνές τους, παραμένει ανενόχλητος εν μέσω των κραυγών των ζώων.

Ζει με τη συντροφιά εκείνων των εξυψωμένων όντων που κάποτε ήταν άνθρωποι, αλλά που έχουν αναδημιουργηθεί και έχουν αποσπαστεί από τη σφαίρα της συνηθισμένης και κατώτερης ζωής.

9. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΣΚΈΦΤΕΤΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΆ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ

Όποιος σκέφτεται αρνητικά για τους άλλους, βλέπει μόνο την αντανάκλαση της αρνητικότητας μέσα του. Ο Ροδόσταυρος είναι πάντα έτοιμος να αναγνωρίσει το καλό. Η παραίτηση είναι μια αρετή από την οποία ο Ροδόσταυρος διαφέρει σαφώς από τους άλλους και από την οποία μπορεί να αναγνωριστεί. Αν τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα, αναβάλλει την κρίση του μέχρι να του γίνουν ξεκάθαρα. Όσο δεν είναι έτοιμος να κρίνει, είναι πιο πρόθυμος να σχηματίσει θετική παρά αρνητική γνώμη για κάτι.

10. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΑΓΑΠΆ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ

Ωστόσο, δεν ενεργεί ποτέ ως αυτόκλητος κριτής των λαθών των άλλων ανθρώπων. Δεν του αρέσει να μιλάει για τους άλλους και νοιάζεται για τις τρέλες των άλλων εξίσου λίγο όσο και για το βουητό μιας μέλισσας ή τα καμώματα μιας μαϊμούς. Δεν του αρέσει να ακούει πολιτικά ή προσωπικά επιχειρήματα, διαφωνίες και μομφές. Η πονηριά της αλεπούς, η υποκρισία του κροκόδειλου ή η αρπακτικότητα του λύκου δεν τον ενοχλούν. Δεν του αρέσει να ανακατεύει τη λάσπη.

Η ευγένεια του χαρακτήρα του τον ανεβάζει πάνω από όλες αυτές τις ασήμαντες και ανόητες καταστάσεις. Ανυψωμένος πάνω από τις αισθήσεις, στις οποίες ένας συνηθισμένος άνθρωπος βρίσκει την "ευτυχία" και την απόλαυση, ζει με την παρέα εκείνων που δεν σκέφτονται άσχημα ο ένας για τον άλλον, που δεν χαίρονται με τις αδικίες που επιβάλλονται στον αδελφό τους, που δεν τον κοροϊδεύουν λόγω της άγνοιάς του και δεν αισθάνονται κακόβουλη ευχαρίστηση για τη δυστυχία του. Απολαμβάνει τη συντροφιά εκείνων που αγαπούν την αλήθεια και περιβάλλονται από την ειρήνη και την αρμονία των πνευμάτων.

11. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΑΓΑΠΆ ΤΗΝ ΑΛΉΘΕΙΑ

Κανένας διάβολος δεν είναι πιο μοχθηρός από το ψέμα και τη συκοφαντία, η πηγή κάθε κακού είναι το ψέμα και η αναλήθεια. Ο συκοφάντης απολαμβάνει πάντα όταν έχει βρει κάτι ασήμαντο για να χτίσει πάνω στο ψέμα του και στη συνέχεια να το κάνει να μεγαλώσει ως ένα τεράστιο βουνό. Το αντίθετο από αυτό είναι η Αλήθεια, είναι η Ακτίνα Φωτός από την αιώνια πηγή του Μοναδικού Καλού που έχει τη δύναμη να αναδημιουργεί τα ανθρώπινα όντα σε θεϊκά όντα. Ως εκ τούτου, ο Ροδόσταυρος δεν αναζητά κανένα άλλο φως παρά μόνο το φως της αλήθειας και σε αυτό το φως απολαμβάνει, όχι μόνος του αλλά με τη συντροφιά όλων όσων είναι γεμάτοι από αλήθεια και θεϊκό μεγαλείο, είτε ζουν σε αυτή τη γη είτε στο πνευματικό πεδίο. Και μοιράζεται ιδιαίτερα με τους διωκόμενους, τους πιεσμένους και τους αδαείς, οι οποίοι όλοι τους θα απελευθερωθούν από την αλήθεια.

12. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗΡΟΣ

Οι πλαστογράφοι δεν αγαπούν την αλήθεια και οι ανόητοι δεν αγαπούν τη σοφία. Ο αληθινός Ροδόσταυρος προτιμά να είναι μαζί με εκείνους που εκτιμούν την Αλήθεια και τη Σοφία. Οτιδήποτε γνωρίζει, το κρατά κλειδωμένο στην καρδιά του, γιατί αντλεί δύναμη από τη σιωπή. Όπως ακριβώς ένας υπουργός δεν αποκαλύπτει τα μυστικά του Βασιλιά, με τον ίδιο τρόπο ο Ροδόσταυρος δεν επιδεικνύει τις αποκαλύψεις που του δόθηκαν από τον Βασιλιά και την Εσωτερική του Ύπαρξη, οι οποίες είναι ευγενέστερες και σοφότερες από όλους τους γήινους βασιλιάδες και πρίγκιπες. Μόνο όταν ο Βασιλιάς τον διατάζει να μιλήσει, σπάει τη σιωπή του και δεν είναι αυτός που μιλάει, αλλά η Αλήθεια μιλάει μέσω αυτού.

13. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΠΙΣΤΕΎΕΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΓΝΩΡΊΖΕΙ

Πιστεύει στην αναλλοίωτη φύση του αιώνιου νόμου και επίσης ότι κάθε αιτία έχει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα που θα εκπληρωθεί όταν ο ίδιος ο Ροδόσταυρος δεν εμποδίζει την εκπλήρωση αυτή. Ως εκ τούτου, είναι σε θέση να αντιμετωπίσει κάθε αμφιβολία και φόβο και έχει απεριόριστη πίστη στη θεϊκή αρχή της Αλήθειας που έχει ζωοποιηθεί και γίνει συνειδητή στην καρδιά του.

14. Η ΕΛΠΊΔΑ ΤΟΥ ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΥ ΕΊΝΑΙ ΣΤΑΘΕΡΉ

Η πνευματική ελπίδα είναι μια ακλόνητη πεποίθηση που πηγάζει από τη γνώση του Νόμου ότι οι αλήθειες, που αναγνωρίζονται από την πίστη, θα αναπτυχθούν και θα εκπληρωθούν. Είναι η γνώση της καρδιάς και εντελώς διαφορετική από τις διανοητικές αντανακλάσεις της σκέψης μας. Η πίστη του Ροδόσταυρου βασίζεται στους βράχους των άμεσων αληθειών και δεν μπορεί να ανατραπεί. Ο Ροδόσταυρος γνωρίζει ότι σε κάθε τι, όσο κακό και αν είναι, κρύβεται ένα μικρόβιο του Καλού και ελπίζει ότι αυτό το μικρόβιο θα αναπτυχθεί στην πορεία της εξέλιξης και ότι το κακό θα μετασχηματιστεί σε καλό. 

15. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΡΔΙΏΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΘΛΊΨΗ

Γνωρίζει ότι κανένα φως δεν υπάρχει χωρίς σκιά, κανένα κακό χωρίς κάτι καλό. Και ότι η δύναμη αυξάνεται με την αντίθεση. Επειδή έχει αναγνωρίσει ότι η θεία αρχή ζει μέσα στα πάντα, οι εξωτερικές αλλαγές δεν σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο γι' αυτόν και δεν τραβούν ιδιαίτερα την προσοχή του. Ο κύριος σκοπός του είναι να κρατήσει τα πνευματικά του αγαθά και να μη χάσει το στέμμα που έχει κερδίσει στον αγώνα της ζωής.

16. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΘΑ ΒΟΗΘΉΣΕΙ ΠΆΝΤΑ ΈΝΑ ΜΈΛΟΣ ΤΟΥ ΤΆΓΜΑΤΟΣ

Τα ονόματα δεν σημαίνουν πολλά. Η κορυφαία αρχή του τάγματος των Ροδόσταυρων είναι η Αλήθεια. Και όλοι όσοι αναγνωρίζουν την Αλήθεια και την ακολουθούν με τις πράξεις τους, είναι μέλη του τάγματος που προωθεί την Αλήθεια. Ακόμα και αν όλα τα ονόματα ανακατεύονταν και όλες οι γλώσσες άλλαζαν, η Αλήθεια θα παρέμενε πάντα η ίδια. Και όλοι όσοι ζουν μέσα στην Αλήθεια θα ζήσουν. Ακόμη και αν όλα τα έθνη εξαφανίζονταν από το πρόσωπο της γης.

Αυτά είναι τα δεκαέξι χαρακτηριστικά του αληθινού Ροδόσταυρου, τα οποία έλαβε ένας προσκυνητής από έναν άγγελο, ο οποίος έβγαλε την καρδιά από το στήθος του προσκυνητή και άφησε στη θέση της ένα πύρινο κάρβουνο, το οποίο τώρα καίει αδιάκοπα και λάμπει μέσα στην αγάπη που είναι η παγκόσμια αδελφοποίηση της Ανθρωπότητας.

Copyright: Ανατύπωση από το περιοδικό Het Rozekruis (Ο Ροδόσταυρος), 1936.

Anna Cassel: Το έπος του Ρόδου

Anna Cassel: Το έπος του Ρόδου

Κείμενο των Kurt Almqvist, Daniel Birnbaum, Hedvig Martin.

Μια αποκαλυπτική εισαγωγή στις πνευματιστικές αφαιρέσεις της Σουηδέζας ζωγράφου και ισόβιας φίλης της Hilma af Klint Μέχρι τώρα, η Σουηδέζα ζωγράφος Anna Cassel (1860-1937) ήταν κυρίως γνωστή για τους πίνακές της με τοπία και αστικά περιβάλλοντα, με μοτίβα από τις σουηδικές αγροτικές επαρχίες Jämtland και Västmanland, καθώς και από τη Στοκχόλμη. Είναι λιγότερο γνωστή για τη βαθιά εμπλοκή της με πνευματιστικές ομάδες, τον κύκλο της Hilma af Klint και την αποκρυφιστική ομάδα τέχνης γνωστή ως The Five. Μόλις τώρα, σχεδόν έναν αιώνα μετά τον θάνατό της, η σημαντική, μαγευτική και πρωτότυπη συμβολή της Cassel στην αφηρημένη και πνευματική τέχνη συγκεντρώνει την προσοχή, όχι μόνο χάρη στη δια βίου φιλία και συνεργασία της με την af Klint. Οι δύο γυναίκες γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στο Slöjdskolan της Στοκχόλμης και αργότερα αποτέλεσαν μέρος της ομάδας The Five το 1896, μαζί με τις Sigrid Hedman, Mathilda Nilsson και Cornelia Cederberg. Οι Πέντε ξεκίνησαν ως μια κανονική πνευματιστική ομάδα, αλλά σύντομα πειραματίστηκαν με σεάνς, αναπτύσσοντας την τεχνική του αυτοματισμού που χρησιμοποιήθηκε δεκαετίες αργότερα από τους υπερρεαλιστές. Ο Cassel, προερχόμενος από πλούσια οικογένεια, υποστήριξε επίσης οικονομικά την Af Klint σε μεγάλο μέρος της καριέρας της.

Σε αυτόν τον όμορφα κατασκευασμένο τόμο, η ζωή και το έργο της Anna Cassels παρουσιάζονται για πρώτη φορά σε ένα ευρύτερο κοινό, αποκαλύπτοντας την ως δημιουργό πανέμορφων, λαμπερών αφαιρέσεων και πνευματικών διαγραμμάτων. Η Κάσελ συστήνεται στο ευρύτερο κοινό με δύο δοκίμια που καθιστούν σαφές ότι η συνεργασία μεταξύ αυτής και του Af Klint ήταν πολύ βαθύτερη από ότι ήταν μέχρι σήμερα γνωστό. Είναι επίσης η πρώτη φορά που δημοσιεύεται το πνευματικό έργο της Cassel The Saga of the Rose.

Τα εικονιζόμενα spreads είναι από την Anna Cassel: af Klint, η πρώτη μεγάλη παρουσίαση της Σουηδέζας ζωγράφου και πνευματίστριας, η οποία παρήγαγε έργα τέχνης, μαζί με τη Hilma af Klint, ως μέλος των Πέντε -ίσως μάλιστα συνεργάστηκε σε έργα που σήμερα αποδίδονται στην af Klint. "Ο Γκουρού έχει ένα μήνυμα για σένα, A[nna]", έγραψε η af Klint το 1914. "Το μονοπάτι σου είναι σχεδόν έτοιμο για σένα. Η δύναμή σου σύντομα θα αυξηθεί και θα γίνεις ένας στιβαρός πυλώνας όπως λίγοι άλλοι. Εσύ έχεις κληθεί ως ο ένας και εγώ ως ο άλλος για να στήσεις την αψίδα εισόδου." 

Marsilio Ficino 'Το Βιβλίο του Ήλιου' 1494

 Marsilio Ficino 'Το Βιβλίο του Ήλιου' 1494

Το Βιβλίο του Ήλιου αποτελεί το αποκορύφωμα της ζωής και του έργου του Ficino. Εκδόθηκε το 1494, πέντε χρόνια πριν από το θάνατό του, και αποτελεί ένα κορυφαίο παράδειγμα της σύνθεσης της αστρολογίας, της θρησκείας και της φιλοσοφίας για την οποία ο Φισίνο αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή, και καταδεικνύει την ικανότητά του να μεταφέρει τη βαθύτερη μυστικιστική εμπειρία μέσα σε μια διαυγή, έγκυρη πρόζα. Στην Αφιέρωση στον Piero de' Medici ο Ficino μας λέει ότι η προέλευση αυτού του έργου είναι η μεταφορά του Ήλιου στη Δημοκρατία του Πλάτωνα και ότι εμπνεύστηκε από τον Ψευδο-Διονύσιο για το ίδιο θέμα. Η νέα ανάγνωση του αποσπάσματος της Δημοκρατίας από τον Ficino προοριζόταν για την τρίτη έκδοση της μετάφρασής του από τον Πλάτωνα, την οποία πατρονάρει ο Piero.

Κεφάλαιο 1: Marsilio Ficino στον αναγνώστη, ότι αυτό το άγκιστρο είναι αλληγορικό και αναγωγικό και όχι δογματικό.

Ω μεγαλόψυχε Πιέρο, είναι μια αληθινά θεϊκή πυθαγόρεια αρχή ότι τα μυστήρια και τα θεία πράγματα δεν αρμόζουν να ομιλούνται χωρίς φως.  Με τις λέξεις αυτές νομίζω ότι ο σοφός αυτός άνθρωπος όχι μόνο εννοεί ότι δεν πρέπει να αποτολμήσουμε τίποτε στα θεία πράγματα, εκτός αν το φως του ίδιου του Θεού τα έχει αποκαλύψει σε εμπνευσμένα μυαλά, αλλά επίσης φαίνεται να μας συμβουλεύει να μην προχωρήσουμε προς το απόκρυφο φως των θεϊκών πραγμάτων, είτε για να τα λάβουμε είτε για να τα αποκαλύψουμε, χωρίς τη μεσολάβηση του εκδηλωμένου φωτός. Γι' αυτό προς το παρόν θα προχωρήσουμε από το φανερό στο απόκρυφο, όχι τόσο με λογικά επιχειρήματα, όσο με ορισμένες αντιστοιχίες που αντλούμε από το φως, ανάλογα με τις δυνατότητές μας. Στο μεταξύ όμως, προσεκτικότατε αναγνώστη, να είσαι επιεικής μαζί μου - απλώς να έχεις κατά νου την Απολλώνια και τρόπον τινά ποιητική άδεια ενώπιον του Ήλιου, ενώ δεν μου απαγορεύεις ένα πιο σοβαρό και (όπως λένε οι Έλληνες) δογματικό περιεχόμενο. 1 υποσχέθηκα μια αλληγορική και, ως προς αυτό, μυστικιστική άσκηση του μυαλού, στο όνομα του Φοίβου του ορκιστή, του οποίου αυτά είναι τα δώρα. Οι Μούσες ποτέ δεν διαφωνούν με τον Απόλλωνα, τραγουδούν. Και μάλιστα ακόμη και ο ίδιος ο Ερμής, ο πρώτος τεχνίτης της αντιπαράθεσης, αν και μπορεί να συζητάει σοβαρά θέματα με τον Κρόνο ή τον Δία, εντούτοις με τον Απόλλωνα παίζει, τα αστεία τους όχι μόνο ταιριάζουν αλλά και είναι θεϊκά. Ας μην είναι και το δικό μας παιχνίδι ακατάλληλο! 

Αλλά τώρα, έχοντας ολοκληρώσει αυτό το προοίμιό μας για το φως, ας προχωρήσουμε στο φως με την ευτυχή έμπνευση της ίδιας της καλοσύνης, δηλαδή του Θεού ψηλά.

Κεφάλαιο 2: Πώς το φως του Ήλιου μοιάζει με την ίδια την Αγαθότητα, δηλαδή τον Θεό.

Τίποτα δεν θυμίζει τη φύση της καλοσύνης περισσότερο από το φως. Πρώτον, το φως εμφανίζεται πολύ καθαρό και πολύ εξυψωμένο στο βασίλειο των αισθήσεων. Δεύτερον, από όλα τα πράγματα ακτινοβολείται πιο εύκολα και ευρέως μέσα σε μια στιγμή.

Τρίτον, συναντά ακίνδυνα τα πάντα και τα διαπερνά πολύ απαλά και ευχάριστα.  Τέταρτον, φέρει μαζί του μια θρεπτική ζεστασιά, που φροντίζει όλα τα πράγματα, χαρίζοντας ζωή και κίνηση. Πέμπτον, ενώ είναι παρόν και μέσα στα πάντα, δεν αλλοιώνεται από τίποτα και δεν αναμιγνύεται με τίποτα. Ομοίως, η ίδια η καλοσύνη στέκεται πάνω από όλη την τάξη των πραγμάτων, απλώνεται πολύ πλατιά και χαϊδεύει και έλκει τα πάντα. Δεν εξαναγκάζει σε τίποτα, όπως η θερμότητα, εκπέμπει παντού την αγάπη ως σύντροφό της, με την οποία κάθε πράγμα προσελκύεται από κάθε κατεύθυνση και δέχεται πρόθυμα την καλοσύνη της. Διεισδύει στα εσώτερα μέρη των πραγμάτων, δεν αναμειγνύεται με κανένα από αυτά. Τέλος, όπως ακριβώς η ίδια η καλοσύνη είναι ανεκτίμητη και ανείπωτη, έτσι σίγουρα είναι και το φως.  Διότι κανένας από τους φιλοσόφους μέχρι τώρα δεν έχει εξηγήσει το εξής: ότι δεν υπάρχει πουθενά τίποτα πιο ξεκάθαρο από το φως, αλλά ότι από την άλλη πλευρά τίποτα δεν εμφανίζεται πιο σκοτεινό, όπως ακριβώς η καλοσύνη είναι και το πιο αναγνωρισμένο από όλα τα πράγματα, αλλά και το ίδιο το λιγότερο αναγνωρισμένο. 

 Για τον λόγο αυτό ο Πλατωνιστής Ιάμβλιχος κατέληξε τελικά να αναφέρεται στο φως ως μια ορισμένη ενεργή ζωτικότητα και σαφής εικόνα της θείας νοημοσύνης. Η ακτίνα που λάμπει από το μάτι είναι η ίδια η εικόνα της όρασης. Έτσι ίσως και το ίδιο το φως να είναι η όραση της ουράνιας ψυχής ή η δράση της όρασης που φτάνει στα εξωτερικά πράγματα - δρώντας από απόσταση, χωρίς όμως να εγκαταλείπει τον ουρανό, αλλά συνεχίζοντας πάντα εκεί αναπόσπαστα με τα εξωτερικά πράγματα, δρώντας ταυτόχρονα βλέποντας και αγγίζοντας.  Τουλάχιστον έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για το φως ως ίχνος του συμπαντικού φωτός, που προσφέρεται στα μάτια μας σε μια ορισμένη αναλογία - ή, πράγματι, ως ένα ζωτικό πνεύμα ανάμεσα στην ψυχή του κόσμου και το σώμα - αλλά έχουμε ήδη πει αρκετά γι' αυτό στη Θεολογία. Όποτε λοιπόν στις μελέτες σας κάνετε μια σοβαρή προσπάθεια να υποθέσετε ότι υπάρχουν πολλά αγγελικά πνεύματα πέρα από τον ουρανό, όπως τα φώτα, των οποίων η διάταξη τα συσχετίζει τόσο μεταξύ τους όσο και με έναν Θεό, τον πατέρα όλων των φώτων, ποιο θα είναι το νόημα να συνεχίσετε τις έρευνές σας σε μακρά ελικοειδή μονοπάτια; Απλώς κοιτάξτε ψηλά στον ουρανό, σας παρακαλώ, ω πολίτη του ουράνιου βασιλείου, σε εκείνον τον ουρανό του οποίου η εμφανώς τέλεια τάξη δηλώνει τόσο ξεκάθαρα ότι ο Θεός είναι ο δημιουργός του. 

Όταν κοιτάζετε προς τα πάνω τα ουράνια πράγματα, το στερέωμα αναγγέλλει αμέσως τη δόξα του Θεού και τα έργα των χεριών του μέσα από τις ίδιες τις ακτίνες των άστρων και μέσα από τις όψεις ή τις κλίσεις των ματιών τους καθώς περιπλανώνται. Πάνω απ' όλα ο Ήλιος είναι ο πιο ικανός να σας υποδηλώσει τον ίδιο τον Θεό. Ο Ήλιος σας προσφέρει σημάδια, και ποιος θα τολμούσε να αποκαλέσει τον Ήλιο ψεύτικο; Τέλος, τα αόρατα πράγματα του Θεού, δηλαδή τα αγγελικά πνεύματα, μπορεί να τα δει με μεγαλύτερη δύναμη η διάνοια μέσω των άστρων, και μάλιστα ακόμη και τα αιώνια πράγματα - η αρετή και η θεότητα του Θεού - μπορούν να φανούν μέσω του Ήλιου.

Ο Thomas Vaughan και η Ροδοσταυρική αναβίωση στη Βρετανία 1648-1666 (Brill)

Ο Thomas Vaughan και η Ροδοσταυρική αναβίωση στη Βρετανία 1648-1666 (Brill)

6 Ο Ροδόσταυρος

Καθώς ερχόμαστε στους Ροδόσταυρους αδελφούς του Vaughan, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη πολλούς συνειρμούς - τέτοιους λογοτεχνικούς συνειρμούς όπως "η ροδοσταυρική διδασκαλία των πνευμάτων" που αναπτύσσεται στον Le Comte de Gabalis και στο κοροϊδευτικό έπος του Alexander Pope "Ο βιασμός της κλειδαριάς" ή η σεξουαλική αναζήτηση στην τριλογία του Henry Miller "Ροδόσταυροι" και η αδέξια κομπίνα στο κωμικό μυθιστόρημα του Charles Portis "Οι αφέντες της Ατλαντίδας". Πρέπει επίσης να ξεχάσουμε τις διαφημίσεις στις εφημερίδες του Αρχαίου Μυστικού Τάγματος της Rosa Crucis (amorc), το οποίο για πολλά χρόνια υποσχόταν "ένα κλάσμα του δευτερολέπτου στην αιωνιότητα". Οι Συλφίδες των επικών μηχανών του Pope έχουν προηγούμενο στη μάθηση που λέγεται ότι έφερε ο Christian Rosencreutz από τη Φεζ, και πιο απομακρυσμένα στα πνεύματα της φύσης ή Sagani του Παράκελσου. Οι όρκοι αγαμίας και η μυητική ιεραρχία έχουν επίσης τα προηγούμενά τους. Όμως, όπως παρατηρεί ο Allen Debus, τα μανιφέστα των Ροδόσταυρων δίνουν "μια αισθητά διαφορετική εικόνα" όταν διαβάζονται στο ιστορικό τους πλαίσιο, με την εικόνα μιας νέας μάθησης και μιας νέας εποχής.155 Το κίνημα των Ροδόσταυρων δημιούργησε ελπίδες μεταρρύθμισης σε κάθε πτυχή της ζωής -στην επιστήμη, τη θρησκεία, ακόμη και (αν και οι αδελφοί δεν ισχυρίζονταν ότι είχαν πολιτικές σχέσεις) στην πολιτική και την κυβέρνηση. Αν δεν αισθανθούμε τον ενθουσιασμό που προκάλεσε το κίνημα σε ήδη αποκαλυπτικούς καιρούς, δύσκολα μπορούμε να κατανοήσουμε την υποστήριξη του Vaughan. Αυτό μας οδηγεί στο ερώτημα "ποιοι ακριβώς και τι ήταν αυτοί οι Ροδόσταυροι". Θα ήταν δύσκολο να βελτιώσουμε την απάντηση του R.A. Vaughan τον δέκατο ένατο αιώνα: "Αρχικά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την "κυρία Χάρις" ενός λουθηρανού πάστορα "156, δηλαδή ένα χρήσιμο παράδειγμα για να γίνει κατανοητό ένα θέμα. Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν την ιστορία του Christian Rosencreutz μια pia fraus (επίσης απάτη), και μόνο λίγοι αποκρυφιστές έχουν υποστηρίξει σοβαρά, μαζί με τον Rudolf Steiner, ότι ήταν μια ιστορική προσωπικότητα.157 Φαίνεται πιθανό ότι ένας κύκλος Λουθηρανών λογίων στο Tübingen διηγήθηκε την ιστορία ως αλληγορία με τον Rosencreutz να χρησιμεύει ως παράδειγμα. Αλλά ο Vaughan δεν διάβαζε Γερμανικά και είχε ελάχιστη πρόσβαση στα αποδεικτικά στοιχεία. Δήλωσε μια "ψυχρή γνωριμία" με την αδελφότητα, αλλά υποστήριξε παιχνιδιάρικα ότι πρέπει να υπάρχει, εκτός αν "η φύση μελετάται και τα βιβλία γράφονται και εκδίδονται από κάποια άλλα πλάσματα εκτός από τους ανθρώπους" (fc,a5r). Παρόλο που αποδέχθηκε την ιστορία του Rosencreutz, θεωρώντας, όπως είδαμε, ότι επιβεβαιώθηκε από τον Αγρίππα, ο Vaughan προσέγγισε τους Ροδόσταυρους και τους απολογητές τους ως συγγραφείς -και μάλιστα επίσης διαφωτιστικούς. Οι άνδρες που έγραφαν ως Ροδόσταυροι είχαν καταφέρει να κυριαρχήσουν στο χώρο και στο χρόνο μέσω του έντυπου λόγου. Εξαφανίστηκαν πίσω από τα βιβλία τους και έγιναν γνωστοί ως les Invisibles (οι Αόρατοι) επειδή κανείς δεν τους είχε δει. Από αυτή την άποψη, ήταν σαν την λίθο των φιλοσόφων, η ελκυστική δύναμη πίσω από μια νέα αναζήτηση, μόνο που αυτή τη φορά ήταν μια αναζήτηση για φωτισμό περισσότερο παρά για χρυσό. Η ανταπόκριση κάποιου στους Fratres R.C., ή στο lapis, έλεγε πολλά για τον χαρακτήρα του. Όσοι καταδίκαζαν τους αδελφούς έδειχναν την άγνοιά τους, όπως ο άνθρωπος που "υποθέτει ότι δεν υπάρχει τέτοια Societie, επειδή δεν είναι μέλος της" (ll, 38). Εκείνοι που φλυαρούσαν για τα επιτεύγματά τους έδειξαν την κακή τους προετοιμασία για κάθε αληθινό μυστικό και θα πρέπει να προσέχουν τους "αόρατους κυρίους που υπερθεματίζουν" (αλ, 25). Ωστόσο, λίγες συμπαθείς ψυχές μπορούσαν να βρουν τουλάχιστον μια διανοητική αίσθηση αδελφοσύνης. Με βάση την αρχή της διανοητικής συντροφικότητας, ο Vaughan έγραψε ότι ο Beatus, του οποίου την αλληγορία μετέφρασε, ήταν "ένας από τους αδελφούς Rosie" και του οποίου η "μαρτυρία είναι ισοδύναμη με την καλύτερη" άλλων σχολιαστών (ct,101). Εκτός από φήμες, μάλλον δεν είχε τρόπο να γνωρίζει, αυτό που ήρθε στο φως μόλις τα τελευταία χρόνια, ότι ο Γερμανός που έγραψε ως Beatus συνδέθηκε αργότερα με τον αλχημιστή εκδότη Lucas Jennis και ετοίμασε τις Γερμανικές εκδόσεις των βιβλίων του Michael Maier, συμπεριλαμβανομένου εκείνου για τη σπανιότητα των Ροδοσταυρικών ισχυρισμών μετά την έναρξη του Τριακονταετούς Πολέμου.158 Αναφέροντας "ένα μέλος αυτής της Societie, με την οποία κάποιοι ζωγραφισμένοι Buzzards συνηθίζουν να γελούν", ο Vaughan πρόσθεσε μια περιθωριακή αναφορά στον Jacob Boehme (ct, 110). Ο Waite πρότεινε ότι η αναφορά ήταν άστοχη (231, σημείωση 2), ωστόσο, ο Boehme αντιμετώπιζε τη δημιουργία ex nihilo (από το τίποτα) όπως και ο Vaughan, και εξακολουθούσε να βρίσκεται πιο κοντά στον Vaughan όσον αφορά τις έννοιες του χάους και της δυνητικότητας. Ο Vaughan έβαλε μάλιστα τον θεό της φύσης του να χρησιμοποιήσει έναν Παρακελσιανό όρο για την πρώτη ύλη που ο Boehme είχε κάνει διάσημο σε διαφορετικό πλαίσιο: mysterium magnum.159 Πίστευε ότι ο Boehme "δεν γνώρισε ποτέ την Λίθο σε αυτόν τον φυσικό κόσμο", παρά μόνο στον πνευματικό κόσμο (al, 21). Επανέλαβε έτσι την παρατήρηση του Boehme ότι είδε την Λίθο, αλλά δεν είχε "καμία πρακτική λειτουργία, έρευνα ή Τέχνη σε αυτήν".160 Παρόλο που ο Boehme μίλησε με πολλούς αλχημικούς adepts - τόσους πολλούς που φημολογείται ότι περιέγραψε ολόκληρη τη διαδικασία της τέχνης στο De Signatura Rerum161 - είπε ελάχιστα πράγματα που ενδιαφέρουν τον Vaughan. Ο Boehme και ο Vaughan αντιπροσωπεύουν παράλληλες εξελίξεις της Παρακελσιανής διδασκαλίας, και οι δύο με συγγένεια με τους Ροδόσταυρους. Ο Boehme μπορεί ενδεχομένως να είχε ακούσει για την εταιρεία, διότι υπήρξε πρώιμη επικοινωνία μεταξύ της αδελφότητας και των ανθρώπων στη γενέτειρα του Boehme, το Görlitz στη Σαξονία,162 αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις για άμεση επιρροή στο έργο του.Το χρέος του Vaughan προς τους δύο πιο παραγωγικούς απολογητές των Ροδόσταυρων, τον Michael Maier και τον Robert Fludd, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Ο Vaughan ανέφερε τον Maier μόνο μία φορά, για μαρτυρία σχετικά με την "Κατοικία" της Εταιρείας, και προσδιόρισε τον συγγραφέα αρκετά αόριστα ως "κάποιο σώμα". Ωστόσο, θα μπορούσε να έχει επικαλεστεί τον Maier για οποιονδήποτε αριθμό παραδόσεων ή συμβόλων, συμπεριλαμβανομένης της ιστορίας ότι ο Αριστοτέλης έκαψε τα έργα του Πλάτωνα και της συσχέτισης των βουνών της Αφρικής με την materia prima στο όραμα στην αρχή του Lumen de Lumine (ll, 10). Το Symbola Aureae Mensae Duodecim Nationum του Maier παρείχε μια σχεδόν Χεγκελιανή ιστορία της αλχημείας, με αποκορύφωμα την αδελφότητα των Ροδόσταυρων, και συμπίπτει με την αφήγηση του Vaughan από τις περισσότερες απόψεις. Ομοίως, ο Vaughan ανέφερε τον Fludd μόνο μία φορά, για την περιγραφή ενός ιατρικού "ατυχήματος στο Παρίσι" που ο μορφωμένος γιατρός είχε καταγράψει ως απόδειξη του "μαγνητισμού" σώματος-ψυχής. Ωστόσο, ανέφερε το Tractatus του Fludd "για το πνεύμα του σύμπαντος" όταν παρουσίαζε τα μανιφέστα των Ροδόσταυρων.163 Όταν ο αντίπαλός του Henry More τον παρέπεμψε στο έργο του Fludd για τον μικρόκοσμο, λέγοντας "δεν είσαι παρά ένα κακό κομμάτι από αυτό το τετράγωνο", ο Vaughan ανταπάντησε "ότι αυτό που βεβαιώνει ο γιατρός Fludd δεν είναι τίποτα το χρήσιμο, γιατί δεν ήξερε περισσότερα για τη φύση από τον γιατρό Moore, και αυτό είναι απλώς τίποτα" (sw, 59). Το κύριο παράπονό του απευθυνόταν σαφώς στον More, ο οποίος θα έπρεπε να είχε επιχειρηματολογήσει "με τη λογική", σκέφτηκε, "όχι με παραπομπές". Ο Fludd αποδείχθηκε βολική αυθεντία σε άλλες συγκυρίες. Οι Vaughans παρέθεσαν το ίδιο έργο του Fludd στη σελίδα τίτλου του The Chymists Key. Ο Τόμας ανέφερε την τελευταία απολογία του Fludd για τους Ροδόσταυρους, Summum Bonum, ενώ παρουσίαζε έναν άλλο συγγραφέα, και άντλησε το νεολογισμό "ανθρωποσοφία" από την εν λόγω απολογία.164

Missiv an die Hocherleuchtete Bruderschaft des Ordens des Goldenen und Rosenkreutzes.

 

Missiv  an  die Hocherleuchtete  Bruderschaft des Ordens  des Goldenen  und Rosenkreutzes.

Missiv  an  die Hocherleuchtete  Bruderschaft des Ordens  des Goldenen  und Rosenkreutzes.  Lux  in Cruce.  Nebst einem  noch nie im  Druck erschienenen vollstandigen  historisch-kritischen Verzeichniss  von 200 Rosenkreutzer Schriften vom Jahr  1614 bis  1783

Leipzig, Adam  Friedrich  Bohme,  1783

8, pp. 126

BPH, Amsterdam

Το Missiv an die Bruderschaft des Ordens des Rosenkreuzes είναι σημαντικό όχι μόνο επειδή είναι η πρώτη φορά που όλα τα Geheime Figuren συζητούνται ξεχωριστά σε έντυπη μορφή, αλλά κυρίως λόγω της συνημμένης βιβλιογραφίας περίπου 200 Ροδοσταυρικών έργων από το 16Ι4 έως το 1783.  Τα μέλη του Gold- und Rosenkreuer υπενθυμίζεται εδώ ότι έχουν διακριτούς προκατόχους, δηλαδή τους συγγραφείς της Fama και της Confessio Fraternitatis του 1614, όχι, επομένως, τους επιγόνους του μεταγενέστερου 17ου και του I8ου αιώνα, οι οποίοι υπό το όνομα Χρυσός και Ροδόσταυρος αντάλλαξαν το αρχικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα με κενές τελετές και κούφια αλχημιστική φρασεολογία.

Παραδόξως, οι Ροδόσταυροι γνώρισαν το πολιτιστικό τους ναδίρ την ίδια στιγμή που είχαν τον μεγαλύτερο κοινωνικό αντίκτυπο στην Ευρώπη, με έναν Ροδόσταυρο να φτάνει μέχρι τη θέση του ανώτερου κυβερνητικού αξιωματούχου στην Πρωσία.   Ήρθε μια εποχή που ήταν δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ Ιησουιτών, Μασόνων και Γερμανών Ροδόσταυρων" (τίτλος βιβλίου του βαρόνου von Knigge του 1781). Μόνο στη Ρωσία και σε χώρες όπου η θεοσοφική παράδοση ήταν ισχυρότερη από την αποκρυφιστική, παρέμεινε κάποια πίστη στο πνεύμα των παλαιών Ροδόσταυρων.  Στη Ρωσία οι φίλοι του Novikov μετέφρασαν στα Ρωσικά το Fama Fraternitatis, τα έργα των Arndt και Bohme και εκείνα του Saint Martin και του Swedenborg γύρω στα 1780-90, και ταυτόχρονα διέδωσαν στη Ρωσική γλώσσα τα έργα του Erasmus και του Vives, του Voltaire και του Rousseau.

Το Missiv an die Bruderschaft είναι στην πραγματικότητα μια ανατύπωση της πρώτης απάντησης που γράφτηκε μετά τη δημοσίευση του καταστατικού των "Gold- und Rosenkreuzer" από τον Renatus/Richer το 1710.  Επειδή είναι προφανές ότι ο ψευδώνυμος συγγραφέας αυτού του Missiv, ο Πολύκαρπος Χρυσόστομος, είναι ισχυρά ριζωμένος στην παράδοση του Ερμή, του Παράκελσου και του Bohme, μπορεί να υποτεθεί ότι γνώριζε περισσότερα για την ιστορία των παλαιών Ροδόσταυρων απ' όσα αποκαλύπτει.  Οι "Gold- und Rosenkreuzer" από την πλευρά τους ελάχιστα ενδιαφέρονταν για τα ιστορικά Μανιφέστα.

Ακόμα και ο Hermann Fictuld, ο οποίος στο Probierstein συνέστησε "όλα τα έργα της Ροδοσταυρικής Αδελφότητας που γράφτηκαν από το 1614 έως το 1630, να εκδοθούν μαζί σε έναν νέο τόμο, επειδή είναι πολύ χρήσιμα και εποικοδομητικά" Calle die Schriften von der Rosenkreuzerischen Bruderschaft. die von Anno 1614 bis 1630 geschrieben worden, von neuem zusammen in einem Band aufzulegen, weil sie sehr nutzlich und erbaulich sind", εκδ. 1753, 78, σ..  Fludd), ήταν πολύ απορριπτικός τόσο για το Chymische Hochzeit ("είναι κρίμα που χάθηκε χρόνος γι' αυτό". ό.π.. 1.36) όσο και για το Fama Fraternitatis ("το ίδιο ασχολείται με τη διαφθορά και τη μεταρρύθμιση των θρησκευτικών αιρέσεων και παρουσιάζει μια εικόνα της ερμητικής επιστήμης και μια πρόσκληση για την ίδια.  Ωστόσο, δεν υπάρχει τίποτα σ' αυτήν σχετικά με την Τέχνη, το οποίο να είναι εποικοδομητικό ή χρήσιμο, εκτός από το ότι συνιστάται". ό.π., 137).

Για τον εκδότη του Missiv του I783 από την άλλη πλευρά, ο οποίος υπογράφει με τα αρχικά TY.R.. το Chymische Hochzeit είναι ένα θαυμάσιο έργο, το οποίο υπερασπίζεται έναντι του Fictuld παραθέτοντας ένα εκτενές απόσπασμα από την Jane Leade, ενώ αρκείται να εγγυηθεί για την ιστορική αυθεντικότητα του Fama μέσω της αναφοράς ενός "προφανούς" Άγγλου ιστορικού, ο οποίος φαίνεται να είναι μάλλον νηφάλιος και ακόμη πιο ακριβής γι' αυτό. Όσον αφορά τη βιβλιογραφία που επισυνάπτεται στο τέλος του έργου, ο όγκος των Ροδοσταυρικών χειρογράφων που γνωρίζει ο εκδότης TY.R. είναι αρκετά εντυπωσιακός. Ιδιαίτερα επιτυχής ήταν η ιδέα του να εκτυπώσει ολόκληρη την πρόσκληση για συνδρομή σχετικά με το Einfaltig A.B.C. Buchlein, γνωστότερο ως Geheime Figuren der Rosenkreuzer, την οποία ένας εκδότης από το Αμβούργο είχε ήδη εκδώσει το 1766.

Hermogenes Des aufrichtigen Hermogenis Apocalypsis spagyrica et philosophica

 

Hermogenes Des aufrichtigen  Hermogenis  Apocalypsis spagyrica et philosophica

Hermogenes Des aufrichtigen  Hermogenis  Apocalypsis spagyrica et philosophica Wobey die gante  Operation in der TABULA HERMETIS ET SALOMONIS  entworfen, wie auch die vielen schadlichen Irr- und Abwege der Sophisten,  ungeschickter Laboranten und Gold-Kocher sattsam gezeiget und entdecket worden

Leipzig, Johann Samuel Heinsius, 1739

8,pp. 239,  1    folded table

BPH, Amsterdam

Ο άγνωστος συγγραφέας που έγραφε με το ψευδώνυμο Ερμογένης προσφέρει μια εκτενή επεξήγηση του πίνακα παρουσιάζοντας την αλχημική διαδικασία με τη μορφή αλληγορικών εικόνων και συνθημάτων.  Στο κέντρο υπάρχουν δύο πλάκες που περιέχουν τα "ιερογλυφικά" του Ερμή και του Σολομώντα - το κλειδί για την απόλυτη θεραπευτική δύναμη για τον άνθρωπο και τα μέταλλα.

Georg Von Welling Opus Mago-Cabbalisticum Et Theosophicum

Georg Von Welling Opus Mago-Cabbalisticum Et Theosophicum

Georgii von Welling

Έργο Μαγικό-Καμβαλιστικό και Θεοσοφικό, 

στο οποίο 

η προέλευση, η φύση, τα χαρακτηριστικά και η χρήση του 

Άλατος, του Θείου 

και 

Ύδράργυρου 

περιγράφονται σε τρία μέρη μαζί με πολύ 

θαυμαστό Μαθηματικό, Θεοσοφικό, Μαγικό και Μυστικιστικό 

υλικό, όπως καθώς και σκέψεις σχετικά με τη δημιουργία 

των μετάλλων και ορυκτών στη φύση, πολλές περίεργες 

Μαγικό-Καμπαλιστικές εικονογραφήσεις, καθώς 

και ένα κλειδί για ολόκληρο το έργο. 

Επίσης, περιλαμβάνονται δοκίμια για τη Θεία Σοφία και ένα 

παράρτημα με αρκετά σπάνια και πολύτιμα αλχημιστικά 

κομμάτια 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΏΝΙΑ ΣΟΦΊΑ 

ΤΙ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΊΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ

Ο σοφός Βασιλιάς Σολομώντας λέει στο κεφάλαιο 3, στίχος 13 του βιβλίου των Παροιμιών: "Ευτυχισμένος είναι αυτός που απέκτησε σοφία, και ο άνθρωπος που απέκτησε κατανόηση, γιατί η σοφία είναι πιο κερδοφόρα από το ασήμι, και το κέρδος που φέρνει είναι καλύτερο από το χρυσάφι. Είναι πολυτιμότερη από τα μαργαριτάρια, και όλα τα κοσμήματά σας δεν μπορούν να συγκριθούν μαζί της. Στο δεξί της χέρι είναι η μακροζωία, στο αριστερό της χέρι είναι ο πλούτος και η τιμή. Οι δρόμοι της είναι ευχάριστοι και όλα τα μονοπάτια της οδηγούν στην ευημερία. Είναι δέντρο ζωής για όσους την αρπάζουν, και όσοι την κρατούν σφιχτά είναι ασφαλείς". Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε εδώ τι - ή ποιος - είναι αυτή η σοφία, για την οποία ο Σολομώντας μιλάει με τόσο υψηλούς τόνους.  Μπορεί να απαντήσει η ίδια σε αυτό το ερώτημα στο βιβλίο του Εκκλησιαστή 24, στίχος 3: "Εγώ είμαι ο Λόγος που εκφωνήθηκε από τον Ύψιστο, εγώ ήμουν αυτός που σκέπασε τη γη σαν ομίχλη. Η κατοικία μου ήταν στον ψηλότερο ουρανό, ο θρόνος μου ήταν μέσα σε στήλη νεφών. Μόνος μου έκανα τον κύκλο της ημέρας και διέσχισα το βάθος της αβύσσου. Τα κύματα της θάλασσας, ολόκληρη η γη, κάθε λαός και έθνος ήταν υπό την εξουσία μου". Στις Παροιμίες 8, στους στίχους 22 έως 31 αναφέρεται: "Ο Κύριος με δημιούργησε ως αρχή των έργων του, πριν από όλα τα άλλα που δημιούργησε, πριν από πολύ καιρό. Μόνος, διαμορφώθηκα σε εποχές μακρινές, στην αρχή, πολύ πριν από την ίδια τη γη. Όταν δεν υπήρχε ακόμα ωκεανός γεννήθηκα, δεν υπήρχαν πηγές που να ξεχειλίζουν από νερό. Πριν τα βουνά εγκατασταθούν στη θέση τους, πολύ πριν από τους λόφους, γεννήθηκα, όταν ακόμα δεν είχε φτιάξει ούτε γη, ούτε λίμνη, ούτε τον πρώτο σβώλο γης. Όταν τοποθέτησε τους ουρανούς στη θέση τους ήμουν εκεί, όταν περιμάζεψε τον ωκεανό με τον ορίζοντα, όταν στερέωσε τον θόλο των σύννεφων πάνω από το κεφάλι και έβαλε τις πηγές του ωκεανού σταθερά στη θέση τους, όταν όρισε τα όριά του για τη θάλασσα και ένωσε τα θεμέλια της γης. Τότε ήμουν κάθε μέρα στο πλευρό του, η αγαπημένη του και η χαρά του, παίζοντας συνεχώς μπροστά του, παίζοντας στη γη, όταν την είχε τελειώσει, ενώ η χαρά μου ήταν στην ανθρωπότητα". Και στη Σοφία του Σολομώντα 7, στίχοι 24 έως 30: "Η Σοφία κινείται πιο εύκολα από την ίδια την κίνηση, διαπερνά και διαποτίζει όλα τα πράγματα, επειδή είναι τόσο αγνή. Σαν μια λεπτή ομίχλη αναδύεται από τη δύναμη του Θεού, μια καθαρή εκροή από τη δόξα του Παντοδύναμου, έτσι τίποτα μολυσμένο δεν μπορεί να εισέλθει κρυφά μέσα της. Είναι η λάμψη που ρέει από το αιώνιο φως, ο αψεγάδιαστος καθρέφτης της ενεργού δύναμης του Θεού και η εικόνα της καλοσύνης του. Δεν είναι παρά μία, αλλά μπορεί να κάνει τα πάντα, δεν είναι παρά μία, αλλά μπορεί να κάνει τα πάντα, παραμένει αναλλοίωτη και κάνει τα πάντα καινούργια, μπαίνει από εποχή σε εποχή στις άγιες ψυχές και τις κάνει φίλους και προφήτες του Θεού, γιατί τίποτα δεν είναι αποδεκτό από τον Θεό παρά μόνο ο άνθρωπος που κάνει το σπίτι του με τη σοφία. Είναι πιο λαμπερή από τον ήλιο και ξεπερνά κάθε αστερισμό, συγκρινόμενη με το φως της ημέρας, διαπιστώνεται ότι υπερέχει, διότι η ημέρα δίνει τη θέση της στη νύχτα, αλλά ενάντια στη σοφία κανένα κακό δεν μπορεί να επικρατήσει. Ανοίγει τον κόσμο με δύναμη από άκρη σε άκρη και διατάσσει τα πάντα με καλοσύνη". Τώρα, από αυτά και άλλα χωρία της Γραφής γίνεται σαφές ότι η σοφία, η οποία είναι το κεντρικό σημείο εστίασης εδώ, είναι κάτι το θεϊκό, μάλιστα, είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο αιώνιος γιος του Θεού και πρωτότοκος όλης της δημιουργίας.  Στη σοφία αποδίδονται εκείνες οι ιδιότητες που κατά τα άλλα χρησιμοποιούνται στη Γραφή για να περιγράψουν τον Χριστό ή τον ίδιο τον Θεό. Στο Ιωαν. 1 ο Χριστός αποκαλείται Λόγος και αναφέρεται ότι ήταν μαζί με τον Θεό στην αρχή και ότι ο Θεός έκανε τα πάντα μέσω αυτού από τη σοφία διαβάζουμε ότι είναι ο Λόγος του Θεού, ότι ο Κύριος τον κατείχε από την αρχή και ότι ήταν ο αρχιτέκτονας του μεγάλου έργου της Δημιουργίας του Θεού (βλ. Παροιμίες 8, στίχοι 22 έως 31). Στον Ψαλμό 33 ο Δαβίδ λέει: "Ο ουρανός έγινε με τον Λόγο του Κυρίου και όλη η στρατιά του με το Πνεύμα του στόματός του". Και ο Σολομώντας λέει στις Παροιμίες 3, στίχοι 19 και 20: "Με τη σοφία ο Κύριος ίδρυσε τη γη και με τη σύνεση έβαλε τους ουρανούς στη θέση τους, με τη γνώση του τα βάθη αναβλύζουν και τα σύννεφα ρίχνουν δροσιά". Ο Ιερεμίας 32, στίχος 19 λέει για τον Θεό: "Μεγάλοι είναι οι σκοποί σου και ισχυροί οι ενέργειές σου". Παροιμίες 8, εδάφιο 14 λέει για τη σοφία: "Έχω δύναμη και έχω ικανότητα, η κατανόηση και η δύναμη είναι δικές μου". Στην επιστολή προς Ρωμαίους13, στίχος 1 ο Παύλος γράφει: "Δεν υπάρχει εξουσία παρά μόνο από τον Θεό". Και πάλι, στις Παροιμίες 8, στίχος 15 η σοφία λέει: "Μέσω εμού οι βασιλιάδες είναι κυρίαρχοι και οι κυβερνήτες θεσπίζουν δίκαιους νόμους. Μέσω εμού βασιλεύουν οι πρίγκιπες και όλοι οι άρχοντες του κόσμου" Ψαλμός 139 και το Πρώτο Βασιλέων 8 λένε για τον Θεό ότι είναι πανταχού παρών και εκπληρώνει όλα τα πράγματα, το Σειράχ λέει για τη σοφία: "Είμαι παντού, ευρεία σαν τον ουρανό και βαθιά σαν την άβυσσο". Στον Ιωάννη 14, στίχος 6 ο Χριστός λέει ότι είναι η ζωή, ενώ στις Παροιμίες 8, στίχος 35 η σοφία λέει: "Όποιος με βρίσκει, βρίσκει τη ζωή". Στην προς Εβραίους 1 λέει για τον Χριστό ότι είναι η ακτινοβολία της δόξας του Θεού και ομοίωμα της ύπαρξής του, ενώ στη Σοφία του Σολομώντα 7 διαβάζουμε για τη σοφία που είναι η ακτινοβολία του αιώνιου φωτός, ένας αψεγάδιαστος καθρέφτης της θείας δύναμης και η εικόνα της καλοσύνης του. Ο Ησαΐας 11, στίχος 2 λέει για τον Χριστό ότι το Πνεύμα του Κυρίου αναπαύθηκε επάνω του, το πνεύμα της σοφίας και της κατανόησης, το πνεύμα της βουλήσεως και της δυνάμεως, το πνεύμα της γνώσεως και του φόβου. Η Σοφία του Σολομώντα 7, στίχος 22 λέει: "Στη σοφία υπάρχει ένα πνεύμα ευφυές και άγιο, μοναδικό στο είδος του, αλλά αποτελούμενο από πολλά μέρη, λεπτό, ελεύθερα κινούμενο, διαυγές, άμεμπτο, καθαρό, άτρωτο, αγαπάει το καλό, πρόθυμο, ανεμπόδιστο, ευεργετικό, φιλάνθρωπο προς τους ανθρώπους, σταθερό, αλάνθαστο, ανέγγιχτο από τη φροντίδα, παντοδύναμο, πανταχού επιτηρών και διαποτίζει όλα τα ευφυή, καθαρά και λεπτά πνεύματα". Στην Αποκάλυψη 21, στίχος 5, ο Κύριος ο Θεός λέει: "Βλέπετε, εγώ κάνω τα πάντα καινούργια". Και στη Σοφία του Σολομώντα 7, στίχος 27, λέει ομοίως για τη σοφία ότι ανανεώνει τα πάντα. Στον Ματθαίο 2, στίχος 28 ο Κύριος Χριστός λέει: "Ελάτε σε μένα όλοι εσείς που είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι και θα σας ανανεώσω". Ο Ιωάννης 7, στίχος 37 καταγράφει: "Όποιος διψάει, ας έρθει σε μένα και ας πιει". Η Σοφία λέει στον Εκκλησιαστικό 24, στίχος 19: "Ελάτε σε μένα, όσοι με επιθυμείτε, και χορτάστε από τους καρπούς μου". Οι Παροιμίες 9, στίχος 5 λέει: "Ελάτε, φάτε από το ψωμί μου και πιείτε από το κρασί που έχω χύσει για σας". Αυτά τα παραδείγματα αρκούν για να δείξουν ότι η σοφία δεν είναι άλλη από τον Χριστό, τον Υιό του Θεού, ο οποίος μάλιστα αποκαλεί τον εαυτό του με αυτό το όνομα στο Ματθαίο 11, στίχος 19, στο Λουκά 7, στίχος 35 και στο Λουκά 11, στίχος 49. Έτσι, ο Σολομώντας είχε καλό λόγο να πει: "Τυχερός ο άνθρωπος που βρήκε τη σοφία", διότι στη σοφία πρέπει να αναζητήσουμε και να βρούμε τη σωτηρία, τη ζωή και την ευτυχία μας. Και αλίμονο στον άνθρωπο που δεν αναζητά και δε βρίσκει τον Χριστό, ο οποίος είναι η ενσάρκωση της σοφίας, γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και παραμένει χαμένος και εγκαταλελειμμένος μέχρι να ανοίξει τον εαυτό του στη σοφία και να αναζητήσει με όλη του την καρδιά τη σωτηρία, τη ζωή και την ευτυχία που κατοικούν σ' αυτήν.