Πότε δημιουργήθηκε η έννοια εσωτερικός - εσωτερισμός και από ποιον; - Western Esotericism: A Brief History of Secret Knowledge by Kocku von Stuckrad

 

Στοιχεία στον Πλάτωνα

Ας στραφούμε στα φιλοσοφικά θεμέλια του αρχαίου εσωτερισμού. Είναι σχεδόν κοινότυπο να λέμε ότι τώρα όλοι μας είμαστε υποσημειώσεις του Πλάτωνα. Αυτό είναι βέβαια μια τεράστια υπερβολή και όμως υπάρχει κάτι περισσότερο από ένας κόκκος αλήθειας σε αυτή τη ρήση, διότι η εσωτερική οντολογία και ανθρωπολογία δύσκολα θα υπήρχαν χωρίς την Πλατωνική φιλοσοφία.

Ο Πλάτωνας (427-347 π.Χ.) είναι ο πρώτος γνωστός Έλληνας φιλόσοφος που συσχετίζει μυθολογικά τη διάταξη των ουρανών με το γήινο πεπρωμένο. Στο μεταγενέστερο έργο του "Τίμαιος" μιλάει για τα σταθερά άστρα ως "ζωντανά όντα θεϊκής και αθάνατης φύσης" (Τίμαιος 406). Ο Πλάτων συνδέει επίσης τους πλανήτες άμεσα με τον χρόνο, τον οποίο ο Θεός, ο δημιοργός ("τεχνίτης") έπλασε ταυτόχρονα με αυτούς. Συνεχίζει:

''Όταν τα ουράνια σώματα που χρειάζονται από κοινού για την παραγωγή του χρόνου έλαβαν την κατάλληλη κίνησή τους και έγιναν ζωντανά πλάσματα δεμένα με τους δεσμούς της ψυχής, άρχισαν να κινούνται με την κίνηση του Διαφορετικού, η οποία διατρέχει εκείνη του Ίδιου πλαγίως και υπόκειται σ' αυτήν, ορισμένα σε μεγαλύτερους κύκλους, άλλα σε μικρότερους, εκείνα με τους μικρότερους κύκλους κινούνται πιο γρήγορα, εκείνα με τους μεγαλύτερους πιο αργά.'' (Τίμαιος 38e).

Η συμβολική αντιστοιχία - οι δεσμοί της ψυχής στον Πλάτωνα - παραμένει ένα σημαντικό μέρος της αστρολογίας μέχρι σήμερα. Ακόμα και η αντίληψη του σύμπαντος ως ένα ζωντανό ον στο οποίο όλα τα μέρη συνδέονται μεταξύ τους αποτελεί ακλόνητο θεμέλιο του εσωτερισμού και της φιλοσοφίας της φύσης από την εποχή του Πλάτωνα. Η διδασκαλία του Πλάτωνα για τις ψυχές είχε εξίσου εκτεταμένη σημασία. Πράγματι, η αντίληψη ότι ο άνθρωπος κατέχει μόνο μία ψυχή, η οποία μπορεί να διαιρεθεί αλλά επιβιώνει μετά το θάνατο του σώματος στο σύνολό της, αποτελεί "το κρίσιμο ψυχολογικό σημείο καμπής στην ευρωπαϊκή ιστορία της θρησκείας". (Gladigow 1993: 122). 

Η αλλαγή αυτή ολοκληρώθηκε πολύ νωρίς, συγκεκριμένα τον πέμπτο αιώνα π.Χ., όταν ο Πλάτων συζήτησε την αθανασία της ψυχής με παράδειγμα την αυτοκτονία του Σωκράτη στον Φαίδωνα. Πριν πιει το ποτήρι με το κώνειο, ο Σωκράτης ερωτάται από τον Κρίτωνα: "Μα πώς θα σε θάψουμε;". Η απάντηση του Σωκράτη ακούγεται αρχικά αινιγματική: "Όπως θέλετε, είπε, αν πραγματικά θέλετε να με έχετε και δεν σας ξέφυγα" (115c), αλλά στη συνέχεια ο Σωκράτης προσθέτει χαμογελώντας, όταν κάποιος μεταφέρει τον φαινομενικό Σωκράτη στον τάφο του, θα βρίσκεται κάπου τελείως διαφορετικά."[Εγώ] τότε δε θα μείνω πια μαζί σας, αλλά θα αναχωρήσω ... σε κάποια θαύματα των ευλογημένων" (115d).

Αυτή ήταν μια νέα άποψη. Η προγενέστερη σχέση μεταξύ ψυχής και σώματος μπορεί να γίνει αντιληπτή συγκρίνοντας την Ιλιάδα του Ομήρου από τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. Εδώ συναντά κανείς για πρώτη φορά τη λέξη ψυχή, αλλά σε μια εντελώς διαφορετική χρήση από αυτή του Πλάτωνα. Στην αρχή του έπους "πολλές ισχυρές ψυχές" ηρώων ρίχνονται μπροστά στον Άδη, αλλά η θεά τις δημιούργησε "για λαφύρα των κυνηγόσκυλων και για να ταΐζουν τα πουλιά". Εδώ το πρόσωπο δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση με την ψυχή του, αλλά με το σώμα του, το οποίο ρίχνεται για να το φάνε τα ζώα.

Αντίθετα, ο Πλάτων ήταν ακράδαντα πεπεισμένος ότι η ψυχή πρέπει να θεωρείται το "πραγματικό" ή "αληθινό" κέντρο του ανθρώπου. Μόνο η ψυχή συμμετείχε στο Ύψιστο Αγαθό και στο Θείο, ενώ η ενσάρκωση σε ένα σώμα ισοδυναμούσε με την εξορία της ψυχής από την πατρίδα της. Το σώμα γινόταν ο "τάφος της ψυχής" (Γοργίας 493α, Φαίδων 250γ, Νομοί 958γ).

Το αρχιμήδειο σημείο στην Ευρωπαϊκή ερμηνεία της ψυχής ήρθε με τη Νεοπλατωνική και Χριστιανική επιρροή, κυρίως μεταξύ του πρώτου και του τέταρτου αιώνα, κυρίως μέσω της επιδραστικής φιλοσοφίας του Πλωτίνου (205-270). Το μοτίβο της ψυχής ως εξόριστης στο σώμα συνδέθηκε τώρα με την επιλογή της λύτρωσης, σύμφωνα με την οποία η ψυχή μπορούσε να ακολουθήσει μια πορεία επιστροφής στο βασίλειο του φωτός χάρη στην κλίση της προς το θείο. Η υπόθεση ότι μόνο η ψυχή είχε μερίδιο στην απόλυτη αλήθεια και ότι το μονοπάτι της γνώσης οδηγούσε μέσω της εσωτερικής πλευράς του ανθρώπου αναπτύχθηκε επίσης. Εκεί προέκυψε η έννοια του "εσωτερικού προσώπου" σε αντιδιαστολή με το "απλώς εξωτερικό, επιφανειακό πρόσωπο", η οποία θα επικρατήσει στη συνέχεια σε όλη τη διάρκεια της ευρωπαϊκής θρησκευτικής και πνευματικής ιστορίας.

Περί των ύμνων του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνα - Πρώτος ύμνος στον Δία

Τα μυστικά κείμενα του Ελληνικού Πολυθεϊσμού:  

Ένα πρακτικό εγχειρίδιο για την Αποκατεστημένη Παγανιστική Θρησκεία του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνα

John Opsopaus, PhD

Ο Πλήθων συνέθεσε ύμνους για να συνοδεύουν όλες τις τελετές του, και είμαστε τυχεροί που επέζησαν από την καταστροφή του Σχολαρίου.³³⁷ Τα μέρη όπου οι ύμνοι χρησιμοποιούνται στις τελετές περιγράφονται στο κεφάλαιο 5, αλλά τα κείμενα των ύμνων συγκεντρώνονται εδώ για εύκολη αναφορά. Συνολικά υπάρχουν 27 ύμνοι: δύο αιώνιοι ύμνοι (ύμνοι 1-2), οι οποίοι χρησιμοποιούνται σε όλες τις λατρευτικές ακολουθίες- δεκατρείς μηνιαίοι ύμνοι (ύμνοι 3-15), οι οποίοι ψάλλονται κατά τις λατρευτικές ακολουθίες των αντίστοιχων σεληνιακών μηνών- έξι ιεροί ύμνοι (ύμνοι 16-21), οι οποίοι ψάλλονται στις έξι αντίστοιχες μηνιαίες λατρευτικές ακολουθίες των αγίων ημερών- και έξι καθημερινοί ύμνοι (ύμνοι 22-27) για τις συνήθεις λατρευτικές ακολουθίες των αντίστοιχων συνηθισμένων ημερών κάθε εβδομάδας.

Οι ύμνοι του Πλήθωνα έχουν χαρακτηριστεί διδακτικοί επειδή περιγράφουν τους θεούς στους οποίους απευθύνονται, μπορεί να μη φαίνονται ιδιαίτερα ποιητικοί. Αλλά αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν οι Πλατωνικές προσευχές (βλ. κεφάλαιο 10). Καλώντας στο νου μας τις ιδιότητες ενός θεού, οι οποίες είναι Πλατωνικές Ιδέες που συνδέονται με την Ιδέα του θεού, η προσευχή συνδέει την ιδέα του θεού στον δικό σας ατομικό Νου με το αρχέτυπό του στον κοσμικό Νου. Με αυτόν τον τρόπο οι προσευχές και οι ύμνοι του Πλήθωνα ανυψώνουν το νου μας στους θεούς. Γι' αυτό, έχω επίσης προσθέσει μερικές σημειώσεις μετά από κάθε ύμνο για να σας βοηθήσω να κατανοήσετε τυχόν σημεία που μπορεί να είναι ασαφή.

Ο Πλήθων συνέθεσε τους ύμνους του στα δακτυλικά εξάμετρα των Ελληνικών επών, τα οποία αποκάλεσε "τον ωραιότερο από όλους τους ρυθμούς" με μια "μεγαλοπρέπεια στην οποία δεν πλησιάζει κανένας άλλος". Ωστόσο, ο δακτυλικός στίχος δεν λειτουργεί τόσο καλά στα Αγγλικά, και έτσι ακολούθησα μια κοινή πρακτική μετάφρασης σε ιαμβικό εξάμετρο, που ακολουθεί τους φυσικούς ρυθμούς των Αγγλικών. Ο αριθμός τρία είναι ιερός στην πλατωνική φιλοσοφία, και οι ύμνοι του Πλήθωνα είναι χτισμένοι πάνω σε τρίστιχα. Υπάρχουν 27 (3 × 3 × 3 × 3 = 3³) ύμνοι, ο καθένας από τους οποίους έχει μήκος εννέα (3 × 3) γραμμές, ενώ κάθε γραμμή έχει ακριβώς έξι (3 × 2) πόδια, που θεωρείται τέλειος αριθμός.³³⁸

Οι ύμνοι του Πλήθωνα προορίζονται να τραγουδιούνται ή να ψάλλονται, μερικές φορές με συνοδεία οργάνων, αλλά αν συνέθεσε μουσική γι' αυτούς, αυτή δεν έχει διασωθεί. Ωστόσο, όρισε για κάθε ύμνο έναν μουσικό τρόπο (κλίμακα) που ήταν συμβολικά κατάλληλος για το θέμα του ύμνου, και αυτοί υποδεικνύονται με τα κείμενα των ύμνων. Δεν είμαι αρμόδιος να συνθέσω μουσική για τους ύμνους, αλλά αν είστε, σας ενθαρρύνω να συνθέσετε ή να αυτοσχεδιάσετε μουσική. Σε περίπτωση που θέλετε να εργαστείτε με τους αρχαίους Ελληνικούς τρόπους, έχω συμπεριλάβει κάποιες πληροφορίες στο τελευταίο τμήμα αυτού του κεφαλαίου. Ο Πλήθωνας συνέθεσε κατά πάσα πιθανότητα στο μουσικό ύφος της εποχής του (περίπου 1400), και εμείς είμαστε ελεύθεροι να συνθέσουμε στο δικό μας.

Κείμενο Ύμνων Ύμνος 1: 

Πρώτος Αιώνιος Ύμνος, στον Δία 

Ζεύ πατέρα, αυτοπάτορα, πρεσβύτατε και δημιουργέ,

πανυπέρτατε βασιλέα, που τα γέννησες όλα, επιφανέστερε από όλους,

εσύ που εξουσιάζεις τα πάντα και είσαι αυτοόν και αυτοένα και το ίδιο το αγαθό·

εσύ ο οποίος από τον άπειρο αιώνα γέννησες αυτά όλα,

όσα μεν (είναι) μεγαλύτερα ο ίδιος και με αυτά τα άλλα,

(έκαμες) όπως και όσο δυνατόν, πιο καλά·

σπλαχνίσου, σώζε,

οδηγώντας μαζί με όλα τα άλλα και εμάς,

διά των επιφανών παιδιών σου, πάντοτε, στα οποία μας ανέθεσες,

όπως ώρισες το πεπρωμένο μας, καθώς έπρεπε.

                                                    -

Δεν ακολούθησα την μετάφραση του ύμνου από τα Αγγλικά αλλά τον πήρα από εδώ :  http://www.delphys.gr/

Antoine Faivre - Ο Εσωτερισμός (1992)

 

Antoine Faivre - Ο Εσωτερισμός (1992)

Εισαγωγή

Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του ουσιαστικού "εσωτερισμός" έγινε στα Γερμανικά (Esoterik) το 1792 - στο πλαίσιο συζητήσεων για τις μυστικές διδασκαλίες των Πυθαγορείων και του τεκτονισμού. Στη συνέχεια εμφανίστηκε στα Γαλλικά, ίσως για πρώτη φορά, το 1828, στο έργο του Jacques Matter Histoire critique du gnosticisme et de son influence (όπως επισήμανε ο ιστορικός Jean-Pierre Laurant το 1992).      

Με τον όρο αυτό ο Matter εννοούσε μια ελεύθερη συγκρητιστική αναζήτηση που αντλούσε από τις διδασκαλίες του Χριστιανισμού και ορισμένες πτυχές της Ελληνικής σκέψης, ιδιαίτερα του Πυθαγορισμού. Για την προγενέστερη περίοδο, πρέπει να αρκεστούμε στο επίθετο - και από το 1828 η λέξη αποδεικνύεται σημασιολογικά διογκώσιμη και διαπερατή κατά βούληση. Η διερεύνηση της ετυμολογίας της (το eso παραπέμπει στην ιδέα της εσωτερικότητας και το ter προκαλεί μια αντίθεση) είναι ελάχιστα γόνιμη και συχνά πηγάζει από την ανάγκη να ανακαλύψουμε τι θα ήταν ο "εσωτερισμός" "καθ' εαυτό" (η "αληθινή" του φύση). Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, αν και υπάρχουν πολλοί που ισχυρίζονται το αντίθετο - ο καθένας με τον δικό του ορισμό, ανάλογα με τα δικά του συμφέροντα ή τις ιδεολογικές του προϋποθέσεις. 

I. - Πέντε σημασίες της λέξης "εσωτερισμός

Πρώτη έννοια: μια ετερόκλητη συλλογή.

Με αυτή, την πιο κοινή έννοια, ο "εσωτερισμός" εμφανίζεται, για παράδειγμα, ως τίτλος στα ράφια των βιβλιοπωλείων και σε μεγάλο μέρος του λόγου των μέσων ενημέρωσης για να χαρακτηρίσει σχεδόν οτιδήποτε αποπνέει μια υποψία μυστηρίου.  Στα Αγγλικά, ο χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται συχνά είναι Occult ή Metaphysics.

Δεύτερη έννοια: διδασκαλίες ή γεγονότα που είναι "μυστικά" επειδή είναι σκόπιμα κρυμμένα. Για παράδειγμα, η "μυστική πειθαρχία", η αυστηρή διάκριση μεταξύ μυημένων και λαϊκών. 

Για παράδειγμα, ο όρος "εσωτερισμός" χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμο του όρου "μύηση", μεταξύ άλλων από ορισμένους ιστορικούς που ασχολούνται με δόγματα που κρατήθηκαν μυστικά, για παράδειγμα μεταξύ των πρώτων Χριστιανών, για το ευρύ κοινό, αναφέρεται επίσης στην ιδέα ότι τα μυστικά φυλάσσονταν ζηλότυπα κατά τη διάρκεια των αιώνων από εκκλησιαστικούς άρχοντες - όπως η κρυφή ζωή του Ιησού, η σχέση του με τη Μαρία Μαγδαληνή - ή ότι σημαντικά μηνύματα διοχετεύονταν σε ένα έργο από τον συγγραφέα του.  Παρά τις διαφορές στο θέμα τους, μυθιστορήματα όπως το Il Pendolo di Foucault (1988) του Umberto Eco και ο Κώδικας Da Vinci (2003) του Dan Brown εκμεταλλεύονται έξυπνα το ευρύ ενδιαφέρον του κοινού για τις λεγόμενες "θεωρίες συνωμοσίας".

Τρίτη έννοια: ένα μυστήριο ενυπάρχει στα ίδια τα πράγματα. Η φύση λέγεται ότι είναι γεμάτη από απόκρυφες "υπογραφές"- υπάρχουν αόρατες σχέσεις μεταξύ των άστρων, των μετάλλων και των φυτών, η ανθρώπινη ιστορία λέγεται επίσης ότι είναι "μυστική", όχι επειδή οι άνθρωποι προσπάθησαν να αποκρύψουν ορισμένα γεγονότα, αλλά επειδή κρύβει νοήματα στα οποία ο "βέβηλος" ιστορικός δεν έχει πρόσβαση.    Η "απόκρυφη φιλοσοφία", όπως ονομάστηκε στην Αναγέννηση, είναι στις διάφορες μορφές της μια προσπάθεια αποκρυπτογράφησης αυτών των μυστηρίων. Παρομοίως, ορισμένοι αποκαλούν τον "κρυμμένο Θεό" (τον Θεό που δεν αποκαλύπτεται πλήρως) " εσωτερικό Θεό".

Τέταρτη έννοια: "Γνώση", η οποία νοείται ως ένας τρόπος γνώσης που δίνει έμφαση στο "βιωματικό", το μυθικό και το συμβολικό, παρά στις δογματικές και διαλεκτικές μορφές έκφρασης. Οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να αποκτηθεί αυτός ο "τρόπος γνώσης" ποικίλλουν από σχολή σε σχολή, αποτελεί αντικείμενο μυητικών διδασκαλιών που δίνονται μέσα σε ομάδες που ισχυρίζονται ότι την κατέχουν, αλλά μερικές φορές θεωρείται επίσης ότι είναι προσβάσιμη και χωρίς αυτές. Με αυτή την έννοια, ο "εσωτερισμός" συνδέεται συχνά με την έννοια του "θρησκευτικού ορίου" για όσους επιθυμούν να κάνουν διάκριση μεταξύ των διαφόρων μορφών της γνώσης, από τη μία πλευρά, και καθιερωμένες παραδόσεις ή συγκροτημένες θρησκείες από την άλλη.

Πέμπτη έννοια: η αναζήτηση της "αρχέγονης παράδοσης". 

Υποστηρίζεται η ύπαρξη μιας "αρχέγονης Παράδοσης", από την οποία οι διάφορες παραδόσεις και θρησκείες που είναι διαδεδομένες σε όλο τον κόσμο δεν είναι παρά αποσπασματικά και λιγότερο ή περισσότερο "αυθεντικά" κομμάτια. Εδώ, ο εσωτερισμός είναι η διδασκαλία των τρόπων πρόσβασης στη γνώση αυτής της Παράδοσης ή η συμβολή στην αποκατάστασή της. Αυτή η διδασκαλία είναι κυρίως αυτή της "Παραδοσιακής Σχολής", επίσης γνωστή ως "Perennialism", της οποίας οι αγγλόφωνοι εκπρόσωποι χρησιμοποιούν πρόθυμα τη λέξη esoterism για να διακριθούν από τις περισσότερες άλλες σημασίες του "εσωτερισμού".

Μετάφραση δική μου.

Το Σεμινάριο του Adam McLean για τις αλχημικές ακολουθίες - Μάθημα 4 :

 

Το Σεμινάριο του Adam McLean για τις αλχημικές ακολουθίες - Μάθημα 4 : Splendor solis

Το Splendor solis είναι ένα σχετικά πρώιμο έργο αλχημικού συμβολισμού.  Το παλαιότερο χειρόγραφο που σώζεται βρίσκεται σήμερα στο Πρωσικό Κρατικό Μουσείο του Βερολίνου (ορισμένοι μελετητές το χρονολογούν στα 1532-35). Υπάρχουν ορισμένα άλλα αντίγραφα που σώζονται από τον 16ο αιώνα. Το πιο γνωστό είναι πιθανώς εκείνο που βρίσκεται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, το οποίο φαίνεται να χρονολογείται από το 1582, οπότε μπορεί να πρόκειται για αντίγραφο που δημιουργήθηκε μερικές δεκαετίες μετά την πρώτη γενιά χειρογράφων. Δεν θα αναφερθούμε εδώ στην ιστορία αυτού του σημαντικού έργου, αλλά θα επικεντρωθούμε στις εικόνες του και θα προσπαθήσουμε να βρούμε έναν τρόπο ανάγνωσης της εμβληματικής ακολουθίας του. Οι εικόνες από την έκδοση της Βρετανικής Βιβλιοθήκης μπορούν να προβληθούν στη διεύθυνση : http://www.levity.com/alchemy/splensol.html

Για να κατανοήσουμε την ουσία του Splendor solis πρέπει να αφαιρέσουμε τις διακοσμητικές λεπτομέρειες και να επικεντρωθούμε στα βασικά στοιχεία της συμβολικής ακολουθίας. Φυσικά τα χειρόγραφα του Splendor solis είναι όμορφα έργα στην παράδοση των αναγεννησιακών μινιατούρων.  Οι εικονογραφήσεις είναι τοποθετημένες μέσα σε περίτεχνα διακοσμητικά πλαίσια, σχεδόν σαν ένα μεσαιωνικό βιβλίο ωρών. Αυτά, ωστόσο, περιέχουν ελάχιστο ή καθόλου συμβολικό περιεχόμενο σχετικό με την εμβληματική ακολουθία, και αντί αυτού πρέπει να αναζητήσουμε την κεντρική εμβληματική εικόνα στο κέντρο κάθε πίνακα. Ακόμη και οι φαινομενικά συμβολικές εικόνες γύρω από τις επτά φιάλες στις εικόνες 12 έως 18, θα πρέπει να περιοριστούν σε αυτό που στην πραγματικότητα επικοινωνούν - τις πλανητικές αποδόσεις κάθε φιάλης. Ευτυχώς για εμάς, τα βασικά στοιχεία κάθε εικόνας μπορούν να φανούν στις έντυπες εκδόσεις του έργου. Δημοσιεύθηκε με ξυλογραφικές απεικονίσεις, στο Aureum Vellus, oder Guldin Schatz und Kunst-kammer, 1598, το οποίο επανεκδόθηκε αρκετές φορές. Μια Γαλλική μετάφραση, με τίτλο La Toyson d'or, ou la fleur des thresors εκδόθηκε στο Παρίσι το 1612 με μια σειρά από λεπτότερες γκραβούρες, μερικά αντίτυπα των οποίων ήταν χρωματισμένα στο χέρι. Εδώ θα χρησιμοποιήσω τις γκραβούρες από την έκδοση του Αμβούργου του 1708, τις οποίες χρωμάτισα το 1982, ακολουθώντας τις ενδείξεις σε ένα πρώιμο τυπωμένο αντίτυπο του έργου. Έχω παράσχει κάποιο άλλο υλικό αναφοράς για αυτό το μάθημα: μερικές ξυλογραφικές εκδόσεις των αρχών του 17ου αιώνα και μερικά εμβλήματα από τη Γαλλική έκδοση του 17ου αιώνα. Ίσως είναι χρήσιμο να εξετάσουμε αρχικά τη χαρακτική της σελίδας τίτλου από τη Γαλλική έκδοση La Toyson d'Or του 1613. Εδώ ο χαράκτης παρουσιάζει σχεδόν όλες τις βασικές εμβληματικές εικόνες μαζί σε μια εικόνα.

Υπάρχουν 22 εμβλήματα σε αυτή την ακολουθία και μπορεί κανείς εύκολα να εντοπίσει μια δομή. Είναι προφανές ότι η σειρά των επτά φιαλών που η καθεμία σχετίζεται με έναν πλανήτη είναι μια επιμέρους ακολουθία μέσα στο ευρύτερο έργο. Αυτό υποδεικνύεται επίσης από τους τίτλους των κεφαλαίων στο κείμενο. Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε πολύ γρήγορα ότι οι επτά εικόνες που προηγούνται των φιαλών είναι επίσης μια επιμέρους ακολουθία. Αυτό αφήνει άλλα οκτώ εμβλήματα που πρέπει να εξηγήσουμε, τέσσερα στην αρχή και τέσσερα στο τέλος. Φαίνεται λοιπόν ότι εδώ έχουμε ένα μοτίβο που διέπει αυτά τα 22 εμβλήματα.

1          2          3          4

5          6          7          8         9          10        11

12        13        14        15       16        17        18

19        20        21        22

Όπως ανέφερα σε ορισμένα από τα προηγούμενα μαθήματα, πολλές ακολουθίες φαίνεται να έχουν μια υποκείμενη δομή. Η εύρεση αυτής της δομής μπορεί να είναι το βασικό κλειδί για να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο εκτυλίσσεται η ακολουθία. Σε ορισμένες περιπτώσεις η δομή φαίνεται ξεκάθαρη, όπως συμβαίνει εδώ, αλλά σε άλλες ακολουθίες μπορεί να υπάρχει ένας αριθμός διαφορετικών δομών μέσω των οποίων μπορεί κανείς να αναλύσει την ακολουθία. Μπορεί να είναι αρκετά διδακτικό να δοκιμάσει κανείς διάφορες δομές για να δει τι λειτουργεί και τι όχι. Θα εξετάζουμε συχνά αυτό το θέμα κατά τη διερεύνηση των ακολουθιών.

Ας εξετάσουμε λεπτομερώς τα διάφορα στοιχεία που αποκαλύπτονται από αυτή τη δομή πίσω από το Splendor solis.

Το εισαγωγικό τμήμα. 1 - 2- 3 - 4

Αυτά τα τέσσερα πρώτα εμβλήματα φαίνονται αρκετά απλά, ενώ το καθένα μας παρουσιάζει ένα μικρό δράμα. Μετά την εργασία μας στο βασικό μάθημα θα πρέπει να είναι εύκολο να διαβάσουμε καθένα από αυτά τα εμβλήματα. Το πρώτο μας δείχνει έναν ήλιο που στέκεται πάνω από ένα οικόσημο με έναν ήλιο που απεικονίζεται με τη σειρά του πάνω σε μια ασπίδα. Εδώ υπάρχει μια προφανής δήλωση της ιδέας του πάνω και του κάτω, του ουράνιου ήλιου και του γήινου ήλιου κάτω. Η επόμενη εικόνα είναι αυτή του φιλοσόφου που κρατάει το φλασκί του. Το πανό γύρω του (στο χειρόγραφο) δηλώνει "ας πάμε να αναζητήσουμε τα τέσσερα φυσικά στοιχεία". Η τρίτη εικόνα μας δείχνει έναν οπλισμένο ιππότη που στέκεται πάνω σε μια διπλή κρήνη. Το κείμενο στην ασπίδα του αρχίζει "Κάνε ένα νερό από δύο νερά". Η τέταρτη εικόνα είναι αυτή ενός βασιλιά του ήλιου και μιας βασίλισσας της σελήνης. Στο λάβαρο της βασίλισσας αναγράφεται "το γάλα της παρθένου", ενώ στο λάβαρο του βασιλιά αναφέρεται "πήξε το αρσενικό". Αυτή η ομάδα των τεσσάρων φαίνεται να ασχολείται με παρόμοια θέματα, αντανακλώντας και συντονίζοντας το ένα το άλλο. Μπορεί κανείς να επισημοποιήσει αυτή τη συσχέτιση συνδέοντάς τα μεταξύ τους σε μια τετραπλότητα.

Έτσι, μπορούμε να δούμε ότι αυτά τα στοιχεία συνδυάζονται με διάφορους τρόπους : το ένα και το δύο έχουν την ιδέα μιας κάθετης πολικότητας, ο ήλιος πάνω και κάτω στην εικόνα 1 και οι φιλόσοφοι που ανεβάζουν την ύλη από την κατώτερη ακατέργαστη κατάσταση σε μια πιο εκλεπτυσμένη και ανώτερη κατάσταση στην εικόνα 2. Οι εικόνες 3 και 4 σχηματίζουν ένα ζεύγος που αντανακλά μια πιο οριζόντια πολικότητα, η 3 με τις δύο λεκάνες του νερού του ήλιου και της σελήνης, ενώ η 4 έχει φυσικά τον ηλιακό βασιλιά και τη σεληνιακή βασίλισσα. Τις άλλες σταυρικές συσχετίσεις θα πρέπει να τις διερευνήσετε μόνοι σας στο πλαίσιο των ασκήσεων.

Οι επτά παραβολές ή αλληγορίες. 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11

Τώρα οδηγούμαστε σε μια σειρά από εμβλήματα που το καθένα φαίνεται να συνδέεται με την ιδέα του θανάτου και της αναγέννησης. Τα εμβλήματα είναι και πάλι αρκετά απλά και το καθένα μας παρουσιάζει ένα μικρό δράμα που συμπυκνώνει την ουσία της διαδικασίας που καλούμαστε εδώ να εξετάσουμε. Αυτή η ακολουθία μας δείχνει έναν κύκλο θανάτου και αναγέννησης, ιδωμένο με διαφορετικό τρόπο από τον απλό θάνατο του βασιλιά που παρατηρήσαμε στη σειρά Petrus Bonus.  Εδώ λαμβάνει χώρα μια πιο σύνθετη διαπλοκή εικόνων. Στο κέντρο της υποδιαστολής βρίσκεται η εικόνα 8, στην οποία παρουσιάζεται μια αναγέννηση. Ένας γυμνός άντρας αναδύεται από το βάλτο, τον οποίο υποδέχεται ένας άγγελος που του δίνει μια ρόμπα. Πιθανόν πρόκειται για την αναγέννηση του βασιλιά που πέθανε βυθιζόμενος στον βάλτο στο προηγούμενο έμβλημα 7. Αν κοιτάξετε την εκδοχή στο χειρόγραφο Harley στη Βρετανική Βιβλιοθήκη θα δείτε την εκπληκτική εικόνα ενός άνδρα με κόκκινο διαφανές κεφάλι σφαίρας, σκούρο σώμα με λευκά και κόκκινα χέρια.  Πρόκειται για μια απίστευτα ισχυρή εικόνα και φαίνεται να συνοψίζει με δυναμικό, ενεργητικό τρόπο την ουσία αυτής της αλχημικής αναγέννησης.

Ας δούμε γρήγορα τις επτά αλληγορίες σε αυτή την ακολουθία.

Η πρώτη μας δείχνει δύο ανθρακωρύχους να εξάγουν μετάλλευμα από ένα βουνό. Εδώ έχουμε ένα είδος θανάτου των φλεβών του μεταλλεύματος και μια υπονοούμενη αναγέννηση ως καθαρισμένο μέταλλο. Η δεύτερη μας δείχνει ένα δέντρο. Ένας άνδρας συλλέγει τους καρπούς και παραδίδει τα νεκρά κλαδιά σε δύο φιλοσόφους που στέκονται δίπλα στο δέντρο. Και πάλι η ιδέα των καρπών από τους οποίους μπορεί να προκύψει ο σπόρος και η αναγέννηση και το νεκρό υλικό των κλαδιών. Υπάρχουν φυσικά πολύ περισσότερα σε αυτά τα εμβλήματα (για παράδειγμα, δεν έχουμε εξετάσει τα πουλιά σε αυτή τη δεύτερη εικόνα), αλλά για τους σκοπούς αυτού του σύντομου μαθήματος, θα επικεντρωθούμε αποκλειστικά στην ιδέα του θανάτου-αναγέννησης, αν και θα πρέπει να προσπαθήσουμε να μη χάσουμε από τα μάτια μας το γεγονός ότι υπάρχουν και άλλες πτυχές που πρέπει να λάβουμε υπόψη. Η τρίτη εικόνα δείχνει στο βάθος έναν ηλικιωμένο βασιλιά να πεθαίνει βυθιζόμενος σε έναν βάλτο, ενώ στο προσκήνιο στέκεται ένας νεαρός βασιλιάς στεφανωμένος με τριπλό στέμμα και κρατώντας τη σφαίρα και το σκήπτρο του αξιώματός του. Πάνω από τη σφαίρα κάθεται ένα λευκό πουλί. Η τέταρτη και κεντρική εικόνα μας παρουσιάζει έναν άνδρα με μαύρο σώμα, με το ένα χέρι κόκκινο και το άλλο λευκό, να αναδύεται από έναν βάλτο και να του προσφέρεται ένας μανδύας από έναν φτερωτό άγγελο. Η επόμενη εικόνα είναι αυτή ενός ερμαφρόδιτου που κρατάει ένα αυγό και μια κυκλική μορφή που απεικονίζει τα τέσσερα στοιχεία. Το αυγό αντικατοπτρίζει σαφώς το θέμα της αναγέννησης. Η έκτη εικόνα δείχνει απλώς έναν θάνατο με αποκεφαλισμό, ενώ η έβδομη δείχνει μια ανθρώπινη μορφή να θερμαίνεται σε ένα λουτρό μεταμόρφωσης. Απλουστεύω εδώ εστιάζοντας μόνο σε αυτό το θέμα, και μπορούμε να εξερευνήσουμε άλλες πτυχές αυτής της επιμέρους ακολουθίας εμβλημάτων ως άσκηση. Αυτό το θέμα συνδέει και συνεκτιμά αυτή την ομάδα των επτά εμβλημάτων και θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε αυτό κατά την αρχική μας εξερεύνηση της σειράς Splendor solis. Αυτή η σειρά έχει πολλές άλλες πτυχές και απηχήσεις, τις οποίες πρέπει να προσπαθήσουμε να συνειδητοποιήσουμε, αν θέλουμε να εκτιμήσουμε πλήρως το μεγαλείο των εικόνων της. Προς το παρόν, αρκεί ίσως να δούμε τη δομή και τα γενικά θέματα της συμβολικής ακολουθίας της.

Ο μετασχηματισμός στις φιάλες. 12 - 13 - 14 - 15 - 16 - 17 - 18

Εδώ έχουμε μια σειρά από φιάλες, όπως βρήκαμε και σε προηγούμενες ακολουθίες. Σε αυτές βρίσκουμε συμβολικά ζώα και ανθρώπινες μορφές.  Από τις εικόνες γύρω από τις φιάλες - υποδεικνύεται σαφώς ότι σχετίζονται με τους επτά πλανήτες στην παραδοσιακή τους σειρά από το Πτολεμαϊκό ("Γαιοκεντρικό σύμπαν").

Κρόνος   Δίας   Άρης   Ήλιος   Αφροδίτη   Ερμής   Σελήνη

Η ακολουθία αρχίζει με ένα παιδί που ρίχνει υγρό στο στόμα ενός δράκου, ενώ δουλεύει τη φωτιά του με ένα φυσερό. Στη συνέχεια ακολουθούν τρία στάδια στα οποία μας παρουσιάζεται η τριπλότητα. Τρία πουλιά, ένα κόκκινο, ένα λευκό και ένα μαύρο. Στη συνέχεια, ένας τρικέφαλος λευκός κόκορας, ακολουθούμενος από έναν τρικέφαλο δράκο ως το κεντρικό έμβλημα αυτής της υποενότητας. Ακολουθεί το παγώνι που δείχνει την ουρά του, μια λευκή βασίλισσα που στέκεται στον ήλιο και ένας κόκκινος βασιλιάς που στέκεται στη σελήνη. Αυτά τα δύο τελευταία είναι γνωστά και απεικονίζονται με τον ίδιο περίπου τρόπο στη σειρά Donum Dei που εξετάσαμε προηγουμένως. Παρουσιάζονται οι τρεις πρώτες φιάλες να θερμαίνονται, αλλά η διαδικασία φαίνεται να εξελίσσεται από το τέταρτο στάδιο και μετά από τη δική της εσωτερική θερμότητα.  Στα πρώιμα χειρόγραφα όλες οι φιάλες απεικονίζονται ερμητικά κλειστές, αν και στο τυπωμένο βιβλίο οι γκραβούρες δείχνουν μερικές φιάλες ανοιχτές στην κορυφή. Έτσι έχουμε εδώ μια συμβατική αλχημική ακολουθία σε φιάλες. Παρουσιάζεται όμορφα με τη χρήση γνωστών αλχημικών ζωικών συμβόλων, του δράκου, των πουλιών, των τρικέφαλων πουλιών, του τριπλού δράκου, της ουράς του παγωνιού, της λευκής βασίλισσας και του κόκκινου βασιλιά, οπότε δεν θα πρέπει να μας είναι εντελώς απρόσιτη, καθώς έχουμε εξετάσει τα περισσότερα από αυτά τα επιμέρους σύμβολα στο βασικό μάθημα.

Τα τέσσερα τελευταία εμβλήματα. 19 - 20 - 21 - 22.

Αυτά τα εμβλήματα, ενώ είναι υποβλητικά και ισχυρά, δεν μπορούν πραγματικά να γίνουν κατανοητά μόνο από την εξέταση του συμβολικού τους υλικού. Εδώ πρέπει να στραφούμε στο κείμενο του Splendor solis για να δούμε τι επιδιώκεται με αυτές τις εικόνες. Όλες αυτές σχολιάζονται από καθένα από τα τέσσερα κεφάλαια της πέμπτης πραγματείας. Εδώ η καθεμιά τους συνδέεται σαφώς με ένα ζεύγος συναφών αλχημικών διεργασιών.

Διάλυμα που οδηγεί στη Σήψη 

Η Πηκτικότητα που οδηγεί στη Διάλυση 

Η Εξάχνωση που οδηγεί στη Λεύκανση 

Ο Διαχωρισμός που οδηγεί στη Σύνθεση

Η πρώτη εικόνα, 19, είναι αυτή ενός μαύρου ήλιου που δύει. Η λύση οδηγεί σε μαύρισμα. Το δεύτερο, ή 20ό έμβλημα, δείχνει παιδιά να παίζουν. Το κείμενο συνδέει αυτή την πήξη που οδηγεί στη διάλυση με το χαοτικό παιχνίδι των παιδιών που αναποδογυρίζουν τα πάντα. Το επόμενο έμβλημα μας δείχνει γυναίκα να πλένει ρούχα, εδώ το κείμενο το παραλληλίζει με την εξάχνωση της υγρασίας και τη λεύκανση των ρούχων. Η τελευταία εικόνα είναι αυτή ενός ήλιου που ανατέλλει πάνω από ένα τοπίο.  Εδώ το κείμενο επιθυμεί να δούμε ότι μια διαδικασία διαχωρισμού του νερού και των γήινων στοιχείων, ακολουθείται από την επανένωσή τους και τη σύνθεσή τους σε ένα ενιαίο πράγμα. Αυτά τα τέσσερα τελευταία εμβλήματα φαίνεται να χρησιμοποιούν το συμβολισμό τους με μεταφορικό τρόπο, παρά να είναι συμβατικά αλχημικά εμβλήματα. 

Έτσι, έχοντας εξετάσει τη δομή του Splendor solis, μπορούμε να δούμε ότι η αρχική ομάδα των τεσσάρων εμβλημάτων μας παρουσιάζει αλληγορικά το έργο της εύρεσης της "prima materia" για το αλχημικό έργο. Τα τελευταία τέσσερα εμβλήματα φαίνεται να μας ζητούν να εξετάσουμε τον τελικό κύκλο των εργασιών σε αυτό το αλχημικό έργο και να το παρουσιάζουν μεταφορικά. Και οι δύο αυτές ομάδες των τεσσάρων απαιτούν την ανάγνωση του κειμένου που σχολιάζει τη σημασία τους. Ειδικά τα τέσσερα τελευταία, αν και υποβλητικά και συναρπαστικά από μόνα τους, δεν επιδέχονται τόσο εύκολα το είδος της ανάλυσης των εμβληματικών συμβόλων που ακολουθήσαμε στο προηγούμενο μάθημα. Αντ' αυτού, φαίνεται ότι απλώς απεικονίζουν τις ιδέες του κειμένου.

Μένουν οι δύο επιμέρους ακολουθίες των επτά εμβλημάτων.

Οι παραβολές του θανάτου και της αναγέννησης φαίνεται να αποτελούν μια ολοκληρωμένη ακολουθία και όχι απλώς μεταφορική (όπως τα τέσσερα τελευταία εμβλήματα). Βλέπουμε το τρίτο, το τέταρτο και το πέμπτο να συνδέονται αρκετά στενά συμβολικά. Επίσης, το δεύτερο και το έκτο έμβλημα εστιάζουν και τα δύο στο κεφάλι (το πουλί που κάθεται στο κέντρο της κορυφής του δέντρου έχει λευκό κεφάλι σε μαύρο σώμα). Το πρώτο και το έβδομο μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους, καθώς το πρώτο δείχνει την εξόρυξη ενός μεταλλεύματος με εξόρυξη, και το έβδομο δείχνει μια ανθρώπινη μορφή που θερμαίνεται σε λουτρό καθαρισμού με μια ουσία που εξάγεται. Η σειρά των φιαλών έχει προφανώς δεσμούς με άλλες τέτοιες ακολουθίες, αν και κανείς δεν έχει βρει ότι αυτός ο συγκεκριμένος κύκλος ζωικών και ανθρώπινων μορφών αντικατοπτρίζεται ακριβώς σε άλλο αλχημικό έργο. Ο συμβολισμός αν και φαινομενικά απλός, εντούτοις ανοίγει πολλούς τρόπους εξέτασης της σύντομης ακολουθίας του. Έχουμε τις προφανείς τριπλότητες που παρουσιάζονται στη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη φιάλη. Οι δύο φιάλες με δράκους, οι τρεις με πουλιά και οι δύο με ανθρώπινες μορφές. Η ενσωμάτωση των τριών χρωμάτων, του κόκκινου, του λευκού και του μαύρου. Οι φιάλες που τοποθετούνται πάνω σε φλόγες φωτιάς και αυτές που δεν τοποθετούνται. Ο συμβολισμός είναι απλός αν και πλούσιος σε απήχηση. 

Θα άξιζε να διερευνηθούν τυχόν δεσμοί μεταξύ της αλληλουχίας παραβολών/αλληγοριών και των φιαλών, ωστόσο, δεν θα βρούμε εδώ καμία απλή συσχέτιση και ίσως πρέπει να τις αναζητήσουμε ως δύο ξεχωριστές σειρές συμβόλων αντί να προσπαθήσουμε να τις δούμε ως ένα ολοκληρωμένο σύνολο. 

Η όλη σειρά των 22 εμβλημάτων είναι δύσκολο να διαβαστεί ως σύνολο και γίνεται πραγματικά προσιτή μόνο όταν την αναλύσουμε σε επιμέρους στοιχεία. Ορισμένα από αυτά τα εμβλήματα σχετίζονται άμεσα με το κείμενο και μπορεί να είναι μόνο ενδεικτικά αυτού που ξεδιπλώνεται εκεί, οπότε είναι πολύ σημαντικό με αυτό το έργο να διαβάζουμε το κείμενο σε συνδυασμό με τα εμβλήματα. Υπάρχουν δύο σαφείς συνεκτικές υποακολουθίες και πολλά θα κερδηθούν από τη διερεύνησή τους σε βάθος. Η σειρά των φιαλών μπορεί να γίνει κατανοητή καθώς παραλληλίζεται με άλλες τέτοιες ακολουθίες συμβόλων που αλλάζουν σε φιάλες, αλλά η ακολουθία των επτά παραβολών είναι πιο ασαφής. Αν και οι εικόνες αυτής της υποακολουθίας είναι τόσο ελκυστικές, δεν φαίνεται να επιλύονται εύκολα ώστε να δίνουν μια απλοϊκή εικόνα. Με μια βαθιά και σημαντική ακολουθία όπως η Splendor solis, πρέπει να δεχτούμε ότι δεν υπάρχουν εύκολες και απλές εξηγήσεις. Αντίθετα, πρέπει να αφήσουμε αυτές τις εικόνες να δουλέψουν πάνω μας και να είμαστε ευγνώμονες για τις όποιες μικρές ιδέες μπορούμε να αποκομίσουμε μελετώντας επί μακρόν τις εικόνες της.

THE RIPLEY SCROLL, ένα εικονογραφημένο αλχημικό χειρόγραφο, στα Aγγλικά και στα Λατινικά, σε περγαμηνή, Αγγλία [ίσως Μάντσεστερ;] 1624

 

THE RIPLEY SCROLL, 

ένα εικονογραφημένο αλχημικό χειρόγραφο, στα Αγγλικά και στα Λατινικά, σε περγαμηνή, Αγγλία [ίσως Μάντσεστερ;] 1624

Ένα πλούσιο και λεπτομερές μείγμα κρυπτογραφικών στίχων, θρύλων και εικόνων, αυτό είναι ένα από τα 23 γνωστά αντίγραφα του "The Ripley Scroll", μιας ζωντανής και σύνθετης εμβληματικής αναπαράστασης της διαδικασίας κατασκευής της Φιλοσοφικής Λίθου - της πρωταρχικής αλχημικής αναζήτησης - του μέσου μετατροπής της βασικής ύλης σε χρυσό. Η σύνθεσή του αποδίδεται στον κορυφαίο Άγγλο αλχημιστή, τον George Ripley (πεθ. γύρω στο 1490), συγγραφέα του βιβλίου The Compound of Alchemy. Πρόκειται για το μοναδικό αντίγραφο του "The Ripley Scroll" σε ιδιωτικά χέρια: ένα αντίγραφο που ανήκει στη Βρετανική Βιβλιοθήκη αποτελεί επί του παρόντος κεντρικό κομμάτι της έκθεσης Harry Potter: Harry Potter (Μια ιστορία της μαγείας) (έως τις 28 Φεβρουαρίου 2018). 

Προέλευση: Leonard Smethley fecit 1624". Ένας ζωγράφος όπλων και αναπληρωτής κήρυκας με αυτό το όνομα τεκμηριώνεται ως κάτοικος και ενεργός στο Μάντσεστερ από το 1612 έως τουλάχιστον το 1624. Αυτό θα φαινόταν κατάλληλο επάγγελμα για τον συντάκτη αυτής της περγαμηνής, ιδίως δεδομένης της μεγαλύτερης στιλπνότητας και αυτοπεποίθησης που διαφαίνεται στα "εραλδικά" μοτίβα. Στην πραγματικότητα, η ταυτοποίηση αυτή επιβεβαιώνεται από τη σύγκριση με τις υπογραφές του Smethley σε επιστολές που έγραψε στον Norroy, King of Arms, οι οποίες περιλαμβάνονται σήμερα σε χειρόγραφο στην Οξφόρδη (Bodleian Library Ashmole 836). Ο Τζον Ντι, ο διάσημος μαθηματικός, αστρονόμος, αστρολόγος και ερευνητής του αποκρυφισμού των Tudor, ο οποίος προώθησε τη φήμη του Ρίπλεϊ στην Αγγλία και στο εξωτερικό, ήταν διευθυντής του Christ's College στο Μάντσεστερ από το 1595 έως το 1605. Ορισμένα από τα βιβλία του Dee παρέμειναν στην πόλη όταν επέστρεψε στο πατρικό του σπίτι στο Mortlake. Αυτή είναι μια ενδεικτική περίσταση: θα μπορούσε να ήταν το αντίγραφο του Ripley Scroll του Dee που χρησίμευσε ως πρότυπο για τον Smethley; Ή ίσως η συνεχιζόμενη επιρροή του Dee στο Μάντσεστερ οδήγησε στην παραγωγή του.

Περιεχόμενο: George Ripley (πεθ. γύρω στο 1490) ήταν ένας Αυγουστίνος μοναχός στο Bridlington του Yorkshire, ο οποίος ήταν ο συγγραφέας του The Compound of Alchemy [...] divided into Twelve Gates, ενός μεγάλου ποιήματος στα Μεσαία Αγγλικά που γράφτηκε το 1471 και δημοσιεύτηκε το 1591. Το κύρος και η φήμη του ήταν τέτοια που μέχρι το 1700 του είχε αποδοθεί ένα μεγάλο σύνολο αλχημικών έργων, μεταξύ των οποίων και η πιο εμφανώς εντυπωσιακή συλλογή, ο πάπυρος που πήρε το όνομά του. Σήµερα αναγνωρίζεται ότι δεν ήταν δικαιολογηµένες όλες αυτές οι αποδόσεις και ότι είναι ασφαλέστερο να δεχτούµε ότι οι πάπυροι του Ρίπλεϊ πρέπει να θεωρηθούν σύνθετα έργα παρά προϊόν ενός µόνο συγγραφέα: J.M. Rampling, "The Catalogue of the Ripley Corpus: Alchemical Writings attributed to George Ripley", Ambix, 57/ii 2010, σ. 125-201. Παρόλο που είναι αποδεκτό ότι οι μεσαιο-Αγγλικοί στίχοι του παπύρου συντάχθηκαν στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, μόνο ένας είναι προγενέστερος από τα μέσα του 16ου αιώνα και είναι σαφές ότι οι ιδέες που περιλάμβανε είχαν επικρατήσει και στην εποχή της λογικής. Η αλχημεία ήταν μια πρακτική αλλά και θεωρητική ενασχόληση και, αν και κατά καιρούς αμφιλεγόμενη, άνθισε ως αποδεκτός επιστημονικός και φιλοσοφικός κλάδος. Οι αλχημικές έρευνες του Ισαάκ Νεύτωνα είναι γνωστές και περιλάμβαναν ακόμη και προσαρμογές από έναν κύλινδρο του Ρίπλεϊ.

Δεκαεπτά από τα 23 γνωστά αντίγραφα του παπύρου, συμπεριλαμβανομένου του παρόντος δείγματος, έχουν ομαδοποιηθεί με βάση το άνοιγμά τους με τη μορφή ενός αλχημιστή που κρατάει μια γυάλινη φιάλη- R.I. McCallum, "Alchemical Scrolls Associated with George Ripley", στο Mystical metal of gold: Essays on alchemy and Renaissance culture, εκδ. S.J. Linden, 2007, σ. 161-88. Η φιγούρα συχνά αποδίδεται σαφώς στον Ερμή Τρισμέγιστο, ο οποίος θεωρείται ο ιδρυτής της δυτικής αλχημικής φιλοσοφίας. Ο παρών κύλινδρος είναι ο αριθμός 17 της κατηγορίας 1 του McCallum, ήταν γνωστός μόνο από μια καταχώρηση σε κατάλογο πώλησης όπου δεν αναγνωριζόταν (Λονδίνο, Sotheby's 19 Δεκεμβρίου 2000, παρτίδα 1).

Η σύνθεση αποτελείται από μια σειρά εμβληματικών διαγραμμάτων με επιγραφές, ετικέτες και συνοδευτικούς στίχους, κάθε διάγραμμα οδηγεί στο επόμενο. Παρουσιάζει με δραματική και ενδιαφέρουσα, αν και τελικά αινιγματική, μορφή τις διαδικασίες για την επίτευξη των δύο κύριων στόχων του αλχημικού πειραματισμού: την παραγωγή της Φιλοσοφικής Λίθου και του Ελιξίριου της Ζωής. Τα βασικά δομικά στοιχεία, τα Αριστοτελικά στοιχεία της φωτιάς, της γης, του αέρα και του νερού, εμπλέκονται όλα, όπως και οι δύο "μεταλλικές αρχές" του θείου και του υδραργύρου. Όλα τα μέταλλα πιστεύονταν ότι αποτελούνται από ποικίλες αναλογίες αυτών των δύο ατμών, αν και η τέλεια ισορροπία βρέθηκε μόνο στο χρυσό. Μια σχετική θεωρία υποστήριζε ότι κάτω από τη γη τα βασικά μέταλλα χωνεύονταν σταδιακά μέχρι να ωριμάσουν σε χρυσό. Στόχος των αλχημιστών ήταν να βρουν έναν τρόπο να επιταχύνουν τεχνητά αυτή τη φυσική διαδικασία: J.M. Rampling, "Theory choice in Medieval Alchemy", στο Theory Choice in the History of Chemical Practices, 2016 σ. 7-16. Ο υδράργυρος συνδέθηκε με την ψυχή (anima) και τη σελήνη, ενώ το θειάφι με το πνεύμα (spiritus) και τον ήλιο, γεγονός που εξηγεί τη συχνότητα αυτών των εικόνων και των ετικετών σε αυτή την κύλιση. Το Πράσινο Λιοντάρι, το Κόκκινο Λιοντάρι και το Φίδι της Αραβίας που επίσης εμφανίζονται είναι αλληγορικές αναπαραστάσεις διαφόρων προϊόντων απόσταξης και πύρωσης. Η ενσωμάτωση της αλχημείας με τον μεσαιωνικό Χριστιανισμό και τη Χριστιανική εικονογραφία είναι επίσης εμφανής, ιδίως στην αρχική απεικόνιση με το κεντρικό στρογγυλό που δείχνει τον αλχημιστή και έναν επίσκοπο να κρατούν ένα βιβλίο με επτά σφραγίδες, όπου κάθε σφραγίδα περιέχει μια γυάλινη φιάλη με μορφές, μερικές από τις οποίες θυμίζουν τη σκηνή της Δημιουργίας της Εύας, και ένα ακόμη στρογγυλό που καταλήγει σε μια εκδοχή της Πτώσης του Ανθρώπου. Στο σύνολό του ο πάπυρος αποτελεί μια δραματική και πολύχρωμη μαρτυρία της μεσαιωνικής και πρώιμης νεότερης επιστημονικής και φιλοσοφικής έρευνας.

Εικονογράφηση: Το ρολό αρχίζει με μια μεγάλη φιγούρα που κρατάει μια γυάλινη φιάλη, το ερμητικό δοχείο ή το Φιλοσοφικό Αυγό, με τις λαβές να αναγράφουν: "Πρέπει να κάνεις νερό από γη και γη από αήρ και αήρ από πυρ και πυρ από γη". Μέσα στη φιάλη του υπάρχουν οκτώ συνδεδεμένα στρογγυλά, επτά από τα οποία περιέχουν μορφές πειραματιστών, προφανώς γυναίκες αλλά και άνδρες, που παρακολουθούν μια φιάλη ή ένα αποστακτήρα πάνω από ένα καμίνι, ενώ τα γυάλινα αγγεία περιέχουν μικρές γυμνές μορφές. Το όγδοο στρογγυλό περιέχει τον ήλιο και το φεγγάρι που ρίχνουν ακτίνες στον Αδάμ και την Εύα εκατέρωθεν του Δέντρου της Γνώσης με το φίδι, πλαισιώνονται από δύο μορφές που κρατούν εργαλεία και στο μπροστινό μέρος υπάρχουν δύο μικρά λιοντάρια, ένα πράσινο και ένα κόκκινο και ένας σκύλος. Τα επτά στρογγυλά που απεικονίζουν πρακτικές εργασίες αφορούν διαδοχικά στάδια της αλχημικής διαδικασίας και συνδέονται με σχοινιά σε ένα μεγαλύτερο κεντρικό στρογγυλό, όπου συνδέονται με ένα βιβλίο που κρατούν δύο καθιστές μορφές, η μία ο αλχημιστής και η άλλη μια μορφή που φοράει μίτρα επισκόπου.

Στο λαιμό της κύριας φιάλης υπάρχει ένας απλωμένος φρύνος που περιβάλλεται από σταγόνες αίματος. Η φιάλη βρίσκεται πάνω σε ένα καμίνι με την επιγραφή "Εδώ είναι η τελευταία λευκή λίθος και η αρχή της κόκκινης". Κάτω από αυτό, μια αψίδα που καλύπτεται από φλόγες (προσδιορίζεται ως "Mouth of Collarick be ware") ξεπηδά από τα κλαδιά ενός δέντρου, με φύλλα που φέρουν τις επιγραφές "spiritus" και "anima", κάτω από τα κλαδιά ένας ήλιος με φτερά στο στόμα του και ένα φεγγάρι με φτερά δίπλα του. Αυτοί πλαισιώνουν μια ανθρωποκέφαλη μορφή σαύρας που κρέμεται από τα κλαδιά και απλώνει το χέρι της σε ένα αγόρι (κάποτε γυμνό) που κάθεται σε μια αγκαλιά στην κορυφή ενός αμπελιού που περιφέρεται γύρω από τον κορμό του δέντρου. Το αμπέλι το κρατούν ένας γυμνός άνδρας και μια γυμνή γυναίκα, οι οποίοι στέκονται δίπλα στο δέντρο σε μια εξάπλευρη πυργοειδή λεκάνη, κάθε πυργίσκος φέρει έναν αλχημιστή που κρατάει μια γυάλινη φιάλη, τρεις από αυτούς αδειάζουν το περιεχόμενό τους αντίστοιχα σε έναν ήλιο, μια σελήνη και τη λεκάνη, φλόγες αναδύονται από τις βάσεις των πυργίσκων.

Κάτω από τη δομή αυτή υπάρχει μια άλλη λεκάνη με μια ανδρική μορφή που κρατάει μια κεντρική στήλη, η οποία πλαισιώνεται από έναν άνδρα σε αύρα με τις ενδείξεις "anima" και "oyle" (λάδι) και έναν άγγελο με τις ενδείξεις "spiritus" και "νερό". Οι τέσσερις πυργίσκοι στις γωνίες αυτής της τετράγωνης λεκάνης φέρουν φιάλες με τις ενδείξεις "φωτιά", "γη", "αέρας" και "νερό". Κάτω από τη λεκάνη αναγράφεται η επιγραφή "η κόκκινη θάλασσα η κόκκινη luna ο κόκκινος soll", πάνω από έναν πράσινο δράκο, " Ο δράκος Grinn ή Grien", που ξερνάει έναν βάτραχο, " The Tawning venime" (η κιτρινωπό-καφέ τοξίνη), πάνω από ένα πλαίσιο κειμένου. Ένας τίτλος "Εδώ είναι ο τελευταίος του ερυθρού και αρχίζει να απομακρύνει τους νεκρούς": αυτό υποδηλώνει πιθανώς ότι η ερυθρή λίθος - η μεταμορφωτική Φιλοσοφική Λίθος - έχει κατασκευαστεί και η διαδικασία θα συνεχιστεί με την κατασκευή του Ελιξίριου της Ζωής: η νέα διαδικασία αρχίζει με ένα ερυθρό λιοντάρι και ένα πράσινο λιοντάρι που κάθονται εκατέρωθεν ενός φλεγόμενου στόματος φούρνου, με την επιγραφή " Το στόμα του colrick να προσέχεις".

Η επόμενη εικόνα δείχνει το Πουλί του Ερμή, ένα στεφανωμένο πουλί με ανθρώπινο κεφάλι και απλωμένα φτερά κάτω από έναν φλεγόμενο ήλιο που στέκεται πάνω σε μια σφαίρα μπλε θάλασσας κολλημένη με φτερά, ενώ από κάτω υπάρχει ένας πάπυρος με στίχους στα Αγγλικά. Μια νέα ενότητα φέρει τον τίτλο " Η κόκκινη θάλασσα ο κόκκινος ήλιος το κόκκινο ελιξίριο της ζωής", και δείχνει έναν ήλιο από μαύρο, λευκό και κίτρινο που περιέχει τρεις συνδεδεμένους δίσκους από κίτρινο, λευκό και μαύρο με τις επιγραφές "Η ερυθρή λίθος", "Η λευκή λίθος" και "Το ελιξίριο της ζωής". Ο ήλιος κάθεται στις κορυφές μιας ημισελήνου από μαύρο, λευκό και κίτρινο χρώμα και η σελήνη ισορροπεί πάνω σε έναν πράσινο δράκο που δαγκώνει την ουρά του και στέκεται πάνω σε μια φτερωτή σφαίρα Mappa Mundi, ενώ το αίμα από την κοιλιά του δράκου κατεβαίνει σε τρεις κύκλους στην υδάτινη επιφάνεια της σφαίρας. Ο κύλινδρος τελειώνει με το σχέδιο ενός άνδρα που κρατά ένα ραβδί με έναν πάπυρο στη μία άκρη και μια οπλή αλόγου στην άλλη (George Ripley;), ο οποίος κοιτάζει και δείχνει προς τα πάνω, ενώ κάτω από τα πόδια του υπάρχει ένα μπλοκ αγγλικών στίχων με τίτλο " Η περιγραφή και η γέννηση και η λειτουργία του δράκου", που προσδιορίζει τον πράσινο δράκο ως το φίδι της Αραβίας, σε άλλους κυλίνδρους Ripley, οι στίχοι αυτοί βρίσκονται συνήθως κάτω από τον δράκο και πριν από την όρθια μορφή. Το κείμενο τελειώνει με την υπογραφή "Leonard Smethley fecit 1624".

3720 x 275 mm συνολικά, επτά μεμβράνες ποικίλου πλάτους και μήκους (σχισίματα και απώλειες στην κεφαλή ενισχυμένες με περγαμηνή, κάποια "φθορά" στα πλάγια, ιδίως της πρώτης μεμβράνης, ενισχυτική ραφή της πρώτης μεμβράνης με τη δεύτερη, λερωμένη στην πίσω όψη στο επάνω μέρος, τριμμένη και τσαλακωμένη με απώλεια μελανιού και χρωστικών ουσιών, ιδίως στην πρώτη μεμβράνη).

https://www.christies.com/lot/lot-6118860?ldp_breadcrumb=back&intObjectID=6118860&from=salessummary&lid=1

Τα Μυστικά Σημεία των Ροδόσταυρων

 

Τα Μυστικά Σημεία των Ροδόσταυρων

Ένα μέλος του τάγματος μπορεί να αναγνωριστεί από δεκαέξι σημάδια. Όποιος διαθέτει μόνο μερικά από αυτά τα αναγνωριστικά σημάδια δεν ανήκει σε υψηλό βαθμό. Ο αληθινός Ροδόσταυρος τα διαθέτει όλα.

1. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΌΣ

Η πρώτη και σημαντικότερη νίκη του είναι το να υπερνικήσει το δικό του κατώτερο Εγώ. Αυτή είναι η νίκη επί του Λέοντα που έχει τραυματίσει σοβαρά μερικούς από τους καλύτερους μαθητές του. Δεν αφήνει τον εαυτό του να νικηθεί από μια σφοδρή και απροσδόκητη επίθεση. Η υπομονή και το θάρρος τον αναγκάζουν να παραδοθεί. Προσπαθεί να νικήσει τους αντιπάλους του με την καλοσύνη και αυτούς που τον μισούν με τα δώρα. Δεν συσσωρεύει κατάρες, αλλά κάρβουνα φωτιάς πάνω στα κεφάλια τους. Δεν καταδιώκει τους εχθρούς του με το σπαθί, αλλά αφήνει τα ζιζάνια να φυτρώσουν μαζί με το σιτάρι, ώσπου η φύση να τα χωρίσει όταν ωριμάσουν.

2.  Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΓΕΝΉΣ

Ποτέ δεν είναι σκυθρωπός ή απελπισμένος, ποτέ δεν είναι γκρινιάρης, χλευαστικός ή περιπαικτικός. Είναι αγαθός και ευγενικός με όλους και είναι πάντα έτοιμος να προσφέρει βοήθεια στους άλλους. Προσαρμόζεται στα ήθη και τα έθιμα των συνανθρώπων του στο βαθμό που αυτό ανταποκρίνεται στην αξιοπρέπειά του. Ως εκ τούτου, είναι ένας ευχάριστος σύντροφος. Ξέρει να συναλλάσσεται τόσο με τους πλούσιους όσο και με τους φτωχούς και μπορεί να κινείται σε όλους τους κύκλους της κοινωνίας με τρόπο που απαιτεί σεβασμό, γιατί έχει ξεπεράσει τα ήθη και τα έθιμα της κοινότητας.

3. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΊΖΕΙ ΤΟ ΦΘΌΝΟ

Πριν γίνει δεκτός στο τάγμα, πρέπει να αποδείξει ότι είναι ικανός να εκτελέσει το τεράστιο έργο της αποκοπής του κεφαλιού του φιδιού του φθόνου. Το έργο αυτό είναι πολύ δύσκολο, διότι το φίδι είναι πονηρό και κρύβεται εύκολα σε κάποια γωνιά. Ο αληθινός Ροδόσταυρος είναι πάντα ικανοποιημένος με το πεπρωμένο του, γιατί ξέρει ότι είναι αυτό που του αξίζει. Δεν ενοχλείται από τα οφέλη ή τον πλούτο των άλλων, αλλά επιθυμεί πάντα το καλύτερο για όλους. Γνωρίζει ότι θα λάβει όλα όσα του αξίζουν και δεν ανησυχεί αν κάποιος έχει περισσότερα αγαθά από εκείνον. Δεν περιμένει χάρες για τον εαυτό του, αλλά μοιράζει τις δικές του χάρες αμερόληπτα σε όλους .

4. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΚΑΥΧΙΈΤΑΙ

Γνωρίζει ότι ο άνθρωπος είναι ένα όργανο στο χέρι του Θεού και δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει τίποτα σημαντικό. Δεν βιάζεται και δεν ανυπομονεί να κάνει κάτι, αλλά περιμένει μέχρι να λάβει τις εντολές του από τον Άνω Διδάσκαλο, ο οποίος ζει μέσα στο Εσωτερικό του ον. Προσέχει τι λέει και δεν χρησιμοποιεί ανίερα λόγια.

5. Ο ΈΠΑΙΝΟΣ Ή Η ΜΟΜΦΉ ΤΟΝ ΑΦΉΝΟΥΝ ΑΤΆΡΑΧΟ.

Οι αντιρρήσεις και η περιφρόνηση δεν τον καταθλίβουν. Ζει εντός του και απολαμβάνει την ομορφιά της εσωτερικής του ζωής. Αλλά ποτέ δεν επιθυμεί να επιδεικνύει τα υπάρχοντά του και ποτέ δεν καυχιέται για τις πνευματικές δυνάμεις που έχει αποκτήσει. Όσο μεγαλύτερες είναι οι πνευματικές του ικανότητες, τόσο μεγαλύτερη είναι η σεμνότητά του και τόσο περισσότερο είναι έτοιμος να υπακούσει στο νόμο.

6. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΠΕΊΘΑΡΧΟΣ

Προσπαθεί πάντα να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του και να ενεργεί σύμφωνα με την υπάρχουσα νόμιμη τάξη. Δεν ασχολείται με εξωτερικότητες ή τελετές. Ο Νόμος έχει γραφτεί στην καρδιά του και ως εκ τούτου ελέγχει όλες τις σκέψεις και τις πράξεις του. Τα προσόντα του δεν επικεντρώνονται στην εξωτερική εμφάνιση, αλλά στην αληθινή ουσία που μπορεί να συγκριθεί με τη ρίζα από την οποία προκύπτουν όλες οι πράξεις. Η εσωτερική ομορφιά της ψυχής του αντανακλάται στην εμφάνισή του και αφήνει τη σφραγίδα της σε όλες τις πράξεις του.

7.  Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΦΙΛΌΔΟΞΟΣ

Τίποτα δεν εμποδίζει τόσο πολύ την πνευματική ανάπτυξη και την επέκταση της ψυχής όσο ένα περιορισμένο μυαλό και ένας εγωιστικός χαρακτήρας. Ο αληθινός Ροδόσταυρος νοιάζεται περισσότερο για την ευημερία των άλλων παρά για την ευημερία του εαυτού του. Δεν χρειάζεται να υπερασπίζεται ή να επιθυμεί ειδικά προσωπικά συμφέροντα. Το μόνο που επιδιώκει είναι να κάνει το καλό και δεν αφήνει καμία ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη.

8. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΕΥΕΡΈΘΙΣΤΟΣ

Όποιος εργάζεται για την ευημερία της κοινότητας, θα εισπράξει το μίσος εκείνων των οποίων τα προσωπικά συμφέροντα δεν προωθούνται από αυτήν. Γιατί η μεγαλοψυχία είναι το αντίθετο του εγωισμού και οι αξιώσεις των λίγων δεν αντιστοιχούν πάντα στα συμφέροντα της κοινότητας.

Ως εκ τούτου, ο Ροδόσταυρος θα βρεθεί συχνά αντιμέτωπος με την αντίδραση στενόμυαλων και μικρόψυχων ανθρώπων. Θα χλευαστεί από συκοφάντες. Του αποδίδονται ψευδή κίνητρα, οι αδαείς θα τον κρίνουν λανθασμένα. Άτομα που θεωρούν τους εαυτούς τους σοφούς θα προσπαθήσουν να τον γελοιοποιήσουν και οιΑλλά όλα αυτά δεν μπορούν να ερεθίσουν την ψυχή του αληθινού Ροδόσταυρου. Η θεϊκή αρμονία της ψυχής του παραμένει αδιατάρακτη, γιατί η πίστη του βασίζεται στη γνώση και την άμεση παρατήρηση της Αλήθειας στο εσωτερικό του. Η αντίθεση χιλιάδων αδαών δεν θα τον εμποδίσει να κάνει αυτό που έχει αναγνωρίσει ως ευγενές και καλό. Θα το πραγματοποιήσει, ακόμη και αν χάσει τα εγκόσμια αγαθά του και τη ζωή του κάνοντάς το. ανόητοι θα τον χλευάσουν.

Επειδή είναι ικανός να ανυψώσει την πνευματική του θέαση μέχρι το Θείο, δεν μπορεί να παρασυρθεί από την πλάνη της ύλης. Κρατιέται από την αιώνια πραγματικότητα. Περιτριγυρισμένος από αγγέλους και ακούγοντας τις φωνές τους, παραμένει ανενόχλητος εν μέσω των κραυγών των ζώων.

Ζει με τη συντροφιά εκείνων των εξυψωμένων όντων που κάποτε ήταν άνθρωποι, αλλά που έχουν αναδημιουργηθεί και έχουν αποσπαστεί από τη σφαίρα της συνηθισμένης και κατώτερης ζωής.

9. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΣΚΈΦΤΕΤΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΆ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ

Όποιος σκέφτεται αρνητικά για τους άλλους, βλέπει μόνο την αντανάκλαση της αρνητικότητας μέσα του. Ο Ροδόσταυρος είναι πάντα έτοιμος να αναγνωρίσει το καλό. Η παραίτηση είναι μια αρετή από την οποία ο Ροδόσταυρος διαφέρει σαφώς από τους άλλους και από την οποία μπορεί να αναγνωριστεί. Αν τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα, αναβάλλει την κρίση του μέχρι να του γίνουν ξεκάθαρα. Όσο δεν είναι έτοιμος να κρίνει, είναι πιο πρόθυμος να σχηματίσει θετική παρά αρνητική γνώμη για κάτι.

10. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΑΓΑΠΆ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ

Ωστόσο, δεν ενεργεί ποτέ ως αυτόκλητος κριτής των λαθών των άλλων ανθρώπων. Δεν του αρέσει να μιλάει για τους άλλους και νοιάζεται για τις τρέλες των άλλων εξίσου λίγο όσο και για το βουητό μιας μέλισσας ή τα καμώματα μιας μαϊμούς. Δεν του αρέσει να ακούει πολιτικά ή προσωπικά επιχειρήματα, διαφωνίες και μομφές. Η πονηριά της αλεπούς, η υποκρισία του κροκόδειλου ή η αρπακτικότητα του λύκου δεν τον ενοχλούν. Δεν του αρέσει να ανακατεύει τη λάσπη.

Η ευγένεια του χαρακτήρα του τον ανεβάζει πάνω από όλες αυτές τις ασήμαντες και ανόητες καταστάσεις. Ανυψωμένος πάνω από τις αισθήσεις, στις οποίες ένας συνηθισμένος άνθρωπος βρίσκει την "ευτυχία" και την απόλαυση, ζει με την παρέα εκείνων που δεν σκέφτονται άσχημα ο ένας για τον άλλον, που δεν χαίρονται με τις αδικίες που επιβάλλονται στον αδελφό τους, που δεν τον κοροϊδεύουν λόγω της άγνοιάς του και δεν αισθάνονται κακόβουλη ευχαρίστηση για τη δυστυχία του. Απολαμβάνει τη συντροφιά εκείνων που αγαπούν την αλήθεια και περιβάλλονται από την ειρήνη και την αρμονία των πνευμάτων.

11. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΑΓΑΠΆ ΤΗΝ ΑΛΉΘΕΙΑ

Κανένας διάβολος δεν είναι πιο μοχθηρός από το ψέμα και τη συκοφαντία, η πηγή κάθε κακού είναι το ψέμα και η αναλήθεια. Ο συκοφάντης απολαμβάνει πάντα όταν έχει βρει κάτι ασήμαντο για να χτίσει πάνω στο ψέμα του και στη συνέχεια να το κάνει να μεγαλώσει ως ένα τεράστιο βουνό. Το αντίθετο από αυτό είναι η Αλήθεια, είναι η Ακτίνα Φωτός από την αιώνια πηγή του Μοναδικού Καλού που έχει τη δύναμη να αναδημιουργεί τα ανθρώπινα όντα σε θεϊκά όντα. Ως εκ τούτου, ο Ροδόσταυρος δεν αναζητά κανένα άλλο φως παρά μόνο το φως της αλήθειας και σε αυτό το φως απολαμβάνει, όχι μόνος του αλλά με τη συντροφιά όλων όσων είναι γεμάτοι από αλήθεια και θεϊκό μεγαλείο, είτε ζουν σε αυτή τη γη είτε στο πνευματικό πεδίο. Και μοιράζεται ιδιαίτερα με τους διωκόμενους, τους πιεσμένους και τους αδαείς, οι οποίοι όλοι τους θα απελευθερωθούν από την αλήθεια.

12. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗΡΟΣ

Οι πλαστογράφοι δεν αγαπούν την αλήθεια και οι ανόητοι δεν αγαπούν τη σοφία. Ο αληθινός Ροδόσταυρος προτιμά να είναι μαζί με εκείνους που εκτιμούν την Αλήθεια και τη Σοφία. Οτιδήποτε γνωρίζει, το κρατά κλειδωμένο στην καρδιά του, γιατί αντλεί δύναμη από τη σιωπή. Όπως ακριβώς ένας υπουργός δεν αποκαλύπτει τα μυστικά του Βασιλιά, με τον ίδιο τρόπο ο Ροδόσταυρος δεν επιδεικνύει τις αποκαλύψεις που του δόθηκαν από τον Βασιλιά και την Εσωτερική του Ύπαρξη, οι οποίες είναι ευγενέστερες και σοφότερες από όλους τους γήινους βασιλιάδες και πρίγκιπες. Μόνο όταν ο Βασιλιάς τον διατάζει να μιλήσει, σπάει τη σιωπή του και δεν είναι αυτός που μιλάει, αλλά η Αλήθεια μιλάει μέσω αυτού.

13. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΠΙΣΤΕΎΕΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΓΝΩΡΊΖΕΙ

Πιστεύει στην αναλλοίωτη φύση του αιώνιου νόμου και επίσης ότι κάθε αιτία έχει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα που θα εκπληρωθεί όταν ο ίδιος ο Ροδόσταυρος δεν εμποδίζει την εκπλήρωση αυτή. Ως εκ τούτου, είναι σε θέση να αντιμετωπίσει κάθε αμφιβολία και φόβο και έχει απεριόριστη πίστη στη θεϊκή αρχή της Αλήθειας που έχει ζωοποιηθεί και γίνει συνειδητή στην καρδιά του.

14. Η ΕΛΠΊΔΑ ΤΟΥ ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΥ ΕΊΝΑΙ ΣΤΑΘΕΡΉ

Η πνευματική ελπίδα είναι μια ακλόνητη πεποίθηση που πηγάζει από τη γνώση του Νόμου ότι οι αλήθειες, που αναγνωρίζονται από την πίστη, θα αναπτυχθούν και θα εκπληρωθούν. Είναι η γνώση της καρδιάς και εντελώς διαφορετική από τις διανοητικές αντανακλάσεις της σκέψης μας. Η πίστη του Ροδόσταυρου βασίζεται στους βράχους των άμεσων αληθειών και δεν μπορεί να ανατραπεί. Ο Ροδόσταυρος γνωρίζει ότι σε κάθε τι, όσο κακό και αν είναι, κρύβεται ένα μικρόβιο του Καλού και ελπίζει ότι αυτό το μικρόβιο θα αναπτυχθεί στην πορεία της εξέλιξης και ότι το κακό θα μετασχηματιστεί σε καλό. 

15. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΡΔΙΏΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΘΛΊΨΗ

Γνωρίζει ότι κανένα φως δεν υπάρχει χωρίς σκιά, κανένα κακό χωρίς κάτι καλό. Και ότι η δύναμη αυξάνεται με την αντίθεση. Επειδή έχει αναγνωρίσει ότι η θεία αρχή ζει μέσα στα πάντα, οι εξωτερικές αλλαγές δεν σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο γι' αυτόν και δεν τραβούν ιδιαίτερα την προσοχή του. Ο κύριος σκοπός του είναι να κρατήσει τα πνευματικά του αγαθά και να μη χάσει το στέμμα που έχει κερδίσει στον αγώνα της ζωής.

16. Ο ΡΟΔΌΣΤΑΥΡΟΣ ΘΑ ΒΟΗΘΉΣΕΙ ΠΆΝΤΑ ΈΝΑ ΜΈΛΟΣ ΤΟΥ ΤΆΓΜΑΤΟΣ

Τα ονόματα δεν σημαίνουν πολλά. Η κορυφαία αρχή του τάγματος των Ροδόσταυρων είναι η Αλήθεια. Και όλοι όσοι αναγνωρίζουν την Αλήθεια και την ακολουθούν με τις πράξεις τους, είναι μέλη του τάγματος που προωθεί την Αλήθεια. Ακόμα και αν όλα τα ονόματα ανακατεύονταν και όλες οι γλώσσες άλλαζαν, η Αλήθεια θα παρέμενε πάντα η ίδια. Και όλοι όσοι ζουν μέσα στην Αλήθεια θα ζήσουν. Ακόμη και αν όλα τα έθνη εξαφανίζονταν από το πρόσωπο της γης.

Αυτά είναι τα δεκαέξι χαρακτηριστικά του αληθινού Ροδόσταυρου, τα οποία έλαβε ένας προσκυνητής από έναν άγγελο, ο οποίος έβγαλε την καρδιά από το στήθος του προσκυνητή και άφησε στη θέση της ένα πύρινο κάρβουνο, το οποίο τώρα καίει αδιάκοπα και λάμπει μέσα στην αγάπη που είναι η παγκόσμια αδελφοποίηση της Ανθρωπότητας.

Copyright: Ανατύπωση από το περιοδικό Het Rozekruis (Ο Ροδόσταυρος), 1936.

Anna Cassel: Το έπος του Ρόδου

Anna Cassel: Το έπος του Ρόδου

Κείμενο των Kurt Almqvist, Daniel Birnbaum, Hedvig Martin.

Μια αποκαλυπτική εισαγωγή στις πνευματιστικές αφαιρέσεις της Σουηδέζας ζωγράφου και ισόβιας φίλης της Hilma af Klint Μέχρι τώρα, η Σουηδέζα ζωγράφος Anna Cassel (1860-1937) ήταν κυρίως γνωστή για τους πίνακές της με τοπία και αστικά περιβάλλοντα, με μοτίβα από τις σουηδικές αγροτικές επαρχίες Jämtland και Västmanland, καθώς και από τη Στοκχόλμη. Είναι λιγότερο γνωστή για τη βαθιά εμπλοκή της με πνευματιστικές ομάδες, τον κύκλο της Hilma af Klint και την αποκρυφιστική ομάδα τέχνης γνωστή ως The Five. Μόλις τώρα, σχεδόν έναν αιώνα μετά τον θάνατό της, η σημαντική, μαγευτική και πρωτότυπη συμβολή της Cassel στην αφηρημένη και πνευματική τέχνη συγκεντρώνει την προσοχή, όχι μόνο χάρη στη δια βίου φιλία και συνεργασία της με την af Klint. Οι δύο γυναίκες γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στο Slöjdskolan της Στοκχόλμης και αργότερα αποτέλεσαν μέρος της ομάδας The Five το 1896, μαζί με τις Sigrid Hedman, Mathilda Nilsson και Cornelia Cederberg. Οι Πέντε ξεκίνησαν ως μια κανονική πνευματιστική ομάδα, αλλά σύντομα πειραματίστηκαν με σεάνς, αναπτύσσοντας την τεχνική του αυτοματισμού που χρησιμοποιήθηκε δεκαετίες αργότερα από τους υπερρεαλιστές. Ο Cassel, προερχόμενος από πλούσια οικογένεια, υποστήριξε επίσης οικονομικά την Af Klint σε μεγάλο μέρος της καριέρας της.

Σε αυτόν τον όμορφα κατασκευασμένο τόμο, η ζωή και το έργο της Anna Cassels παρουσιάζονται για πρώτη φορά σε ένα ευρύτερο κοινό, αποκαλύπτοντας την ως δημιουργό πανέμορφων, λαμπερών αφαιρέσεων και πνευματικών διαγραμμάτων. Η Κάσελ συστήνεται στο ευρύτερο κοινό με δύο δοκίμια που καθιστούν σαφές ότι η συνεργασία μεταξύ αυτής και του Af Klint ήταν πολύ βαθύτερη από ότι ήταν μέχρι σήμερα γνωστό. Είναι επίσης η πρώτη φορά που δημοσιεύεται το πνευματικό έργο της Cassel The Saga of the Rose.

Τα εικονιζόμενα spreads είναι από την Anna Cassel: af Klint, η πρώτη μεγάλη παρουσίαση της Σουηδέζας ζωγράφου και πνευματίστριας, η οποία παρήγαγε έργα τέχνης, μαζί με τη Hilma af Klint, ως μέλος των Πέντε -ίσως μάλιστα συνεργάστηκε σε έργα που σήμερα αποδίδονται στην af Klint. "Ο Γκουρού έχει ένα μήνυμα για σένα, A[nna]", έγραψε η af Klint το 1914. "Το μονοπάτι σου είναι σχεδόν έτοιμο για σένα. Η δύναμή σου σύντομα θα αυξηθεί και θα γίνεις ένας στιβαρός πυλώνας όπως λίγοι άλλοι. Εσύ έχεις κληθεί ως ο ένας και εγώ ως ο άλλος για να στήσεις την αψίδα εισόδου."